Archief - Alleen wonen, alle kosten op een rijtje

Cycloon zei:

Als je alles samen op 1 pot gooit kan je die achteraf ook makkelijk terug splitsen naar gelang wat elke partner verdient heeft.

Klik om te vergroten...

Daar is geen beginnen meer aan dan. En de minder verdienende partner trekt altijd aan het langste eind.

Idem met pensioensparen en groepsverzekering: ik heb beiden, mijn vriendin niet. Stel dat we ooit huwen volgens wettelijk stelsel, heeft zij zo maar eventjes recht op de helft van dat alles? Logica?
Neen, als we trouwen is het met scheiding van goederen.
Weinig romantisch? Ok,maar wel realistisch.

Cycloon zei:

Ik vind het persoonlijk toch ook wel een negatieve ingesteldheid om constant te leven op een manier die scheiden terug makkelijker maakt. Tenzij je in een turbulente relatie zit kan ik dat begrijpen, maar anders maak je het volgens mij gewoon te eenvoudig om bij het minste uit elkaar te gaan. Er moet natuurlijk wel ergens wat achterdocht zijn en niet te naïef zijn van 'dit is voor eeuwig', maar als ik sommigen hier bezig hoor zijn ze precies meer bezig met wat ze allemaal zouden moeten regelen na het scheiden dan dat ze bezig zijn met samenwonen. Als je alles samen op 1 pot gooit kan je die achteraf ook makkelijk terug splitsen naar gelang wat elke partner verdient heeft.

Klik om te vergroten...

Tuurlijk is dat relatief negatief. Maar het is een negativiteit die men zelf heeft gekweekt, de statistieken bevestigen dit meer dan eens. En wetende dat veel van de jongeren van de huidige generatie geconfronteerd geweest zijn met de consequenties van een scheiding, lijkt het mij aan 1 kant ook logisch dat deze personen in alles wat zij doen op zijn minst hier rekening mee houden.

En in een materialistische wereld zoals de onze, is de eerste stap hierin de financiële kant.

Renegadexxripxx zei:

Bij mij zou het enkel de helft van de vaste kosten zijn. Zie niet in waarom een mogelijk vriendin zou moeten helpen afbetalen aan mijn woning.

Klik om te vergroten...

Omdat ze dan gratis woont? Gij doet ook verlies aan uw lening, uw huis moet onderhouden worden, ... Dan lijkt het mij makkelijker om een klein beetje huur te vragen dan bv. een bijdrage te vragen wanneer ge een nieuwe vloer legt of zo.

Alles netjes bijhouden en gesplitst tot als je trouwt, daarna alles in een gemeenschappelijk potje en regelmatig samen de boekhouding doen en nakijken wat jullie samen uitgeven en aan wat. Dan eventueel bespreken wat jij wilt veranderen en zien met je partner hoe je dat kan bereiken.

Praten in een relatie werkt nu eenmaal, als je dat negeert of geen compromissen kan sluiten dan zal het vroeg of laat toch breken.

btw voor al die mensen die hun doom scenario al berekent hebben in excel nog voor ze voor de kerk staan, je moet "slechts" betalen naar gelang de jaren dat je getrouwd geweest bent.

Dat is een "zware" dobber na 25 jaar ofzo, maar na 5-7 jaar 'valt' dat nog mee denk ik.
Tis niet omdat je 5 jaar getrouwd geweest bent dat je uw ex moet onderhouden tot als ze 95 is en in de put is hé tzou nogal zotjes zen. Kinderen das een andere zaak, maar ben je ook 50% verantwoordelijk voor.

ps uwe naam veranderen op een akte van een huis kost als zo'n 5-7000€...dus bezin eer je begint

Smiles_ zei:

Daar is geen beginnen meer aan dan. En de minder verdienende partner trekt altijd aan het langste eind.

Idem met pensioensparen en groepsverzekering: ik heb beiden, mijn vriendin niet. Stel dat we ooit huwen volgens wettelijk stelsel, heeft zij zo maar eventjes recht op de helft van dat alles? Logica?
Neen, als we trouwen is het met scheiding van goederen.
Weinig romantisch? Ok,maar wel realistisch.

Klik om te vergroten...

dikke ²

Matt. zei:

Omdat ze dan gratis woont? Gij doet ook verlies aan uw lening, uw huis moet onderhouden worden, ... Dan lijkt het mij makkelijker om een klein beetje huur te vragen dan bv. een bijdrage te vragen wanneer ge een nieuwe vloer legt of zo.

Klik om te vergroten...

Tuurlijk, maar als ik alleen was had ik die kost toch zowiezo.

