Babs
Legacy Member
31/12/2007
De dag begon al goed toen om half 10 mijn wekker ging. Ik kon rustig opstaan en had nog alle tijd van de wereld om mijn haar te doen en enkele zaakjes te regelen.
Om 12 uur kwam de corsa met het appeltje mij ophalen en we waren vertrokken voor onze 2daagse Disneytrip.
Na een lange rit kwamen we rond half 4 eindelijk aan in het hemels paradijs, en zochten we zoals gewoonlijk een parkeerplekje op de parking van het New York hotel.
Terwijl Frank (Catscratch) de rest van de groep liet weten dat we gearriveerd waren, wandelden we op ons gemak richting studios.
De terreur begon al voor mij toen ik hoorde dat de rest fastpassen voor de Tower of Terror hadden bemachtigd, dus de dodelijke rit kwam altijd maar dichter en dichter. Dagenlang had ik wakker gelegen, wetende dat ik vroeg of laat de grote drop ging doen.
Eenmaal binnen in de studios stonden we oog en oog met de grootste uitdaging van de dag. Het monster liet even van zich zien toen de deuren opengingen, en het gekrijs sprak boekdelen: het moment was angstaanjagend dichtbij.
Plots was er een verrassingsaanval langs achter. Chris (Gapstar) en co kwamen totaal uitgeput aangelopen. De fastpassen voor de Tower waren bijna verlopen dus moesten we even een klein sprintje zetten.
Eenmaal we in de wachtrij stonden konden we even uitgebreid goeiedag zeggen tegen elkaar. Ik hield me echter verdacht stil, met uitzondering van mijn snelle ademhaling en mijn kloppend hart. We stonden reeds in de lobby en konden genieten van de leuke inrichting. Helaas was niet alles zichtbaar aangezien de drukke aanschuifrij ons zicht belemmerde, maar daar maakte ik mij niets druk om.
De mensen gingen beetje per beetje binnen, en tot 2 keer toe zag ik ze verdwijnen achter de deuren van de voorshow. De derde keer was het al onze beurt, dus nam ik diep adem en verdween in de kamer.
Er waren wel honderden dingen om te bekijken in de bibliotheek, maar de voorshow eiste meteen de aandacht op. De Franse stem dempte mijn humeur nog meer, aangezien de Engelse versie zoveel meer charmes heeft.
Nadien kwamen we in de boilerroom terecht. De spanning werd me veel te veel toen ik de deuren van de liften zag. Iedereen was enthousiast, en ik stond daar te vergaan van de zenuwen.
We kregen dan allemaal een nummer toegewezen die onze zitplaats voorstelde. Toen ik de wijzer van de lift terug naar beneden zag gaan wist ik het. Dit was het dan…
De deuren gingen open, en wij werden als eerste rij naar binnen gebracht. De castmember leefde zich niet in in zijn rol, maar deed gewoon wat van hem verwacht werd: iedereen laten zitten, gordels nakijken, waarschuwingen geven, en ons een leuke rit toewensen.
De lift ging achteruit, en mijn doodvonnis was getekend.
Bij elke lichte beweging dat dat ding maakte ging ik dood vanbinnen. Gelukkig was er nog een beetje uitstel van executie toen we voor de magic mirror verschenen. Ik keek nog rap even hoe lijkbleek ik zag, en verdween dan met de bliksem.
Toen gingen we naar beneden en kwamen we oog in oog te staan met de voorgaande slachtoffers. Zij hadden het al meegemaakt, maar ik moest nog steeds hun lot ondergaan.
Opeens schoten we de lucht in en de luiken gingen terug open. Daarjuist zat ik beneden met een klein hartje naar diezelfde plek vanboven te kijken, en nu zat ik daar gewoon zelf.
Wat er toen gebeurd is, is een groot zwart gat in mijn geheugen. Het ding vloog omhoog en omlaag en de veiligheidsgordel moest alle moeite van de wereld doen om mij op dat zitje te houden. Ik schreeuwde mijn longen eruit en zette mijn nagels in Frank zijn hand zodat ik zeker niet zou wegvliegen. En toen was het stil…
Het was gewoonweg gedaan. Ik leefde amper maar ik had het overleefd. Ik ben toen snel uit de lift gestapt en meteen naar buiten gelopen omdat het zodanig zwart voor mijn ogen werd.
Na 100 keer de vraag “gaat het?” gehoord te hebben, kwam iemand van de groep eenvoudigweg af met “Mietje!”, en gelijk had hij.
Al die dagen had ik mijzelf zo zitten opjagen voor die attractie terwijl het allemaal niks voorstelde. Maar het gevoel was even sterker dan mijzelf, en ik heb zeker nog een kwartier zitten nabeven van al die emoties.
