Archief - Zelfmoord door trein
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Oiram
Legacy Member
!2u55!4n zei:
Bij mij was het ook een combinatie van factoren. Kan me ook zeer moeilijk voorstellen dat mensen na 1 teleurstelling onmiddelijk denken aan zelfdoding. De aanleiding bij mij is toch wel vooral mijn algemene gezondheidstoestand en de bijkomende problemen die die veroorzaakt (zie ook deze thread)
Ik lijd namelijk aan een vrij zeldzame en exstreme vorm van wisselende bloeddruk. Waardoor in nogal veel (te veel) een syncope meemaak (bewustzijnsverlies door een bloeddruk val) Dit heeft een enorme inpakt op mijn dagelijk en sociaal leven. Ik heb momenten gehad dat ik tot 3x per dag afgevoerd moest worden met een ambulance. Je kan dus wel begrijpen dat voor mij niet langer leefbaar was, en begrip van de medemens moet je zeker niet verwachten. Ik miste veel lessen waardoor ik een achterstand kreeg en vele scholen zien mij liever gaan dan komen. "Vrienden" lieten me in de steek en kwam in een issolement terecht. Doordat dit bleef duren zag ik echt geen uitweg meer, ik heb dan ook besloten een eerste poging tot zelfmoord te doen door midden in de winter in een kanaal te springen. Jammer genoeg passeerde een fietser die mij zag en uit het water haalde. Zwaar onderkoeld werd ik in het ziekenhuis opgenomen.
Heb daar een tijd in een gesloten afdeling gezeten, doordat ik nogaltijd meermaals per week mijn bewustzijn verloor kon eindelijk niets mij geruststellen en bleef mijn gedacht minimaal bestaan. Eens terug in het 'normale' leven werd ik nog meer uitgestoten door de gemeendschap, ik had namelijk een poging gedaan tot zelfmoord. Door de vele kritiek, opmerkingen en andere boelshit kwam het gedacht van suicide al snel terug. Ik spaarde ongeveer een jaarlang mijn medicatie (antidepresiva) op en nam deze allemaal in een keer. Met een breekmes (of kuttermes) snee ik mijn pols open en nog voor ik het bewustzijn verloor zette ik het mes tegen mijn hals en snee daar ook mijn slagader over. Ik weet nie hoe ik gevonden ben, of waar... maar zo'n 3 maand later werd ik wakker in een ziekenhuis... De dag van vandaag kan je nog altijd zien waar ik gesneden heb en door het tekort aan zuurstof of zo heb ik naar nog altijt negative gevolgen van. Doordat ik nog altijd mijn probleem had, geen begrip of hulp kon vinden is er ook een 3de poging gekomen die loopte ook slecht (goed?) af.
De dag van vandaag heb ik besloten het lot niet meer in eigen handen te nemen maar toch heb ik totaal geen spijt van wat ik gedaan heb. Al mijn pogingen zijn dus van voor mijn 17de levensjaar. Ik leef nog, maar vanbinnen ben ik zo goed als dood. Ik voel de pijn nog altijd en krijg nog altijd die stempel op mij gedrukt. Het heeft mijn leven getekend voor altijd. Het is een litteken op de ziel.
Met dat hier neer te typen hoop ik dat ook een paar mensen op het forum hier hun mening zullen aanpassen. Ik kan je verzekeren dat je pols oversnijden geen lagertje is. Je moet het mes nemen en naar je pols brengen, duwen totdat je zekerweet dat je diet genoeg zit en snijden. Probeer het je maar voor te stellen, je wil onmiddelijk stoppen door de pijn. Maar doordat ik half versuft was ging ik door. De snee in mijn nek voelde ik al niet meer, ik weet zelf niet of die ernstig was. Het was net of ik in slaap viel... Het kriebelde aan mijn pols en mijn maag had zoveel krampen dat ik nergens anders kon aan denken. Ik heb mijn leven niet voor me zien flitsen, noch heb ik ooit licht gezien. Het werd zwart, donkel en koud, stille duisternis!
Nu ik er aan denk voel ik bijna alles opnieuw, mijn littekens kriebelen maar als ik er aan kom doet het verschrikkelijk veel pijn. Toch wil ik er nog af en toe aan denken. Weet niet waarom maar het geeft toch een zekere geruststelling. Angst heb ik, maar angst om dood te gaan zeker niet. Mocht er ooit iets gebeuren en ik zou mijn leven in gevaar moeten brengen voor een ander zou ik zelf niet twijfelen. Ik leef gedeeltelijk tegen mijn zin en dat is voor iemand anders moeilijk te verstaan. Yha, verdere vragen zal ik later beantwoorden...
