Zoals elders al aangegeven is het dus een zeeeer interessante hybride tussen Ameritrash en Eurotoestanden. Wat zorgde voor een ietwat onintuïtieve eerste speelbeurt bij ons. Schepen perfect positioneren om je legers te laten oversteken en een harpij gebruiken om de tegenstander van een eiland weg te pushen. Schitterende zet, denk je! Tot je beseft dat je Ares nodig hebt om je leger effectief te verplaatsen. Ondertussen ben je je geld kwijt, zodat je in de volgende beurt niet genoeg hebt om het meeste op de desbetreffende Ares te bieden.
Dat auction systeem zit dus behoorlijk vernuftig in elkaar en zal ervoor zorgen dat het nog enkele spelletjes zal duren om de subtiliteiten ervan door te hebben. Je moet constant de afweging maken tussen bieden op de God van wie je de acties het liefst gebruikt, of bieden op een God om een tegenstander die te ontnemen. En dan moet je ook nog rekening houden met de volgorde van de Goden, wat de spelvolgorde bepaalt en - vooral - wie als eerste keuze heeft uit de beschikbare mythological creatures.
Doordat je in het algemeen zowel Poseidon en Ares nodig hebt om veroveringen te doen is het spel ook redelijk combat light, maar tegelijk zorgt dat ervoor dat iedere combat wel degelijk belangrijk is. Je kan ook niet echt turtlen, want je hebt maar 8 legers ter beschikking, en ieder eiland is goed omringt door vijandelijke mogendheden.
Al bij al ben ik dus zeker fan, vooral omdat Cyclades er in slaagt om met een minimum aan regels - het spel is zeer gestroomlijnd - toch grote complexiteit en diepgang teweeg te brengen. Aanrader!
Shut Up & Sit Down, en Michael Barnes van NoHighScores zijn mijn favoriete reviewers. Vooral omdat ze geen droge opsomming van de regels brengen, maar zich focussen op het spelgevoel, en veelal een frame of reference optrekken.