Wat betreft het onderhoud, dat zijn zaken die ik klasseer onder de noemer van "vaste kosten". Hiernaast is het een merde als er huur wordt gevraagd, voor de casus achteraf daar dan zeer snel de uitleg gaat komen dat zij heeft mee geholpen aan de afbetaling.

En hoe dat uitdraait voor een rechtbank... daar heb ik geen idee van. Maar neem liever geen risico.

Als ik sommige hun rekenkundige constructies bekijk, verbaast het mij totaal niet dat het aantal echtscheidingen zo hoog ligt ze. Eindelijk hetzelfde als met de huisjes-kopen topic: het leven als een koppel is geen exact rekensommetje.

Natuurlijk moet je wat beredeneerd te werk gaan. Als je een appartement volledig in bezit heb, moet je dat niet in een gemeenschappelijke pot steken. Trouwen met scheidingen van goederen is perfect te verantwoorden. Maar mensen die het gewoon vertikken om iets aan de wederhelft af te staan als ze zelf zoveel meer hebben en verdienen? Waar slaat dat nu op? Ge zijt een koppel, ge leeft samen, ge doet dingen samen, ge koopt een huisje samen, ge koopt een kindje samen, maar de centjes die zijn apart he! Hanee dat de ander daar iets van kan meepikken. Als dat kosten zijn om het samen goed te hebben? Ik heb het dan niet over een dure handtas of een nieuwe motor. Maar dat beetje meer huishoudgeld voor dat beetje extra luxe, dat extraatje voor de nieuwe vaatwas zodat de partner geen maand op zwart zaad zit? Is dat dan zo frustrerend om het de ander wat bij te staan? Ik vind het eerder frustrerend als ik zie dat mijn vriendin het wat moeilijker heeft en ik de grote jan kan uithangen.

Ik snap die hele rekensom-mentaliteit toch niet goed ze.

KaZhAn zei:

Als ik sommige hun rekenkundige constructies bekijk, verbaast het mij totaal niet dat het aantal echtscheidingen zo hoog ligt ze. Eindelijk hetzelfde als met de huisjes-kopen topic: het leven als een koppel is geen exact rekensommetje.

Natuurlijk moet je wat beredeneerd te werk gaan. Als je een appartement volledig in bezit heb, moet je dat niet in een gemeenschappelijke pot steken. Trouwen met scheidingen van goederen is perfect te verantwoorden. Maar mensen die het gewoon vertikken om iets aan de wederhelft af te staan als ze zelf zoveel meer hebben en verdienen? Waar slaat dat nu op? Ge zijt een koppel, ge leeft samen, ge doet dingen samen, ge koopt een huisje samen, ge koopt een kindje samen, maar de centjes die zijn apart he! Hanee dat de ander daar iets van kan meepikken. Als dat kosten zijn om het samen goed te hebben? Ik heb het dan niet over een dure handtas of een nieuwe motor. Maar dat beetje meer huishoudgeld voor dat beetje extra luxe, dat extraatje voor de nieuwe vaatwas zodat de partner geen maand op zwart zaad zit? Is dat dan zo frustrerend om het de ander wat bij te staan? Ik vind het eerder frustrerend als ik zie dat mijn vriendin het wat moeilijker heeft en ik de grote jan kan uithangen.

Ik snap die hele rekensom-mentaliteit toch niet goed ze.

Klik om te vergroten...

Uhm, ik heb het hele topic niet doorlezen, maar weet je wel hoeveel keer je jezelf hier tegenspreekt? Volgens u moet je dan evenveel per maand afgeven dan wanneer je samenwonend, of getrouwd was, met scheiding van goederen, om een gelijke levensstandaard te behouden? Vandaar ook die wet hé! Scheiding van goederen!!!!! Ik denk dat er ineens wat meer vrouwen aanzoeken zouden dan mannnen.

Doe nu eens een rekensommetje.

Musti1 zei:

Uhm, ik heb het hele topic niet doorlezen, maar weet je wel hoeveel keer je jezelf hier tegenspreekt? Volgens u moet je dan evenveel per maand afgeven dan wanneer je samenwonend, of getrouwd was, met scheiding van goederen, om een gelijke levensstandaard te behouden? Vandaar ook die wet hé! Scheiding van goederen!!!!! Ik denk dat er ineens wat meer vrouwen aanzoeken zouden dan mannnen.

Doe nu eens een rekensommetje.

Klik om te vergroten...

Hoe spreek ik mezelf tegen? Voor de grote sommen en hetgene dat je al hebt: scheiding van goederen ja.
Voor het maandelijks huishoudgeld en wat kosten tussendoor, vind ik een mentaliteit van altijd alles perfect in twee te bijten een verkeerde instelling.