Anvilke
Legacy Member
wow...diene tekst ging toch ff diep zu ( nee, geen zinspeling )...kheb respect voor et feit da ge enerzijds da ier durft in de groep te smijte en anderzijds da ge gwn tot het einde zijt gegaan ( allez, nie verkeerd opneme ofzo, kdenk wel da ge snapt wak bedoel )...Ge hebt gelijk da ge in schole ga om te babbele erover, as ge et zelf ebt meegemaakt wete er meer over...nogmaals, respect da ge da ier durft zegge 
Hmgrwngd
Legacy Member
Anvilke zei:wow...diene tekst ging toch ff diep zu ( nee, geen zinspeling )...kheb respect voor et feit da ge enerzijds da ier durft in de groep te smijte en anderzijds da ge gwn tot het einde zijt gegaan ( allez, nie verkeerd opneme ofzo, kdenk wel da ge snapt wak bedoel )...Ge hebt gelijk da ge in schole ga om te babbele erover, as ge et zelf ebt meegemaakt wete er meer over...nogmaals, respect da ge da ier durft zegge
Idd, die tekst dringt echt zeer diep door.
Hopelijk is hiermee bewezen dat zelfmoord GEEN oppervlakkige roep naar aandacht is ...
Ik voel met je mee, Øiram, echt waar!
Kevin89
Legacy Member
Woverke zei:
respect voor die mensen ? Hmmm ik weet natuurlijk ni me wa voor problemen da sommige mensen mee zate voorda ze zelfmoord pleegden ma ze zoude verdomd wa meer karakter moete tonen om die op te lossen. Zelfmoord plegen is heel lag en ge laat iedereen in de steek ...
Ik denk echt ni da ge daar iets van voelt ze als ge onder den trein springt, da ga zo snel dat die pijnscheut u hersenen nog ni eens bereikt voordat al u organen vermorzeld zijn.
Oiram
Legacy Member
Het is niet simpel om er over te spreken/schrijven. Maar het is een bewuste keuzen en behoord tot mijn verwerkingsproces. Ik ben nog altijd in behandeling bij de nodige artsen die steunen mijn beslissing om openkaart te spelen.
Als ik naar een school/groeps gesprek ga over dit onderwerp probeer ik ook altijd mijn kant van de zaak zo goed mogelijk te vertellen. En ik kies er voor om ook in detais te treden, het dringt meer door wat ik meemaakte op dat moment. Maar vooral hoop ik dat ik mensen met gedachten als Kevin89 (zie post hierboven ergens) te veranderen.
Er zit veel meer achter dan effe zelfmoord te plegen hoor, ik ben/was mij ten volle bewust van de beslissing die ik genomen heb. Nee, het is niet eventjes zomaar iets doen, en de rest achter te laten. Het is wikken en wegen iedere keer opnieuw.
Je sta s'morgens niet op met het gedacht ik ga van het dak springen... het idee groeit en je ga een heel stadium door van gedachten die door je heen gaan.
En als er maar sprake is van het minste hoop zal je poging afwel mislukken (omdat je onbewust nog hoop hebt) ofwel zal je het nooit proberen, want je reflex zal zijn weg springen van die trein of stoppen met snijden of wat je ook maar aan het doen bent...
Ik hoop Kevin89 dat je inziet dat je eindelijk wel verkeerd bezig bent, ik ben er zeker van dat 50% zelfmoorden bij een 2de poging vermeden kunnen worden als er wat meer begrip zou zijn. Nu kan ik die zaken naast me leggen, maar ik weet gewoon diep vanbinnen dat jij me nu een minderwaardig persoon vind. Maar waarom?
...
Maar het onderwerp bespreekbaar, en laat de maatschappij zijn gedacht veranderen. Zelfmoord is niet laf of laag of wat dan ook. Mensen die het overleeft hebben moet je niet anders gaan behandelen en zeker geen stempel/label geven... want dat is volgens mij voor 50% de reden waarom vele een 2de poging ondernemen.
Ik geloof dit toch heilig, omdat dit bij mij zowat het geval was....
Als ik naar een school/groeps gesprek ga over dit onderwerp probeer ik ook altijd mijn kant van de zaak zo goed mogelijk te vertellen. En ik kies er voor om ook in detais te treden, het dringt meer door wat ik meemaakte op dat moment. Maar vooral hoop ik dat ik mensen met gedachten als Kevin89 (zie post hierboven ergens) te veranderen.
