Na het Engels ontbijt (vette toast, 2 paardenogen, 2 worstjes, warme tomaten en spek) was het eindelijk zover: Alton Towers, here I come baby
Met 3 knallers van formaat op mijn to-do lijstje kon mijn dag echt niet meer stuk.
Aangezien het nog vrijdag was, viel het volk enorm goed mee. Opnieuw deden ze niet moeilijk over ons abonnement, dus die schrik waren we ook al voorbij.
Eenmaal het park binnen besef je niet eens dat je in een pretpark zit. Een enorm groot meer, veel gras en een kasteel. Allesbehalve iets wa ge zou verwachten in een pretpark.
Aangezien Nemesis vanboven op het lijstje stond besloten we meteen naar daar te gaan, zodat we deze
ZEKER gedaan gingen hebben.
Ik was fucking behoorlijk onder de indruk. Zoiets had ik nog nooit gezien. Naast het marginale beest dat het station voorsteld was dit enorm imposant voor een achtbaan te zijn. Hoe die looping daar tussen de rotsen lag, dat was gewoon adembenemend.
De aanschuifrij op zich is is een hele belevenis, aangezien ge alles ziet gebeuren. Helaas werkte die dag de watervallen niet.
Het heeft wel een meerwaarde als er echt een verhaal achter een attractie ziet (zoals met Hex) en dit was stiekem ook wel goed gevonden.
Aangezien het toch indrukwekkender is dat ge alles ziet gebeuren, gingen we meteen weer aanschuiven voor front seat. De spanning was gewoon te snijden bij mij. Dit was ongetwijfeld de beste achtbaan die ik ging doen, en ik stond op het punt hem te doen
Daarna was er geen twijfel meer mogelijk. Dit is een ongelooflijk knap staaltje achtbaan! De crème de la crème, het neusje van de zalm, het nirvana voor elke rollercoasterliefhebber.
Het heeft gewoon alles: intensiteit, theming en snelheid.
Ik wist gewoon niet meer wat mij overkwam.
Ge moet het gewoon zelf gedaan hebben
Dan mijn tweede lieveling: Air. Twas de eerste keer dat ik zon "specialeke" ging doen. En het was gewoon puur genieten. Hier hoeft ge niet in te schreeuwen van excitement, gewoon handen in de lucht en meevliegen met de rit.
Na Air zijn we dan richting Duel getrokken. Een spookhuis omgebouwd tot een echte interactieve darkride. Een van onze medereizigers en ikzelf hebben een slecht geweten, en zijn toch een paar keer in de lucht gesprongen van het verschieten
Maar voor de rest is het toch een marginale bedoening
Dan met de skyride richting het andere gedeelte van het park, namelijk Ug land (de naam alleen al...) Rita was, ondanks het weinige volk, toch een dik uur aanschuiven, en aangezien we nog een volle dag hadden besloten we deze even links te laten liggen.
Aangezien we toch in het marginale gedeelte zaten hebben we dan maar Charlie and the chocolate factory: the ride gedaan. Een verhaal dat mij enorm aanspreekt, maar the ride daarentegen
Tis goed geprobeerd, maar tis hen echt niet gelukt. Ge kunt er zoveel meer uithalen maar dat hebben ze spijtiggenoeg niet gedaan.
Ma bon, life goes on, en wij zijn richting Oblivion gegaan. Een ride die mij al aanspreekt door alleen al het toffe logo.
Toen we bij de put aankwamen moest ik toch wel ff slikken. De ervaring op zich leek redelijk intens, en aangezien ge tegen ne toch wel redelijk snelheid dropt, kreeg ik toch wel nog wat schrik (want ik kan niet zo goed tegen drops)
Twas alleszins de eerste keer da ik zo ne grote coaster zag, in de zin van brede baan en brede karretjes. Het aanschuiven ging dan ook gelijk niets aangezien de capaciteit toch wel redelijk hoog ligt.
De rit omhoog viel nog wel mee, maar vanaf we in de draai gingen begon het toch wel wat te kriebelen. Zo meteen hangden we daar een fractie van een seconde stil om daarna tegen een ongelooflijke snelheid die put in te vallen.
Het woord zegt het zelf: adembenemend. Ik kon zelf geen woord meer over mijn lippen krijgen omdat ik gewoon mijn adem had ingeslikt.
Héérlijk geil ding
En kheb ne mooie sleutelhanger van het logo met allemaal steentjes op.