Zie trouwens ook niet in wat dat met vrouwen te maken heeft. Tegenwoordig zijn er meer dan genoeg vrouwen die meer verdienen dan hun wederhelft.

Persoonlijk ook geen fan van een échte gemeenschappelijke rekening. Waarschijnlijk zal het daar wel automatisch naar evolueren indien je begint met huis kopen/bouwen, kinderen, ... aangezien er dan gewoon nog weinig persoonlijk budget zal overblijven. Maar dan ben je (meestal) ook al wel een aantal jaren verder ondertussen.

Ik ben eerder fan van persoonlijke rekeningen en een afgesproken budget dat beiden storten naar de gemeenschappelijke rekening. Sowieso zijn er "vaste" kosten zoals boodschappen, verzekeringen, huur/lening, ... En voor de rest kunnen er afspraken gemaakt worden. Hoe die afspraken er moeten uitzien is nogal per koppel te bekijken denk ik, aangezien er altijd wel uitzonderingen ofzo zijn of dingen waar je rekening mee moet houden. Zo heb ik bijvoorbeeld via mijn werk een firmawagen met tankkaart en vind ik het onzin om mee te betalen voor een 2de wagen.

Maar het is niet omdat je persoonlijke rekeningen verkiest, dat je daar zeer strikt in moet zijn. Als de ene bijvoorbeeld een pak meer verdient dan de andere is het onzin om haar/hem niks te gunnen. Mijn vriendin is studente en dus geen vast inkomen, terwijl ik al enkele jaren werk en een degelijk loon krijg. Voor mij is het dus ook logisch dat ik in verhouding meer dingen betaal dan haar als we iets gaan drinken, eten of eens naar de cinema gaan.

thomas_pop zei:

Nogmaals: wat doe je met dingen die in de schemerzone zitten?

Zoals mijn benzinevoorbeeld? Of de autoverzekering, ook diegene die de auto meest gebruikt die daarvan het meest moet betalen?

Dat koppel dat ik ken is verhuisd voor háár werk zodat ze er dichtbij woont. Hij heeft werk gezocht in die buurt, en gevonden, maar dus 15 km van huis. Hij rijdt dus het meest met de auto (maar hij kan niet anders) en betaalt 80 % alle autokosten. Dat tart voor mij alle verbeelding, vooral te weten dat ze dus verhuisd zijn omwille van haar.

Klik om te vergroten...

Zie hierboven: hierover kunnen afspraken gemaakt worden. In mijn geval ga ik ervan uit dat de firmawagen veruit het meeste gebruikt zal worden, aangezien deze "gratis" is. Ik vind dus niet dat ik zou moeten meebetalen voor die 2de wagen.

In uw voorbeeld gaat het over een hele andere situatie en ik vind dat het goed is dat zij daar afspraken over maken. Als ze het beiden eens zijn en tevreden zijn dan hebben ze groot gelijk om het zo te doen en hoeft niemand daar kritiek op te geven.

Het probleem is gewoon dat 50% van de zaken in de schermerzone zit... en discussies over geld eindigen altijd in ruzie. Ofwel ligt het aan mij.

GolfTom zei:

Het probleem is gewoon dat 50% van de zaken in de schermerzone zit... en discussies over geld eindigen altijd in ruzie.

Klik om te vergroten...

Misschien is dat laatste net een goede reden om de rekeningen gescheiden te houden?

BuBbA zei:

Misschien is dat laatste net een goede reden om de rekeningen gescheiden te houden?

Klik om te vergroten...

Voila.

Ik zie hierboven iemand aanhalen dat er te veel rekensommetjes worden gemaakt, en dat dat geen goede mentaliteit is...
Je kan toch perfect duidelijke afspraken maken, binnen een fair systeem, zonder dat daar ingenieuze rekensommen aan te pas komen. Dat zijn de kleine zaken. Die maken net dat een systeem werkbaar is. Dit haal je zelf correct aan met soms de vriendin wat meer gunnen als ze minder verdient.

Een duidelijk systeem kiezen, en met de nodige zin voor realisme de zaken aanpakken, en dan wordt veel miserie vermeden. Zolang beide partijen (en dat kan in heel veel contexten) er voordeel bij hebben, is't goed.

