Archief - Young and old: united against cancer
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
botbgrt
Legacy Member
Als je twee jaar lang, te pas en te onpas (in topics over geloof, ziektes, de dood, liefde, vriendschap, ...), alles op je persoonlijke situatie gaat betrekken en daarbij volledig uit de doekjes moet doen dat je het niet waardig bent om nog een relatie aan te gaan etc. dan tja, ... Ik zeg niet dat dat verkeerd is, maar met de term "zelfmedelijden" wou ik het ding slechts een naam geven. Een beetje ongelukkig gekozen misschien.
Ohja de dood, lekker controversieel taboe-onderwerp waarmee je altijd wel mensen op de borst gaat stoten als je je woorden niet goed wikt en weegt. Nietwaar "speerman", baken der ervaring?
Ohja de dood, lekker controversieel taboe-onderwerp waarmee je altijd wel mensen op de borst gaat stoten als je je woorden niet goed wikt en weegt. Nietwaar "speerman", baken der ervaring?
spade VI
Legacy Member
botbgrt zei:
Daar heb je wel een dik punt, maar toen wist ik niet beter...Ik zeg het, nu ben ik al toch wat verandert. Zoals daarnet iemand aanhaalde "ik wil toch wat meer zien dan het interieur van een hoerenkot"....kan ik verstaan en ben daar ook aan het proberen een mouw op te passen, alleen is dat wel extreem moeilijk nu en heb je ook die morele kwestie in het achterhoofd van "zouje nog iemand erbij willen kwetsen door je vroegtijdige dood"? maar kom, dat mag nou ook geen uitvlucht wezen voor het feit dat ik gewoon een analfabeet ben op vlak van vrouwen...Als ik aan de vrouwelijke kenissen soms wat vertel van hoe ik het zou aanpakken zeggen ze well van "OMG, zo schattig" en "maar allez, ik kan er echt niet bij dat jij nog geen vriendin hebt" en "het meisje dat met u gaat zitten is de luckiest girl van de wereld"...
Das allemaal leuk en wel, maar ik durf dat dan gewoon niet, uit schrik voor afwijzing. Maja das m'n eigen fout. Wel heb ik zoals eerder gezegd een reis gepland, als ik de zomer goed haal dan ga ik richting de seychellen...heerlijk wat genieten.
Ook haalde iemand daarnet het vlak gaming weer aan. Het enige wat ik nog wil spelen is inderdaad Batman arkham city,,,,maar ik ben al evenblij als ik de nieuwe MORTAL KOMBAT haal,,,,eindelijk na 15 jaar een nieuwe degelijke combat, al vond ik deadly alliance best wel vet
Adrei
Legacy Member
Ik vind het kut voor u gast, ik ken het gevoel zelf ook niet maar mijn eigen pa heeft wel darmkanker gekregen. Ik heb het zelf niet van dichtbij meegemaakt hoe erg het voor mijn pa was toen, maar hij is wel genezen denk ik .. kan voor het zelfde geld ook terugkomen.
Maar als ik je verhaal dan hier lees pfoeh. Dat zou je geen enkel mens willen toewensen.
Veel sterkte anyway en boor je eigen niet door de grond, geniet gewoon van de tijd en hou van uzelf als persoon dan kunt ge veel aangenamer leven!
Je moet genieten van de laatste momenten! (ook al is dat moeilijk, probeer van iets negatiefs positiefs te maken)
Maar als ik je verhaal dan hier lees pfoeh. Dat zou je geen enkel mens willen toewensen.
Veel sterkte anyway en boor je eigen niet door de grond, geniet gewoon van de tijd en hou van uzelf als persoon dan kunt ge veel aangenamer leven!
Je moet genieten van de laatste momenten! (ook al is dat moeilijk, probeer van iets negatiefs positiefs te maken)
spade VI
Legacy Member
Adrei zei:
Wat rot voor je vader dat ie het gehad heeft, maar echt wel goed dat ie voorlopig goed genezen is. Het kan terugkomen maar grotendeels als het niet echt super aggressief zeldzaam was, zal het wel wegbijven. Ik denk dat je vader nu het leven ook wel wat anders aanziet niet ? allez ja meer geniet denk ik...
