Archief - Gedwongen opname?

Droom ik? Zijt gij mij, in een andere dimensie of zo?

Ik ben een aantal keer begonnen met een reply te typen, maar elke keer verwijder ik hem weer. Het is iets dat bij mij redelijk moeilijk ligt. Laten we zeggen dat ik nooit van mijn leven 1 druppel alcohol meer zal drinken. Ik dronk vroeger wel (sociaal, op fuiven, etc) maar door alcoholmisbruik in mijn zeer nabije omgeving is er ergens in mij iets geknapt. Ik wil NIET eindigen zoals die persoon. Dus is mijn (extreme) reactie van nooit meer te drinken. Klinkt stom, maar dit is een hint dat ik wel wat dingen heb meegemaakt. Dus, lees verder...

Wat ik nu ga zeggen, zal niet zijn wat ge wilt horen. Hierboven staat een reactie van "niemand verplicht U van haar in uw leven te hebben", ik kan U zeggen, ik heb dezelfde mening (maar misschien niet zo fel verwoord...)

Situatie? Man (67) en vrouw (62)

De vrouw is een zgn. "functionerende alcoholverslaafde", dus zolang het goed gaat, gaat het goed.... Veel miserie gekend in mijn jeugd. De man ziet er zwaar door af. En ik ook. Ik beken ook zonder schaamte maar met een zwaar gevoel, dat ik het (haar...) opgegeven heb. Ik kan er toch niets aan veranderen.

Wat ik wel probeer te doen, is de man de tijd van zijn leven te bezorgen voor zover ik kan, door uitstapjes, verrassingen, etc. Voor de vrouw? Ik zal geen traan laten.

Ik kan U alleen maar zeggen dat wat ge ook doet, steek meer moeite en energie in uw vader dan in uw moeder. Het spijt me te zeggen, de kans dat het met uw moeder nog goedkomt is zo goed als onbestaande. Die mensen zijn oud, ze veranderen niet omdat hun "snotbel" hun zegt dat niet kan dat ze 's middags al ladderzat zijn, ze moeten "hun mond houden en hun niet moeien". Het enige wat misschien (MISSCHIEN) helpt is inderdaad een opname/psychiater/therapie/ontwenning etc, maar dan verfoeien ze U de rest van uw leven. Hebt ge er evenmin iets aan. Ik zeg niet dat het niet zal werken, voor sommigen werkt het wel, voor anderen niet.

Het scheiden is net zoals in uw geval geen optie, die mensen kennen dat niet, ze zouden niet zonder elkaar kunnen. Zelfs al is het meestal ambras, zonder mekaar kunnen ze niet. Ook zal wss een relatietherapeut, psychiater, opname, etc geen optie zijn. Want als uw ouders iets trekken op het koppel van in mijn situatie (en aan de leeftijden te zien kan dat wel...) dan is dat voor "mensen die zot zijn", niet voor hun, met hun scheelt niets...

Ik herken mezelf in u enkele jaren geleden ik had toen woord voor woord dezelfde gedachte als uw post.

Ik hoop beter voor U, maar, stiekem, hang uw hoofd neer voor uw pc en ween eens goed. Of sla iets stuk, dat helpt ook. En daarna, steek uw tijd liever in uw vader, en wees er voor hem.

Drank is duivels...

Sterkte. (PM'en mag, maar ik zeg niet dat ik u goed advies zal geven. Maar ik heb wel ervaring )

Bedankt aan degenen die mij een fatsoenlijk antwoord hebben gegeven. Ik heb zelf ook zeer veel gedronken in mijn jonge jaren, dus ik weet als geen ander wat alcohol met zich mee kan brengen. Maar ik ben nooit aggressief geweest.

Of ze een depressie heeft? God mag het weten, ik weet dat ze een hoop pillen slikt voor van alles en nog wat, en waarschijnlijk zitten daar wel kalmeringspillen bij, of antidepressiva.

Begin van Alzheimer? Misschien, maar daar ben ik tot nu toe nog geen symptomen van tegen gekomen.

Relatietherapie? Ik ben er vrij zeker van dat mijn vader dat misschien nog wil doen, maar mijn moeder? Vergeet het maar, zij is van mening dat alle schuld bij mijn vader ligt en dat hij de oorzaak is van alles.

Het is een moeilijke situatie, niet enkel omdat het mijn moeder is, maar ook nog eens omdat mijn zoontje mijn ouders dolgraag ziet. We wonen op 180km van mijn ouders en hij ziet ze zo al niet veel, ik kan toch moeilijk tegen hem zeggen dat hij hen niet meer mag zien...

EDIT: Eigenlijk iwas het zeer pijnlijk om mijn vader zo te horen spreken. En zoals er hierboven is geopperd door mijn vader nog de tijd van zijn leven te bezorgen, is moeilijk wegens de afstand. En dan nog, moest het wel lukken, dan krijg je een hoop commentaar van moeder, omdat we het wel met hem doen, en niet met haar( wat niet het geval is, we willen haar als we dan eens bij hen zijn, haar overal mee naar toe nemen, maar dat ziet zij dan weer niet zitten)

In ieder geval, binnen 2 weken komt mijn broer op bezoek en hij weet niets van de hele situatie, dus eens samen rond de tafel zitten en eens kijken hoe we dat het beste oplossen...

EDIT2: Mijn vader vertelde me ook de opmerking die zijn schoonmoeder tegen hem zei 2 weken voor hun huwelijk: Jong, ge haalt u wat op uwe nek...

Misschien eens beginnen met een gesprek allemaal samen waarbij alle "feiten" op een rijtje worden gezet. Eens achterhalen welke pillen ze exact allemaal neemt, waar ze die voorschriften vandaan heeft, duidelijk stellen naar haar toe dat deze situatie onhoudbaar wordt en dat je enkel het beste met haar voorhebt. Wel duidelijk stellen dat dat daarom niet wil zeggen dat je zomaar alles zal pikken wat ze doet.

Ik heb het gevoel dat je haar nu beetje met fluwelen handschoenen behandeld, wat ook begrijpelijk is aangezien ze 66 jaar is en je moeder, maar eerlijk gezegd denk ik dat wat ze gaan doen bij een opname ongeveer hetzelfde is wat je zelf ook kan doen: Zorgen dat ze geen drank/pillen meer heeft en veel praten. Stel haar voor een keuze: drank/pillen of je vader. Ik weet dat dit allemaal heel hard klinkt, maar zolang zij het gevoel heeft of ze toch alles kan doen en er mee weggeraakt zal er aan heel deze situatie jammer genoeg niets veranderen.