En dan willen jullie beide kinderen, één van de 2 fnuikt zijn/haar carriere om een aantal jaren parttime te werken + loopbaanonderbreking te nemen. Hoe ga je dat percentage doorrekenen 15 jaar later? >.>

Weerom gewoon een vraag ^^

zarathustra zei:

En dan willen jullie beide kinderen, één van de 2 fnuikt zijn/haar carriere om een aantal jaren parttime te werken + loopbaanonderbreking te nemen. Hoe ga je dat percentage doorrekenen 15 jaar later? >.>

Weerom gewoon een vraag ^^

Klik om te vergroten...

Dat zijn, net zoals de rest, dingen waarover je gerust samen afspraken kunt maken. Er kunnen zoveel uitzonderingen bedacht worden, punt is net dat het een systeem is dat vertrekt van goede afspraken. Als de omstandigheden veranderen, veranderen de afspraken. Stel dat één van de twee bijvoorbeeld tijdelijk zonder werk valt of dergelijke.

Als dat zaken zijn waarover je (grote) ruzie gaat maken met een gezamenlijke rekening lijkt het me zeker aangewezen om persoonlijke rekeningen te behouden.

zarathustra zei:

En dan willen jullie beide kinderen, één van de 2 fnuikt zijn/haar carriere om een aantal jaren parttime te werken + loopbaanonderbreking te nemen. Hoe ga je dat percentage doorrekenen 15 jaar later? >.>

Weerom gewoon een vraag ^^

Klik om te vergroten...

Bij zoiets ga je niet over 1 nacht ijs natuurlijk. Althans, da's te hopen.

Op't eerste zicht (dus pak mij er niet inhoudelijk op), lijkt het mij dat in zo'n geval de werkende partner eerder de financiële opoffering maakt, en de thuisblijvende partner de tijdsopoffering. Daar tegenover staat dat de werkende partner kan genieten van zijn kinderen in een relatief comfortabele situatie, waarin hij niet TE veel moet doen. De thuisblijvende partner heeft als voordeel dat hij zijn kinderen effectief kan zien opgroeien en dit in de rustige thuisomgeving kan doen, terwijl de werkende partner bvb. wel dagelijks met de miserie van werken/verkeer/... geconfronteerd wordt. Lijkt mij relatief eerlijk.
Dan komt het er gewoon op aan om op dat moment de inkomsten samen te voegen en eerlijk te verdelen zodat ALS er gespaard wordt, beide partijen evenveel sparen (los van hoeveel je VOOR die periode gespaard hebt).

Heel concreet komt het geld dan op de gezamelijke rekening binnen, en wordt het op't einde van de maand afgeroomd naar de 2 aparte rekeningen.
Maak je in die periode structureel verlies, dan zal er een andere oplossing nodig zijn.

De toekomst vergoeden is moeilijker (werkende partner maakt carrière, thuisblijvende partner heeft last om zich te herlanceren), maar je maakt beide een bewuste keuze, dus moet je daar binnen de grenzen van het aanvaardbare, ook maar de gevolgen van dragen.

Mijn mening is dat de stevigste schouders de zwaarste lasten dragen.
Gewoon een percentage vastleggen dat je beiden afgeeft van je loon.
Elk een aparte rekening en dan 1 gezamenlijke rekening. Daar altijd dat vast percentage op storten. Stijgt de ene stevig tov de andere blijft het percentage identiek en zal deze persoon dus wat meer bijdragen.
Op die manier heeft elk ook nog zijn eigen rekening waar hij of zij dingen mee kan doen waar de andere echt nerveus van wordt en niet ziet zitten om mee aan te betalen.

Dat zou ik absoluut niet appreciëren. 't Is al erg genoeg dat de maatschappij dergelijke socialistische regels oplegt. Liever niet ook nog eens in mijn living .

Het lijkt me dat zo'n dingen tot heel interessante discussies kunnen leiden ^^

Plak maar eens een bedrag op dingen als 'ik moet in de file staan' <-> 'werk dan ergens anders eh of blijf bij de kinderen' -> 'dan verdien ik minder' <-> 'ah en voor mij is dat ok ofwa' --> 'ga dan ook werken eh' <-> 'en de kleine dan, wie betalt die opvang? --> 'ah gij eh want gij wilt niet thuis blijven'

en zo verder

Ik zeg niet dat het niet kan, maar ik denk dat er van uitgaan dat iedereen rationeel is (of blijft) een beetje utopisch is

zarathustra zei:

En dan willen jullie beide kinderen, één van de 2 fnuikt zijn/haar carriere om een aantal jaren parttime te werken + loopbaanonderbreking te nemen. Hoe ga je dat percentage doorrekenen 15 jaar later? >.>

Weerom gewoon een vraag ^^

Klik om te vergroten...

Voor mij geen kinderen, dus dat probleem is alvast opgelost