Ik ben grotendeels gestopt met mezelf zo zwart te zien en geniet echt wel veel meer nu dan pakweg een jaar geleden. Moet gewoon nog een klein beetje die spiraal ontgroeien en dan bam, ertegenaan
A habbit is hard to kill eh...maar dat zie ik wel goedkomen....Turning a frown upside downspade VI
Legacy Member
Poltje zei:
Kan niemand zeggen. Al wijzen zaken zoals snelle uitzaaiingen op een maanden tot jaar...als ik geluk heb en het duikt steeds op non vitale plaatsen op dan kan ik misschien langer dan jaar en misschien jaren...weet het echt niet...
Ik zal woensdag misschien meer weten als het resultaat van de laatste scans binnen is...
speardude
Legacy Member
botbgrt zei:
Ja baken der ervaring,juist ja.
Ik wil bedoelen dat in zo'n situatie iedereen z'n verhaal aan de wereld wel kwijt wilt.
Over eerdere posts etc.. v.d TS weet ik echter niks.
En een verhaal als dit aan het licht brengen kan ook geen kwaad.
Het was echter niet mijn bedoeling negatief over te komen t.o.v u
spade VI
Legacy Member
speardude zei:
Zoals ik in het begin zei, heb ik inderdaad andere posts omtrent m'n situatie gedaan, maar nog geen enkele hier op deze site, dat was enkel op dutchbodybuilding en nu word ik daar nog steeds gevolgt via één centraal topic. En hier was en is het nog steeds mijn bedoeling dat andere gewoon het voorbeeld volgen en dat hun last ook wat verlicht word.....Het klopt dat ik inderdaad zo'n tien of elf,,,max 15 at best topics opende over m'n situatie (bij elke nieuwe ontwikkeling opende ik een nieuw) maar wist ook wel dat het ambetant zou zijn als er constant nieuwe topics over kanker kwamen dus heb ik laatst alles in één groot laatste topic gezet omtrent mezelf.
Ook klopt het dat ik bij andere discussies van "zou jij" of "wat als" vaak ook refereerde naar het feit dat ik ziek was om duidelijk te maken van "kijk, ik kan dat niet meer want dat is me ontnomen door kanker"....ik zeg gewoon soms wat zo'n persoon in die situatie voelt in plaats van erover te zwijgen....Moet je maar eens kijken op kanker forums,,,post misschien één iemand de zoveel tijd,,,,je zou gaan denken dat iedereen die het heeft al dood is
Dus voor alle duidelijkheid, hier is dit m'n enige topic omtrent de bullcrap, ok
???Gonzoid
Legacy Member
't Is misschien vreemd voor sommigen, maar eens je verhaal vertellen kan deugd doen. En als het een steun kan zijn voor mensen die aan het begin van zo'n tocht staan, doe ik graag ook eens mijn verhaal :
Gonzoid Vs. Hodgkin
Mijn verhaal begint in januari 2003 : tijdens het wekelijkse minivoetbalpartijtje onder vrienden ben ik veel sneller dan normaal buiten adem. Eerst dacht ik dat ik een of andere infectie van de luchtwegen had, omdat ik precies een soort van druk in mijn borstkas voelde. Dus een siroopje en keelpastillekes geslikt en zo een weekje verder (zonder grote inspanningen ondervond ik geen probemen).
De maandag erop weer gaan minivoetballen, en na enkele minuten lopen krijg ik daar opeens een pijnscheut in mijn borstkas. Direct gestopt, want ik was behoorlijk geschrokken. Je kent wel die beelden van voetballers die een hartaanval krijgen en in elkaar zakken op het veld, wel zulke dingen flitsen meteen door je hoofd. Naar de spoed gereden waar ze een cardiogram nemen en zien dat er een afwijking zit in mijn hartritme. Ik moest mij rustig houden en de woensdag erop (weet ik nog heel goed, 't was mijn verjaardag, de 15de) afspraak bij de cardioloog.
De druk in mijn borstkas was wel enorm toegenomen en ik voelde me echt abnormaal slecht. Bij de cardioloog een heleboel testen moeten doen en hij kwam tot de conclusie dat ik een vergroting heb in mijn linker hartkamer en hij ontdekte ook littekenweefsel, wat erop wees dat ik al eens een mini hartaanvalletje moet gehad hebben (ze noemen dit een atletenhart, alhoewel ik geen fanatieke sporter was). Hij dacht dat de druk in mijn borstkas een of andere ontsteking was en gaf met hiervoor medicatie.
