SomeDude zei:
Dat je door een arbeidsongeval minder kan gaan werken en hiervoor compensatie krijgt ok, maar als je nog steeds vol kunt gaan werken moet je hiervoor niet tot je 65e een vergoeding krijgen (geef ze dan eenmalig of om de X jaar naargelang wat je hebt).
Je snapt echt niks van arbeidsongevallen, hé.
Even een uitleg:
Om het voor een werkgever doenbaar te maken om een zaak op te starten zonder het risico te hebben dat er later wegens aansprakelijkheidsrecht een miljoenenclaim naar hem komt, om te maken dat personeel elkaar niet naar het (financiële) leven staat, bestaat er het principe van een (verplichte) arbeidsongevallenverzekering in combinatie met een immuniteit voor de werkgever. het wil dus (in het kort) zeggen dat een werknemer, behalve bij opzet, nooit zijn werkgever aansprakelijk kan stellen voor het feit dat hij, door het werk uit te voeren die een baas hem opdraagt, zwaar gekwetst wordt. Verlies je dus je arm doordat de werkgever, wegens slecht onderhoud of verkeerde instructies, de machine waaraan je werkt zo laat werken, dan kan je géén schadevergoeding aan hem eisen. Je kan dat ook niet als een collega, zélfs indien hij opgejut werd door de baas, met een bulldozer je plat wil rijden.
In de plaats is er een arbeidsongevallenverzekering die deze schade dekt. Die verzekering wordt gefinancieerd door de bijdragen van werkgevers en wordt dus NIET rechtstreeks door de overheid gefinancierd (behalve enkele kleine bedragen, vooral voorschotten en oude kapitaalsafdrachten). Die 500 euro per maand wordt dus door werkgevers betaald en zal ongeveer overeenkomen met zo'n 25-35% ongeschiktheid, wat in arbeidsongevallentermen al een zwaar arbeidsongeval is (=zwaar functioneel verlies, zoals bvb die paar vingers). wil je dat vanaf nu zo'n mensen naar de rechtbank stappen en de werkgever rechtstreeks moeten dagvaarden, mij (in principe) geen probleem. Maar dat zou wel de doodsteek voor de kleine industriële sector betekenen.