Er zit veel meer achter dan effe zelfmoord te plegen hoor, ik ben/was mij ten volle bewust van de beslissing die ik genomen heb. Nee, het is niet eventjes zomaar iets doen, en de rest achter te laten. Het is wikken en wegen iedere keer opnieuw.
Je sta s'morgens niet op met het gedacht ik ga van het dak springen... het idee groeit en je ga een heel stadium door van gedachten die door je heen gaan.
En als er maar sprake is van het minste hoop zal je poging afwel mislukken (omdat je onbewust nog hoop hebt) ofwel zal je het nooit proberen, want je reflex zal zijn weg springen van die trein of stoppen met snijden of wat je ook maar aan het doen bent...
Ik hoop Kevin89 dat je inziet dat je eindelijk wel verkeerd bezig bent, ik ben er zeker van dat 50% zelfmoorden bij een 2de poging vermeden kunnen worden als er wat meer begrip zou zijn. Nu kan ik die zaken naast me leggen, maar ik weet gewoon diep vanbinnen dat jij me nu een minderwaardig persoon vind. Maar waarom?
...
Maar het onderwerp bespreekbaar, en laat de maatschappij zijn gedacht veranderen. Zelfmoord is niet laf of laag of wat dan ook. Mensen die het overleeft hebben moet je niet anders gaan behandelen en zeker geen stempel/label geven... want dat is volgens mij voor 50% de reden waarom vele een 2de poging ondernemen.
Ik geloof dit toch heilig, omdat dit bij mij zowat het geval was....
Oiram
Legacy Member
snobke15 zei:
Als je het een 3de poging kan noemen...
Het gebeurde nog de dag van mijn 'ontwaking' in het ziekenhuis. Doordat mijn hart nogal gekke toeren deed die dag werd er onmiddelijk besloten via mijn lies een cateter in te brengen en te kijken of er geen problemen waren met de hardkleppen.
Zo'n kateter (of hoe schrijf je dat?) wordt via plaatselijke verdoving aan de lies ingebracht, via een slachader gaan ze volledig naar het hart waar ze dan de nodige onderzoeken doen. Ik heb in een vlaag van onwetenheid, woede, angst die kateter er uitgerukt. Alles werd wazig en terug zwart... Maar ook deze keer mislukt, in een ziekenhuis kunnen ze nu eenmaal razendsnel ingrijpen.
Wanneer ik wakker werd lag ik vastgebonden aan mijn bed, letterlijk!
Ik had het zover geschopt dat ik als een gevaarlijke gek moest vastgebonden worden... ik begon te beseffen dat ik verkeerd bezig was, en mijn beurt maar zal moeten afwachten. Na een lange tijd in een gesloten instelling te hebben gezeten en zwaar verdoofd te zijn geweest ben ik nu teug thuis. Heb een belofte gemaakt, dat ik mij een tijdje rustig ging houden. En afwachten wat er gebeurd. Ben terug naar school aan het gaan en mijn leven terug aan het opbouwen...
Ik val nog regelmatig flauw, maar dit heb ik al heel mijn leven (wisselende bloeddruk) en de inpact daarvan op mijn leven blijft bestaan. Uitgaan, vrienden maken, lief zoeken, hobby's,... zijn allemaal moeilijk. Het is nu zo ver gekomen dat gewoon schoollopen al in gevaar komt (zie dit topic) Ik word gewijgerd vanwege mijn gezondheidstoestand, niet mentaale toestand maar het probleem van mijn bloeddruk... onbegrijpelijk.
Nuja, ik zie wel. Ik ben een man van mijn woord en dus als ik mijn dokter zeg hem tijd te geven zal ik dat doen. Ondertussen verwerk ik mijn geschiedenis en probeer ik mijn nobele doelen te halen. De maatschappij bewust te maken van het probleem! Want om op Redmar zijn post te reageren, waarom hoor je de laatste tijd niet anders meer?
Ik ga niet beweren dat we allemaal verkeerd bezig zijn, maar een groot deel van suicide gedrag zou kunnen vermeden worden mocht de maarschappij dat maar willen. Effe wat tijd en begrip tonen aan een persoon die het moeilijk heeft. Zou al veel kwaad kunnen verhelpen.
