AlexisS
Legacy Member
Situatieschets: naast mij woont een dame met haar zoon en daaronder woont een alleenstaande man. Dit koppel is goed bevriend.
Nu gebeurd het soms dat we wat veel lawaai maken en dan begint de dame plotsklaps uit haar raam te brullen.
Hier gaat ze in mijn ogen al in de fout, dit kan ook op een beschaafde manier.
Nu probeer ik echter wel rekening te houden met het feit dat er buren zijn en probeer ik het geluidsoverlast te beperken.
Echter klaagt ze al als er gewoon gesprekken gevoerd worden op een normaal niveau volgens haar zoon. (Dit was zelfs rond 21.20h)
Nu weet ik wel dat haar zoon en haar vriend niet overeenkomen. Iets in mij zegt nu ook dat de zoon probeert om een wig te drijven tussen ons onderling. Hij praat over zijn moeder als een oud gestoord wijf en de vriend vd moeder is de aanstoker van alles maar laat zijn moeder het vuile werk opknappen.
Het zijn beide wel geen gemakkelijke mensen maar ik heb absoluut geen zin in een escalerende burenruzie. Hoe pak ik dit nu best aan? Spreek ik hen eens apart aan over alles? Als de zoon weer eens zn beklag doet wimpel ik dit ook vriendelijk doch kordaat af onder het summum van ‘weinig tijd’.
Nu gebeurd het soms dat we wat veel lawaai maken en dan begint de dame plotsklaps uit haar raam te brullen.
Hier gaat ze in mijn ogen al in de fout, dit kan ook op een beschaafde manier.
Nu probeer ik echter wel rekening te houden met het feit dat er buren zijn en probeer ik het geluidsoverlast te beperken.
Echter klaagt ze al als er gewoon gesprekken gevoerd worden op een normaal niveau volgens haar zoon. (Dit was zelfs rond 21.20h)
Nu weet ik wel dat haar zoon en haar vriend niet overeenkomen. Iets in mij zegt nu ook dat de zoon probeert om een wig te drijven tussen ons onderling. Hij praat over zijn moeder als een oud gestoord wijf en de vriend vd moeder is de aanstoker van alles maar laat zijn moeder het vuile werk opknappen.
Het zijn beide wel geen gemakkelijke mensen maar ik heb absoluut geen zin in een escalerende burenruzie. Hoe pak ik dit nu best aan? Spreek ik hen eens apart aan over alles? Als de zoon weer eens zn beklag doet wimpel ik dit ook vriendelijk doch kordaat af onder het summum van ‘weinig tijd’.


.
. Al slapend opstaan lijkt me lastig.