Vandaag zijn de werkmannen terug begonnen.
Ik heb eerst nog moeten tonen waar de scheidingspalen zich exact bevonden, iets wat eigenlijk al niet aan mij is maar kom.
Werkmannen hebben van de 10 verkeerde schutsels slechts 6 weggehaald en ze waren van plan om zo terug door te werken.
Even mijn licht gaan opsteken, met de nodige discussies omdat het volgens hen wél recht was.
Ze hebben er nog 3 weggehaald om hun gelijk te halen en wat bleek? Ze stonden ook verkeerd.
Die mannen doen ook alleen wat hen wordt opgedragen, dus met hen hoef ik eigenlijk niet te discussieren.
Waarom ik er zoveel tijd/moeite in blijf steken is mij een raadsel, maar kom.
Daarstraks nog even weggeweest en toen we toekwamen hadden zijn werkmannen de kokers (ken de juiste benaming niet) al terug geplaatst om daarna de palen en schutsels te plaatsen/bevestigen.
Wéér tegen het touw aan het werken en ik was het serieus beu.
Daarstraks even weggeweest en toen we toekwamen hadden zijn werkmannen de kokers (ken de juiste benaming niet) al terug geplaatst om daarna de palen en schutsels te plaatsen/bevestigen.
Wéér tegen het touw aan het werken en ik was het serieus beu.
Als je zelfs de landmeter zijn constatatie al gaat tegenspreken dan zijn we niet goed bezig.
Ze werken ook met een sjorkoord, bestaande uit meerdere koordjes die aan elkaar werden vastgemaakt dan is het gewoon gedoemd om te mislukken.
Vriendelijk gevraagd om er gewoon mee te stoppen, die mannen kunnen hier immers niet aan doen.
Ik kan me hoogstwaarschijnlijk een van de dagen verwachten aan een brief, maar dat pak ik er wel bij.
Ik loop al een ganse week stijf van de stress, hopelijk kan ik nu terug wat kalmeren.