Nadien passeerden we even Spinball Whizzer, wat net zoals Rita een ongelooflijke wachtrij had. We hadden morgen nog tijd dus lieten we die ook even links liggen.
Aangezien het niet altijd kicks moeten zijn, hebben we dan maar de Squirrel nutty ride gedaan
Onderweg zagen we dan nog de grappige schapen van de Riverbank eye spy en dat was dan meteen onze volgende attractie.
Aangezien we die dag alles wouden gedaan hebben (naast Rita en Spinball door de wachtrijen) zijn we nog snel richting Katanga Canyon getrokken om de River rapids en Runaway mine train te doen.
Hiermee sloten we dan meteen deze prachtige dag mee af.
De volgende dag zijn we meteen richting Rita getrokken aangezien iemand van de groep deze nog niet gedaan had (wij hadden Desert Race in Heidepark al gedaan, den verse dus) Het plakaat met de uren gaf slechts een kwartiertje op, maar bij het zien van de wachtrij hadden wij er een beetje een andere gedachte van
Dan maar het slimste gedaan: single ride. Minder aanschuiven, ge zit nie bij elkaar maar ge doet het toch.
Uiteindelijk zijn er 2 tesamen ingeraakt, en ik en Frank elk apart.
Maar man, ik moest mij toch wel efkes vasthouden. Desert race staat er nog geen jaar, terwijl Rita al enkele jaartjes zit te slijten, dus het verschil was opmerkelijk groot en behoorlijk voelbaar. Kdenk da ons Ritake zo stillekes aan aan haar pensioen moet gaan denken, want hoe langer die daar staat, hoe slechter het wordt
Om dan nog maar te zwijgen over de ligging in Ug land. I mean, zoek de connectie met de prehistorie en een koningin van de snelheid. Ze hadden toen zelf nog niet eens het wiel uitgevonden!
Direct richting Spinball daarna, wat op zich ook al een beetje een stijlbreuk was. Opnieuw een lange aanschuifrij, en geen kat aan de single ride, dus da was ook weer snel beslist.
De B&M's ist de moeite nie van single ride te doen, want da gaat behoorlijk rap vooruit en ge zit me 4 zeker naast elkaar, en das ook toffer van da me 4 te doen.
Spinball was ook enorm tof om te doen, en zelf een redelijk lange baan ook.
Voor de rest van de tijd hebben we Nemesis en Air back seat gedaan. Ik vond Nemesis al intens vanvoor, ma verdomme vanachter was het echt een beest
Air op zich maakt nie uit waar ge zit, maar vanachter was het stiekem toch ook wel een stukje intenser.
Kben daartussen wel nog wa dingskes vergeten zoals the flume (ROTEEND!) en Hex (heerlijke madhouse).
Hex heeft mij enorm gefascineerd door de legende. We zijn later die dag nog naar de echte boom gaan zien. Helaas, er waren 2 enorme takken afgebrokken gewoon van rottigheid. Maar toch was het ff stil toen we daar waren. Die kettingen zaten echt in die boom gegroeid. Dan beginde u toch echt wel vragen te stellen ze...
Als allerlaatste hebben de gasten zich dan nog geamuseerd met battle galeons, een nieuwe attractie gelijkend op Banana battle maar enorm ferm gethemed. Tis gewoon op een meer vanvoor in het park met zo een haventje als station en dan allemaal zo wrakken door het water heen waarop ge kunt schieten enzo.
Een leuke toevoeging nog! En een lekker nat einde (voor mij toch nie
)
En wat blijft ons bij:
- De zovele bezoekjes aan Burger King
- Het toppunt van marginaliteit als ge de mensen ziet rondlopen
- en dan hebben ze ook nog eens 0% respect voor hun lichaam als ge ziet hoe dik die allemaal zijn...
- Da dik mens in Oblivion die echt geplet zat in die speciale dikkerdjes zetel
- De leuke wandeling langs en door de rivier dichtbij de B&B
- De lieve mensen van de B&B zelf
- De omgeving van Alton
- De chained oak
- De verklaring achter het rode water van Nemesis volgens Frank ("Ja, om de maand komen de vrouwen zich ulder wassen in da water"
)
- De héérlijkheid van B&M's
- Mijne nummer 1 rollercoaster: Nemesis
- De drukte die goed meeviel
En da was het zowa.
Conclusie: Alton Towers is zeker een aanrader om te doen, en Thorpe park moet ge ook zeker gedaan hebben voor Stealth en Nemesis inferno!