De dagen daarop werd het alleen maar erger, ik was enorm vermoeid, zweette 's nachts als een rund en had regelmatig koorts. Mijn huisarts had precies al door dat er iets meer aan de hand was. Hij stelde voor om mij te laten opnemen in het ziekenhuis om enkele onderzoeken te doen.
Dit was de allerergste periode : ik kreeg cardio-onderzoeken, longonderzoeken, CT-scans, galliumscans, thoraxfoto's, botscans, beenmergpucties, een dag naar Gasthuisberg voor PET-scan (ze hadden er toen nog geen in Kortrijk), kijkoperaties, MRI-scan, echografieën, urine-onderzoeken en god weet hoeveel keer dat ze bloed kwamen afnemen. Er kwam gewoon geen einde aan de onderzoeken. Wie al eens in een ziekenhuis een onderzoek heeft moeten laten doen weet waarschijnlijk ook wel dat je overal moet wachten, wachten en nog eens wachten en met alle die onzekerheid erbij was dit een ware hel.
Misschien nog eens erbij vermelden dat mijn vrouw ondertussen zwanger was van ons eerste kindje (we wisten het van december, kort voor de miserie begon) dus dit bracht ook allerlei emotionele en praktische problemen met zich mee.
Uiteindelijk mochten we bij de longspecialist gaan die de resultaten van de testen samen met zijn collega's had bekeken. Die vent was een heel goede dokter, maar hij kon niet goed met mensen omgaan (eigenlijk dus geen goede dokter, maar je begrijpt me wel). Toen hij mijn zwangere vrouw en mij zag sloeg hij precies een beetje in paniek en mompelde wat tussen zijn tanden van "onderzoek dit, onderzoek dat, waarde x waarde y, blablabla, ziekte van Hodgkin, blabla,..." We snapten er niet veel van (ik had nog nooit van hodgkin gehoord), en ik vroeg wat meer uitleg, maar zijn enige antwoord was : "Ik heb voor u morgen een afspraak gemaakt bij de oncoloog, die zal u wel alles uitleggen".
Ik had ooit waarschijnlijk wel al eens van een oncoloog gehoord, maar die moment viel mijn frank nog niet en besefte ik niet goed wat hij zei. Dus wij met onze kop vol vragen naar huis en eens in Google "Hodgkin" ingetyped. Dan is het eerste woord dat je overal leest natuurlijk Kanker. Wat?!? Kanker? Ik kan toch geen kanker hebben? Mijn broer die bij ons was ook in paniek, mijn ouders en schoonouders die belden om te vragen wat de resultaten waren hadden ook direct door dat het serieus was toen mijn vrouw in tranen uitbarstte aan de telefoon. Direct naar mijn huisarts gebeld die mij al een beetje kon kalmeren, maar toch geen oog dicht gedaan die nacht, kan ik je verzekeren. Dit was ongetwijfeld de zwartste dag van mijn leven.
De volgende dag dus naar de oncoloog, en in tegenstelling tot die longspecialist was dit een jonge gast die direct to the point vertelde hoe de vork in de steel zat. Achter mijn borstbeen zat een gezwel (lymfoom) de groote van een vuist dat drukte op mijn luchtwegen. Dit was eigenlijk een gezwollen lymfeklier (ziekte van Hodgkin = lymfeklierkanker). Hij was ook direct heel eerlijk over geneeskansen en de behandeling. Toen wij vertelden dat mijn vrouw zwanger was nam hij meteen zijn kalender erbij, vroeg voor wanneer de bevalling voorzien was (8-8) en begon vanalles uit te rekenen.
De behandeling bestond uit chemotherapie en radiotherapie (bestralingen). Voordat ik met de chemo begon moest ik eerst nog naar het fertiliteitscentrum in Brugge om sperma te laten invriezen, want de chemo zou nefast zijn voor mijn vruchtbaarheid. Nadat ik in Brugge de nodige formulieren (en pottekes lol) had ingevuld kon de behandeling dus beginnen.
De chemo die ik kreeg was van het CHOP-type, wat dat juist inhield weet ik niet meer, wat ik wel nog weet was dat het een korte maar zeer krachtige behandeling was. De bedoeling was dat ik 6 keer chemo zou krijgen met iedere keer 2 weken tussen om te recupereren. Voor iedere behandeling werd een bloedonderzoek gedaan om te zien of ik voldoende hersteld was. Vooral het aantal witte bloedcellen moest voldoende zijn.