Maar ik was vastberaden, dit was niet de laatste keer!
Nadien gingen we nog snel even kijken naar Crush en the Rock Rock 'n Rollercoaster maar de wachttijden waren een beetje te lang, aangezien we nog een gezellig avondje Annette’s hadden gepland. In studio 1 kwam er plotseling nog volk toegestroomt. Samen met het hele gezelschap gingen we richting Annette’s om een heerlijke maaltijd te verorberen.
Met volle maag trokken we richting Frontierland, waar we onze fastpassen voor Big Thunder Mountain gingen benutten, en nadien gingen we op de Indiana Jones, wat uiteindelijk opnieuw een heftige rit was. Al een geluk dat Frank niet was meegegaan, want het zou zijn hersenschudding geen deugd gedaan hebben! Ik kwam er namelijk met één eruit…
Om het eindelijk eens wat rustiger aan te pakken besloten we nadien naar Pirates te gaan. De korte aanschuifrij en de lekkere warmte van de attractie deed ons allemaal eens deugd.
In afwachting van het vuurwerk gingen we nog snel even Pinnochio doen (wat eeuwen geleden was voor mij) en daarachter zijn we nog snel even gaan griezelen in Phantom Manor.
Aangezien het nog steeds geen 12 uur was, besloten we nog snel even te kijke in Discoveryland, maar de wachtrijen waren te lang.
We namen dan maar wijselijk de beslissing van ons neer te zetten op de grond en iemand van de groep trakteerde ons op een glaasje cava
Ons achterwerk was half bevroren en ons voeten sliepen, maar het was bijna 12 uur.
Na de gezamelijke aftelling met het hele park genoten we van het prachtige vuurwerk met de logische oooeee’s en aaaaah’s.
Aan alle mooie liedjes komt een eind, en Disneyland had geen vuurwerk meer, dus vlogen we als de bliksem richting Space Mountain. Iets wat we ons zeker niet beklaagd hebben, want achteraf bleek het één van de soepelste ritjes ooit te zijn. En er was zelf muziek en de nodige ambiance met de gekke Fransen!
Iedereen begon het toen wat moeilijk te krijgen. We hebben nog snel een ritje Big Thunder Mountain meegenomen en besloten dan dat we ons gingen terugtrekken in een zalig, warm, verdiend bed.
De dag begon al goed toen om half 10 mijn wekker ging. Ik kon rustig opstaan en had nog alle tijd van de wereld om mijn haar te doen en enkele zaakjes te regelen.
Om 12 uur kwam de corsa met het appeltje mij ophalen en we waren vertrokken voor onze 2daagse Disneytrip.
Na een lange rit kwamen we rond half 4 eindelijk aan in het hemels paradijs, en zochten we zoals gewoonlijk een parkeerplekje op de parking van het New York hotel.
Terwijl Frank (Catscratch) de rest van de groep liet weten dat we gearriveerd waren, wandelden we op ons gemak richting studios.
De terreur begon al voor mij toen ik hoorde dat de rest fastpassen voor de Tower of Terror hadden bemachtigd, dus de dodelijke rit kwam altijd maar dichter en dichter. Dagenlang had ik wakker gelegen, wetende dat ik vroeg of laat de grote drop ging doen.
Eenmaal binnen in de studios stonden we oog en oog met de grootste uitdaging van de dag. Het monster liet even van zich zien toen de deuren opengingen, en het gekrijs sprak boekdelen: het moment was angstaanjagend dichtbij.
Plots was er een verrassingsaanval langs achter. Chris (Gapstar) en co kwamen totaal uitgeput aangelopen. De fastpassen voor de Tower waren bijna verlopen dus moesten we even een klein sprintje zetten.
Eenmaal we in de wachtrij stonden konden we even uitgebreid goeiedag zeggen tegen elkaar. Ik hield me echter verdacht stil, met uitzondering van mijn snelle ademhaling en mijn kloppend hart. We stonden reeds in de lobby en konden genieten van de leuke inrichting. Helaas was niet alles zichtbaar aangezien de drukke aanschuifrij ons zicht belemmerde, maar daar maakte ik mij niets druk om.
De mensen gingen beetje per beetje binnen, en tot 2 keer toe zag ik ze verdwijnen achter de deuren van de voorshow. De derde keer was het al onze beurt, dus nam ik diep adem en verdween in de kamer.
Er waren wel honderden dingen om te bekijken in de bibliotheek, maar de voorshow eiste meteen de aandacht op. De Franse stem dempte mijn humeur nog meer, aangezien de Engelse versie zoveel meer charmes heeft.
