Benjamin
Legacy Member
Er zijn talloze redenen naar aanleiding waarvan ik me dit afvraag, de concrete aanleiding is dat onze Neerlandici hebben besloten dat Amerika met een k moet worden geschreven terwijl Africa met een c wordt geschreven.
Soortegelijke namen (eindigend op rica), in beide gevallen een ander deel van de wereld en toch hebben we in het ene geval van de c een k gemaakt terwijl de eigen inwoners gewoon een c gebruiken en hebben we in het andere geval de c niet veranderd.
Zo zie je ook dat in het ene geval de qu is behouden en in het andere geval de qu is verbasterd tot een kw.
Idem voor andere leenwoorden die dan wel en dan niet verbasterd zijn.
Zijn dit soort inconsistenties te wijten aan het 'dumbing down' syndroom: het simpeler proberen te maken door in sommige gevallen de spelling te verbasteren (de kw-klank is voor de laaggeschoolden gemakkelijker te begrijpen dan de qu-klank, voor laaggeschoolden is het gemakkelijker als een k consitent als een k wordt uitgesproken en een c als een s) en dat ze tal van woorden over het hoofd zien waardoor de inconsistentie nog groter wordt?
Of zou het bezigheidstherapie zijn voor deze heren om eens in de zoveel tijd de spelling weer eens te veranderen en zouden ze er geld mee verdienen?
Een geheel andere disucssie: hoe komt het dat in het ene geval een ou wordt gebruikt en in het andere geval een au, in het ene geval een ei en in het andere geval een ij. Ik vind dit minder relevant aangezien het in ieder geval al een lange tijd consistent is waardoor hier weinig fouten mee worden gemaakt maar ik ben wel benieuwd naar de historische achtergrond.
Over de tussenletter-n zullen we het maar niet hebben.
Ik wil het hier niet over de d/t-regeltjes hebben, dat is nu net het enige wat wel logisch is (je komt er altijd uit als je de simpele regeltjes volgt) en wat al lange tijd onveranderd is.
Neem van een Engelstalig boek een editie die in 1900 is geschreven en je kan het vrijwel net zo gemakkelijk lezen als een boek wat in 2012 is geschreven. De Engelse spelling is sinds 1900 nauwelijks veranderd.
Neem van een Nederlands boek een ediite die in 1900 is geschreven en je komt zowel een hele andere spelling als hele andere zinsconstructies tegen.
Het lijkt wel bijna alsof de Nederlandse taal steeds het resultaat is van compromissen sluiten.
PS
Ik heb dit in Werk en Studie geplaatst omdat ik hier graag een serieuze discussie over wil. In Algemene Discussies zou dat niet zo gemakkelijk lukken.
Soortegelijke namen (eindigend op rica), in beide gevallen een ander deel van de wereld en toch hebben we in het ene geval van de c een k gemaakt terwijl de eigen inwoners gewoon een c gebruiken en hebben we in het andere geval de c niet veranderd.
Zo zie je ook dat in het ene geval de qu is behouden en in het andere geval de qu is verbasterd tot een kw.
Idem voor andere leenwoorden die dan wel en dan niet verbasterd zijn.
Zijn dit soort inconsistenties te wijten aan het 'dumbing down' syndroom: het simpeler proberen te maken door in sommige gevallen de spelling te verbasteren (de kw-klank is voor de laaggeschoolden gemakkelijker te begrijpen dan de qu-klank, voor laaggeschoolden is het gemakkelijker als een k consitent als een k wordt uitgesproken en een c als een s) en dat ze tal van woorden over het hoofd zien waardoor de inconsistentie nog groter wordt?
Of zou het bezigheidstherapie zijn voor deze heren om eens in de zoveel tijd de spelling weer eens te veranderen en zouden ze er geld mee verdienen?
Een geheel andere disucssie: hoe komt het dat in het ene geval een ou wordt gebruikt en in het andere geval een au, in het ene geval een ei en in het andere geval een ij. Ik vind dit minder relevant aangezien het in ieder geval al een lange tijd consistent is waardoor hier weinig fouten mee worden gemaakt maar ik ben wel benieuwd naar de historische achtergrond.
Over de tussenletter-n zullen we het maar niet hebben.
Ik wil het hier niet over de d/t-regeltjes hebben, dat is nu net het enige wat wel logisch is (je komt er altijd uit als je de simpele regeltjes volgt) en wat al lange tijd onveranderd is.
Neem van een Engelstalig boek een editie die in 1900 is geschreven en je kan het vrijwel net zo gemakkelijk lezen als een boek wat in 2012 is geschreven. De Engelse spelling is sinds 1900 nauwelijks veranderd.
Neem van een Nederlands boek een ediite die in 1900 is geschreven en je komt zowel een hele andere spelling als hele andere zinsconstructies tegen.
Het lijkt wel bijna alsof de Nederlandse taal steeds het resultaat is van compromissen sluiten.
PS
Ik heb dit in Werk en Studie geplaatst omdat ik hier graag een serieuze discussie over wil. In Algemene Discussies zou dat niet zo gemakkelijk lukken.