De chemo zelf zijn eigenlijk verschillende zakken medicatie die intraveneus toegediend werden. In totaal een tiental. Sommige van die producten waren zo straf dat de verpleegsters handschoenen moesten dragen, omdat het product brandwonden op je huid veroorzaakt. En dan gaat dan in je aders! Gezellig! De eerste paar zakken waren trouwens om de aders inwendig te verdoven. Dit was één van de ongemakken die ik in de dagen tussen de chemo’s had, pijnlijke armen omdat mijn aders verbrand waren. Andere ongemakken waren gewichtsverlies (ik woog voor de behandeling 72 kilo voor 1m77, op het einde van de chemo woog ik geen 60 kilo meer), vermoeidheid en vooral de continu aanhoudende misselijkheid. Tegen de misselijkheid krijg je dan medicatie, maar die medicatie heeft dan als bijwerking dat je niet meer naar ’t toilet kunt gaan, daar neem je dan ook iets voor en zo blijf je bezig met pillen pakken.
Twee weken na de eerste chemo ging ik voor m’n tweede, maar mijn bloedwaarden waren niet goed waardoor ik nog een week langer moest recupereren en bijkomend een soort EPO nemen, dus mijn deelname aan de Tour de France kon ik ook wel vergeten . Die EPO ben ik dan blijven nemen tussen alle chemo’s door (waren spuitjes die ik mezelf dagelijks moest toedienen).
Na twee of drie chemo’s begon mijn haar ook uit te vallen. De dokter had verteld dat het 100% zeker was dat dit ging gebeuren, dus een verrassing was dit niet. Dan maar meteen de schaar , tondeuze en scheermes boven gehaald en met een kale kop verder. Ik had voordien lange zwarte krullen tot halverwege mijn rug, dus dat was ook nogal een verandering. Voor de buitenwereld was dit zeer ingrijpend, maar achteraf gezien was het voor mezelf eigenlijk niet zo belangrijk.
Het rare aan chemo is dat je je lichaam voelt aftakelen, maar dit is nodig om de ziektecellen aan te vallen, dus je voelt je slechter en slechter, maar dat is dus de bedoeling. Na chemo 6 kon ik letterlijk niet meer op mijn benen staan en moest ik met de rolstoel het ziekenhuis verlaten. Dan volgden nog enkele weken recuperatie vooraleer de radiotherapie begon.
Radiotherapie was voor mij een lachertje vergeleken met chemo. Ik moest 20 bestralingen ondergaan. Er werden wat merktekens op mijn lichaam getekend zodat de bestraling iedere keer op exact dezelfde plek gebeurde, en dan was het gewoon een kwestie van een 20-tal minuutjes stilliggen. Het enige ongemak van de bestralingen was wat bijkomende vermoeidheid. Ongeloofelijk hoe moe ik daarvan was.
Mijn laatste radiotherapie kreeg ik op 6 augustus. Mijn kerngezonde dochter werd geboren op 8 augustus, dag op dag zoals vooraf uitgerekend, klokvaster dan de NMBS.
Nog een epiloogje :
Wij hadden altijd graag 2 kinderen gehad, maar na mijn Hodgkin avontuur liet ik mij testen en was ik niet vruchtbaar meer. De oncoloog was hier heel eerlijk over geweest en zei dat de kans dat dit weer in orde kwam zeer klein was. We ondernamen 3 keer een IVF poging met het ingevroren sperma van vlak voor de behandelingen. Dit leidde 1 maal tot een zwangerschap die jammer genoeg uitdraaide op een miskraam. Mentaal was dit geen pretje en de vele hormonenbehandelingen eisten ook een zware lichamelijke tol van mijn vrouw.
Dus zeiden we : "fuck it, we hebben één dochter en ze is gezond, er zijn mensen die daar enkel van kunnen dromen" (geloof mij, zo'n IVF toestanden kunnnen ook een hel zijn, maar da's een ander verhaal). Dus besloten we om geen pogingen meer te ondernemen en te genieten van onze dochter en van mekaar. Voorbehoedsmiddelen waren niet meer nodig, daar had Hodgkin voor gezorgd.
Fast forward 3 jaar naar 2007 : mijn lichaam heeft zich toch hersteld en zo krijgt onze dochter toch nog een broertje op de natuurlijke manier. In 2009 moest ik voor de laatste keer op controle (ik werd nog 3-maandelijks opgevolgd) en ben ik officieel genezen verklaard! Dossier geklasseerd en bring on the champagne!