Nadien kwamen we in de boilerroom terecht. De spanning werd me veel te veel toen ik de deuren van de liften zag. Iedereen was enthousiast, en ik stond daar te vergaan van de zenuwen.
We kregen dan allemaal een nummer toegewezen die onze zitplaats voorstelde. Toen ik de wijzer van de lift terug naar beneden zag gaan wist ik het. Dit was het dan…
De deuren gingen open, en wij werden als eerste rij naar binnen gebracht. De castmember leefde zich niet in in zijn rol, maar deed gewoon wat van hem verwacht werd: iedereen laten zitten, gordels nakijken, waarschuwingen geven, en ons een leuke rit toewensen.
De lift ging achteruit, en mijn doodvonnis was getekend.
Bij elke lichte beweging dat dat ding maakte ging ik dood vanbinnen. Gelukkig was er nog een beetje uitstel van executie toen we voor de magic mirror verschenen. Ik keek nog rap even hoe lijkbleek ik zag, en verdween dan met de bliksem.
Toen gingen we naar beneden en kwamen we oog in oog te staan met de voorgaande slachtoffers. Zij hadden het al meegemaakt, maar ik moest nog steeds hun lot ondergaan.
Opeens schoten we de lucht in en de luiken gingen terug open. Daarjuist zat ik beneden met een klein hartje naar diezelfde plek vanboven te kijken, en nu zat ik daar gewoon zelf.
Wat er toen gebeurd is, is een groot zwart gat in mijn geheugen. Het ding vloog omhoog en omlaag en de veiligheidsgordel moest alle moeite van de wereld doen om mij op dat zitje te houden. Ik schreeuwde mijn longen eruit en zette mijn nagels in Frank zijn hand zodat ik zeker niet zou wegvliegen. En toen was het stil…
Het was gewoonweg gedaan. Ik leefde amper maar ik had het overleefd. Ik ben toen snel uit de lift gestapt en meteen naar buiten gelopen omdat het zodanig zwart voor mijn ogen werd.
Na 100 keer de vraag “gaat het?” gehoord te hebben, kwam iemand van de groep eenvoudigweg af met “Mietje!”, en gelijk had hij.
Al die dagen had ik mijzelf zo zitten opjagen voor die attractie terwijl het allemaal niks voorstelde. Maar het gevoel was even sterker dan mijzelf, en ik heb zeker nog een kwartier zitten nabeven van al die emoties.
Maar ik was vastberaden, dit was niet de laatste keer!
Nadien gingen we nog snel even kijken naar Crush en the Rock Rock 'n Rollercoaster maar de wachttijden waren een beetje te lang, aangezien we nog een gezellig avondje Annette’s hadden gepland. In studio 1 kwam er plotseling nog volk toegestroomt. Samen met het hele gezelschap gingen we richting Annette’s om een heerlijke maaltijd te verorberen.
Met volle maag trokken we richting Frontierland, waar we onze fastpassen voor Big Thunder Mountain gingen benutten, en nadien gingen we op de Indiana Jones, wat uiteindelijk opnieuw een heftige rit was. Al een geluk dat Frank niet was meegegaan, want het zou zijn hersenschudding geen deugd gedaan hebben! Ik kwam er namelijk met één eruit…
Om het eindelijk eens wat rustiger aan te pakken besloten we nadien naar Pirates te gaan. De korte aanschuifrij en de lekkere warmte van de attractie deed ons allemaal eens deugd.
In afwachting van het vuurwerk gingen we nog snel even Pinnochio doen (wat eeuwen geleden was voor mij) en daarachter zijn we nog snel even gaan griezelen in Phantom Manor.
Aangezien het nog steeds geen 12 uur was, besloten we nog snel even te kijke in Discoveryland, maar de wachtrijen waren te lang.
We namen dan maar wijselijk de beslissing van ons neer te zetten op de grond en iemand van de groep trakteerde ons op een glaasje cava
Ons achterwerk was half bevroren en ons voeten sliepen, maar het was bijna 12 uur. Na de gezamelijke aftelling met het hele park genoten we van het prachtige vuurwerk met de logische oooeee’s en aaaaah’s.
Aan alle mooie liedjes komt een eind, en Disneyland had geen vuurwerk meer, dus vlogen we als de bliksem richting Space Mountain. Iets wat we ons zeker niet beklaagd hebben, want achteraf bleek het één van de soepelste ritjes ooit te zijn. En er was zelf muziek en de nodige ambiance met de gekke Fransen!
Iedereen begon het toen wat moeilijk te krijgen. We hebben nog snel een ritje Big Thunder Mountain meegenomen en besloten dan dat we ons gingen terugtrekken in een zalig, warm, verdiend bed.
Ik moet nog een paar maanden wachten.
hame: