DigitalOverdose
Legacy Member
Ik was me laatst die bedenking eens aan't maken en voor mijn part zou het moeten kunnen omwille van verschillende redeneringen:
- Eerst en vooral zijn zeer weinig mensen 100% monogaam en da geldt dan zowel voor mannen als voor vrouwen. Niet dat iedereen wel eens vreemd zou gaan maar ik denk dat iedereen vroeg of laat wel eens een moment tegenkomt dat hij gevoelens krijgt (die vaak wel overgaan door ze door den tijd te laten slijten) voor een ander ook al zit hij/zij zelf met een vaste partner. Ergens zit het volgens mij dus min of meer in onze natuurlijke aard, bij de ene al wat meer dan bij de ander. Net zoals nogal wat mensen ooit wel eens in meerdere of mindere mate gevoelens kunnen krijgen voor een persoon van hetzelfde geslacht.
- Ten tweede is het in mijn ogen natuurlijker dan homofilie. Ni dat ik homofilie als 'onnatuurlijk' wil bestempelen maar als ge uitgaat dat het hoofddoel van sex hebben neerkomt op voortplanten dan levert polygamie meer succes op dan homofilie. En dat is oorspronkelijk ook het enige doel van sex, naast het feit dat in de loop van de evolutie voor de mens genot er ook meer is bij komen kijken of course.
- Derde punt is dat polygame relaties best goed kunnen werken. In verschillende culturen is het de normaalste zaak van de wereld. En in onze wereld is het ook niet echt opzienbarend te noemen dat een man of vrouw jarenlang een affaire kan hebben met een derde partner zonder daarbij de 'vaste' partner te verwaarlozen of minder graag te zien. Zei het dan wel dat zoiets in een taboe-sfeer hangt maar was dat met homo's en lesbos tot voor kort ook niet het geval? Waarom zou polygamie dan niet mogen kunnen als alle partners er zelf voor kiezen om zo te leven?
- Als laatste dacht ik aan de kinderen die eventueel in zulk een polygame relatie zouden moeten opgroeien. Een kind kan immers maar 2 echte ouders hebben dus zou zoiets niet voor problemen kunnen zorgen want er zou steeds 1 of meerdere 'papa' of 'mama' zijn die niet biologisch verwant is met het kind.
Ook daarbij kwam ik voor mezelf uit dat het hebben van kinderen nog steeds 'natuurlijker' is in een polygame relatie dan in een homofiele/lesbische relatie, zonder dat er hierbij kunstgrepen uitgevoerd zouden moeten worden. Bovendien zou in tegenstelling tot bij een homofiel/lesbisch koppel een kind wel steeds een echte vader en moeder hebben terwijl het in het andere geval ofwel 2 vaders zou zijn ofwel 2 moeders wat me veel kunstmatiger lijkt. Ondertussen zijn we wel goed op weg om te erkennen dat homo's en lesbo's best kinderen kunnen hebben, hoewel op totaal onnatuurlijke wijze, en goed kunnen opvoeden dus waarom zou dat dan een probleem moeten zijn voor mensen in een stabiele polygame relatie?
Ben es benieuwd naar andere meningen.
- Eerst en vooral zijn zeer weinig mensen 100% monogaam en da geldt dan zowel voor mannen als voor vrouwen. Niet dat iedereen wel eens vreemd zou gaan maar ik denk dat iedereen vroeg of laat wel eens een moment tegenkomt dat hij gevoelens krijgt (die vaak wel overgaan door ze door den tijd te laten slijten) voor een ander ook al zit hij/zij zelf met een vaste partner. Ergens zit het volgens mij dus min of meer in onze natuurlijke aard, bij de ene al wat meer dan bij de ander. Net zoals nogal wat mensen ooit wel eens in meerdere of mindere mate gevoelens kunnen krijgen voor een persoon van hetzelfde geslacht.
- Ten tweede is het in mijn ogen natuurlijker dan homofilie. Ni dat ik homofilie als 'onnatuurlijk' wil bestempelen maar als ge uitgaat dat het hoofddoel van sex hebben neerkomt op voortplanten dan levert polygamie meer succes op dan homofilie. En dat is oorspronkelijk ook het enige doel van sex, naast het feit dat in de loop van de evolutie voor de mens genot er ook meer is bij komen kijken of course.
- Derde punt is dat polygame relaties best goed kunnen werken. In verschillende culturen is het de normaalste zaak van de wereld. En in onze wereld is het ook niet echt opzienbarend te noemen dat een man of vrouw jarenlang een affaire kan hebben met een derde partner zonder daarbij de 'vaste' partner te verwaarlozen of minder graag te zien. Zei het dan wel dat zoiets in een taboe-sfeer hangt maar was dat met homo's en lesbos tot voor kort ook niet het geval? Waarom zou polygamie dan niet mogen kunnen als alle partners er zelf voor kiezen om zo te leven?
- Als laatste dacht ik aan de kinderen die eventueel in zulk een polygame relatie zouden moeten opgroeien. Een kind kan immers maar 2 echte ouders hebben dus zou zoiets niet voor problemen kunnen zorgen want er zou steeds 1 of meerdere 'papa' of 'mama' zijn die niet biologisch verwant is met het kind.
Ook daarbij kwam ik voor mezelf uit dat het hebben van kinderen nog steeds 'natuurlijker' is in een polygame relatie dan in een homofiele/lesbische relatie, zonder dat er hierbij kunstgrepen uitgevoerd zouden moeten worden. Bovendien zou in tegenstelling tot bij een homofiel/lesbisch koppel een kind wel steeds een echte vader en moeder hebben terwijl het in het andere geval ofwel 2 vaders zou zijn ofwel 2 moeders wat me veel kunstmatiger lijkt. Ondertussen zijn we wel goed op weg om te erkennen dat homo's en lesbo's best kinderen kunnen hebben, hoewel op totaal onnatuurlijke wijze, en goed kunnen opvoeden dus waarom zou dat dan een probleem moeten zijn voor mensen in een stabiele polygame relatie?
Ben es benieuwd naar andere meningen.
ad:
)