Dit is een beknopt overzicht, ik heb nog een hele boterham niet verteld maar ’t zou een beetje te lang worden vrees ik. Sorry voor de grote brok tekst en eventuele taalfouten.
Veel sterkte Spade!
Gonzoid Vs. Hodgkin
Mijn verhaal begint in januari 2003 : tijdens het wekelijkse minivoetbalpartijtje onder vrienden ben ik veel sneller dan normaal buiten adem. Eerst dacht ik dat ik een of andere infectie van de luchtwegen had, omdat ik precies een soort van druk in mijn borstkas voelde. Dus een siroopje en keelpastillekes geslikt en zo een weekje verder (zonder grote inspanningen ondervond ik geen probemen).
De maandag erop weer gaan minivoetballen, en na enkele minuten lopen krijg ik daar opeens een pijnscheut in mijn borstkas. Direct gestopt, want ik was behoorlijk geschrokken. Je kent wel die beelden van voetballers die een hartaanval krijgen en in elkaar zakken op het veld, wel zulke dingen flitsen meteen door je hoofd. Naar de spoed gereden waar ze een cardiogram nemen en zien dat er een afwijking zit in mijn hartritme. Ik moest mij rustig houden en de woensdag erop (weet ik nog heel goed, 't was mijn verjaardag, de 15de) afspraak bij de cardioloog.
De druk in mijn borstkas was wel enorm toegenomen en ik voelde me echt abnormaal slecht. Bij de cardioloog een heleboel testen moeten doen en hij kwam tot de conclusie dat ik een vergroting heb in mijn linker hartkamer en hij ontdekte ook littekenweefsel, wat erop wees dat ik al eens een mini hartaanvalletje moet gehad hebben (ze noemen dit een atletenhart, alhoewel ik geen fanatieke sporter was). Hij dacht dat de druk in mijn borstkas een of andere ontsteking was en gaf met hiervoor medicatie.
De dagen daarop werd het alleen maar erger, ik was enorm vermoeid, zweette 's nachts als een rund en had regelmatig koorts. Mijn huisarts had precies al door dat er iets meer aan de hand was. Hij stelde voor om mij te laten opnemen in het ziekenhuis om enkele onderzoeken te doen.
Dit was de allerergste periode : ik kreeg cardio-onderzoeken, longonderzoeken, CT-scans, galliumscans, thoraxfoto's, botscans, beenmergpucties, een dag naar Gasthuisberg voor PET-scan (ze hadden er toen nog geen in Kortrijk), kijkoperaties, MRI-scan, echografieën, urine-onderzoeken en god weet hoeveel keer dat ze bloed kwamen afnemen. Er kwam gewoon geen einde aan de onderzoeken. Wie al eens in een ziekenhuis een onderzoek heeft moeten laten doen weet waarschijnlijk ook wel dat je overal moet wachten, wachten en nog eens wachten en met alle die onzekerheid erbij was dit een ware hel.
Misschien nog eens erbij vermelden dat mijn vrouw ondertussen zwanger was van ons eerste kindje (we wisten het van december, kort voor de miserie begon) dus dit bracht ook allerlei emotionele en praktische problemen met zich mee.
Uiteindelijk mochten we bij de longspecialist gaan die de resultaten van de testen samen met zijn collega's had bekeken. Die vent was een heel goede dokter, maar hij kon niet goed met mensen omgaan (eigenlijk dus geen goede dokter, maar je begrijpt me wel). Toen hij mijn zwangere vrouw en mij zag sloeg hij precies een beetje in paniek en mompelde wat tussen zijn tanden van "onderzoek dit, onderzoek dat, waarde x waarde y, blablabla, ziekte van Hodgkin, blabla,..." We snapten er niet veel van (ik had nog nooit van hodgkin gehoord), en ik vroeg wat meer uitleg, maar zijn enige antwoord was : "Ik heb voor u morgen een afspraak gemaakt bij de oncoloog, die zal u wel alles uitleggen".