Neem eens een stapje terug, kijk zelf eens even hoe we met zijn allen bezig zijn. Hoe we denken en handelen en mischien snap je waarom zovele er niet langer meer van willen weten. Maar aan de andere kant zijn niet alle zelfmoorden het zelfde. En is het niet aan ons om te oordelen over een ander!
ComputerVISTA
Legacy Member
Ik denk dat je "katheter" even gegoegeld. En ik was in de waan dat dat enkel was voor je medicatie rechtstreeks in je slagader te geven. De 7 keer dat ik in't ziekenhuis lag in 2004 heb ik dat telkens gekregen omdat mijn aders in men armen te diep liggen en ze er amper vinden (soms met veel geluk en men armen waren kapot gestoken door de vele pogingen)
Een je kan dat langs de lies krijgen maar ik kreeg ze via men borst erin en 2 keer via de nek (heel raar gevoel is dat, je bent wel verdoofd maar toch voel je dat ze iets in je schuiven
)
Ben je zeker dat het geen sonde met een camera was om naar je hartkleppen te kijken? Want zo een katheter komt wel tot aan je hart maar niet tot in je hart.
Een je kan dat langs de lies krijgen maar ik kreeg ze via men borst erin en 2 keer via de nek (heel raar gevoel is dat, je bent wel verdoofd maar toch voel je dat ze iets in je schuiven
)Ben je zeker dat het geen sonde met een camera was om naar je hartkleppen te kijken? Want zo een katheter komt wel tot aan je hart maar niet tot in je hart.
Oiram
Legacy Member
Ik dacht dat het een katheter was, maar het was idd met een camera dus een sonde hoe jij dat noemde... Sorry, maar ben zeker niet thuis in de mediche mambojambo...
Heriner mij nog vaag dat ik wanneer ik dat er uitsleurde een lange draad achtig iets in mijn handen had, vandaar dat ik dacht dat het een katheter was. Het klopt ook dat je dat voelt schuiven, ik was platselijk verdoofd dus niet dat het pijn doet, maar voelt wel gek aan, een warm gevoel aan je lies heriner ik me nog.
Bedankt voor de info computer xp
Heriner mij nog vaag dat ik wanneer ik dat er uitsleurde een lange draad achtig iets in mijn handen had, vandaar dat ik dacht dat het een katheter was. Het klopt ook dat je dat voelt schuiven, ik was platselijk verdoofd dus niet dat het pijn doet, maar voelt wel gek aan, een warm gevoel aan je lies heriner ik me nog.
Bedankt voor de info computer xp
Wover
Legacy Member
Zou het kunnen dat die bloedrukvallen ook te maken hebben met je emotionele toestand?
Je zakte steeds dieper weg, en kreeg ze steeds vaker, maar nu zijn ze er nog wel, maar trek je je er niet zoveel meer van aan lijkt het (je probeert nu terug gewoon te leven).
Ik zou zeggen, doe zo voort, blijf positief denken, en volgens mij ga je er dan minder last van hebben en ga je het beter en beter krijgen.
Je zakte steeds dieper weg, en kreeg ze steeds vaker, maar nu zijn ze er nog wel, maar trek je je er niet zoveel meer van aan lijkt het (je probeert nu terug gewoon te leven).
Ik zou zeggen, doe zo voort, blijf positief denken, en volgens mij ga je er dan minder last van hebben en ga je het beter en beter krijgen.
Oiram
Legacy Member
Ik denk ook wel dat het ene met het ander te maken heeft. Doordat ik me rusteloos en futloos voelde denk ik wel dat het een verhoogde kans op flauwvallen gaf. Maar omgekeerd zeker ook, doordat het zo'n inpact op mijn leven heeft en ik telkens opnieuw moet ervaren hoe machteloos ik ben graakte ik dieper in een depresie
Ik zou het een mooi voorbeeld van zo'n vicieuze cirkel noemen
Want dat was het ook, het breken is moeilijk maar met de nodige hulp lijkt het te lukken!
Ik zou het een mooi voorbeeld van zo'n vicieuze cirkel noemen
Want dat was het ook, het breken is moeilijk maar met de nodige hulp lijkt het te lukken!
Wover
Legacy Member
ik had nochtans gehoord op tv (jaja dat betrouwbaar medium) dat als ge met een bepaalde snelheid water raakt, dat dan even hard is als beton. Maar dat is dan bij "horizontale" snelheid, bv waterskiën ofzo; maar ik had ook gehoord da ge vanaf 25m ofzo letsel kon oplopen als ge van die hoogte verticaal int water springt...Fr3aK zei:
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.