Ik had ooit waarschijnlijk wel al eens van een oncoloog gehoord, maar die moment viel mijn frank nog niet en besefte ik niet goed wat hij zei. Dus wij met onze kop vol vragen naar huis en eens in Google "Hodgkin" ingetyped. Dan is het eerste woord dat je overal leest natuurlijk Kanker. Wat?!? Kanker? Ik kan toch geen kanker hebben? Mijn broer die bij ons was ook in paniek, mijn ouders en schoonouders die belden om te vragen wat de resultaten waren hadden ook direct door dat het serieus was toen mijn vrouw in tranen uitbarstte aan de telefoon. Direct naar mijn huisarts gebeld die mij al een beetje kon kalmeren, maar toch geen oog dicht gedaan die nacht, kan ik je verzekeren. Dit was ongetwijfeld de zwartste dag van mijn leven.
De volgende dag dus naar de oncoloog, en in tegenstelling tot die longspecialist was dit een jonge gast die direct to the point vertelde hoe de vork in de steel zat. Achter mijn borstbeen zat een gezwel (lymfoom) de groote van een vuist dat drukte op mijn luchtwegen. Dit was eigenlijk een gezwollen lymfeklier (ziekte van Hodgkin = lymfeklierkanker). Hij was ook direct heel eerlijk over geneeskansen en de behandeling. Toen wij vertelden dat mijn vrouw zwanger was nam hij meteen zijn kalender erbij, vroeg voor wanneer de bevalling voorzien was (8-8) en begon vanalles uit te rekenen.
De behandeling bestond uit chemotherapie en radiotherapie (bestralingen). Voordat ik met de chemo begon moest ik eerst nog naar het fertiliteitscentrum in Brugge om sperma te laten invriezen, want de chemo zou nefast zijn voor mijn vruchtbaarheid. Nadat ik in Brugge de nodige formulieren (en pottekes lol) had ingevuld kon de behandeling dus beginnen.
De chemo die ik kreeg was van het CHOP-type, wat dat juist inhield weet ik niet meer, wat ik wel nog weet was dat het een korte maar zeer krachtige behandeling was. De bedoeling was dat ik 6 keer chemo zou krijgen met iedere keer 2 weken tussen om te recupereren. Voor iedere behandeling werd een bloedonderzoek gedaan om te zien of ik voldoende hersteld was. Vooral het aantal witte bloedcellen moest voldoende zijn.
De chemo zelf zijn eigenlijk verschillende zakken medicatie die intraveneus toegediend werden. In totaal een tiental. Sommige van die producten waren zo straf dat de verpleegsters handschoenen moesten dragen, omdat het product brandwonden op je huid veroorzaakt. En dan gaat dan in je aders! Gezellig! De eerste paar zakken waren trouwens om de aders inwendig te verdoven. Dit was één van de ongemakken die ik in de dagen tussen de chemo’s had, pijnlijke armen omdat mijn aders verbrand waren. Andere ongemakken waren gewichtsverlies (ik woog voor de behandeling 72 kilo voor 1m77, op het einde van de chemo woog ik geen 60 kilo meer), vermoeidheid en vooral de continu aanhoudende misselijkheid. Tegen de misselijkheid krijg je dan medicatie, maar die medicatie heeft dan als bijwerking dat je niet meer naar ’t toilet kunt gaan, daar neem je dan ook iets voor en zo blijf je bezig met pillen pakken.
Twee weken na de eerste chemo ging ik voor m’n tweede, maar mijn bloedwaarden waren niet goed waardoor ik nog een week langer moest recupereren en bijkomend een soort EPO nemen, dus mijn deelname aan de Tour de France kon ik ook wel vergeten
. Die EPO ben ik dan blijven nemen tussen alle chemo’s door (waren spuitjes die ik mezelf dagelijks moest toedienen). Na twee of drie chemo’s begon mijn haar ook uit te vallen. De dokter had verteld dat het 100% zeker was dat dit ging gebeuren, dus een verrassing was dit niet. Dan maar meteen de schaar , tondeuze en scheermes boven gehaald en met een kale kop verder. Ik had voordien lange zwarte krullen tot halverwege mijn rug, dus dat was ook nogal een verandering. Voor de buitenwereld was dit zeer ingrijpend, maar achteraf gezien was het voor mezelf eigenlijk niet zo belangrijk.
Het rare aan chemo is dat je je lichaam voelt aftakelen, maar dit is nodig om de ziektecellen aan te vallen, dus je voelt je slechter en slechter, maar dat is dus de bedoeling. Na chemo 6 kon ik letterlijk niet meer op mijn benen staan en moest ik met de rolstoel het ziekenhuis verlaten. Dan volgden nog enkele weken recuperatie vooraleer de radiotherapie begon.
Radiotherapie was voor mij een lachertje vergeleken met chemo. Ik moest 20 bestralingen ondergaan. Er werden wat merktekens op mijn lichaam getekend zodat de bestraling iedere keer op exact dezelfde plek gebeurde, en dan was het gewoon een kwestie van een 20-tal minuutjes stilliggen. Het enige ongemak van de bestralingen was wat bijkomende vermoeidheid. Ongeloofelijk hoe moe ik daarvan was.
Mijn laatste radiotherapie kreeg ik op 6 augustus. Mijn kerngezonde dochter werd geboren op 8 augustus, dag op dag zoals vooraf uitgerekend, klokvaster dan de NMBS.
Nog een epiloogje :
Wij hadden altijd graag 2 kinderen gehad, maar na mijn Hodgkin avontuur liet ik mij testen en was ik niet vruchtbaar meer. De oncoloog was hier heel eerlijk over geweest en zei dat de kans dat dit weer in orde kwam zeer klein was. We ondernamen 3 keer een IVF poging met het ingevroren sperma van vlak voor de behandelingen. Dit leidde 1 maal tot een zwangerschap die jammer genoeg uitdraaide op een miskraam. Mentaal was dit geen pretje en de vele hormonenbehandelingen eisten ook een zware lichamelijke tol van mijn vrouw.
Dus zeiden we : "fuck it, we hebben één dochter en ze is gezond, er zijn mensen die daar enkel van kunnen dromen" (geloof mij, zo'n IVF toestanden kunnnen ook een hel zijn, maar da's een ander verhaal). Dus besloten we om geen pogingen meer te ondernemen en te genieten van onze dochter en van mekaar. Voorbehoedsmiddelen waren niet meer nodig, daar had Hodgkin voor gezorgd.
Fast forward 3 jaar naar 2007 : mijn lichaam heeft zich toch hersteld en zo krijgt onze dochter toch nog een broertje op de natuurlijke manier. In 2009 moest ik voor de laatste keer op controle (ik werd nog 3-maandelijks opgevolgd) en ben ik officieel genezen verklaard! Dossier geklasseerd en bring on the champagne!
Dit is een beknopt overzicht, ik heb nog een hele boterham niet verteld maar ’t zou een beetje te lang worden vrees ik. Sorry voor de grote brok tekst en eventuele taalfouten.
Veel sterkte Spade!
spade VI
Legacy Member
Gonzoid zei:Gonzoid's verhaal QUOTE]
Wow man, je weet echt bijna alle details nog
Ook begrijp ik wat je bedoelt met die onderzoeken en dat epic lange wachten, wachten, wachten en wachten...
Zelf ben ik ook echt enorm blij voor je dat het gewoonweg de goeie weg opgaat en je mag genieten van wat ook mijn hartswens in het leven was maar waarschijnlijk zoals je zelf zegt "een droom" zal blijven. Hierbij vraag ik je ook voor mij enorm dubbel en dik te genieten van je (uitbreidende) gezin
Zelf zit ik echt wat in de rats omdat ik weet wat er me morgen te beurt zal vallen en waarschijnlijk de laatste hoop een soort chemo zal zijn waarbij het 99% toch zal falen...Ik heb al een tijdje lopen nadenken en zit een beetje op het besluit van "waarom nog, en als het toch niet helpt, waarom m'n laatste tijden dan als kale uitgemergelde kerel doorbrengen" (Ben zelf een beetje metalhead en heb ook lange haren tot in de nek en snorretje en baard
Daarom denk ik ook als uiteindelijk de vraag zal vallen dat ik eerder nee zal zeggen en gewoon met alle comfort en m'n looks nu het leven wil uitleven,,,,hoelang dat ook nog mag zijn.
Ik wens je alvast veel succes toe en geniet echt maar goed van je gezin, je verdient het wel na zo'n martelingen...
Redhunter
Legacy Member
Gonzoid zei:
Uw gezicht
Eventjes serieus: mooi verhaal. Bezorgde mij een glimlach (uiteraard pas op het einde).
Spade: Veel sterkte (voor de 1.265.345.987ste keer).
Laat die zelfspot soms wel wat weg. IRL is dat nog doenbaar, maar op een forum lijk je dan soms op een troll, wat niet echt de bedoeling is
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.