7,5 jaar samen, waarvan 2,5 getrouwd. En't mag nog een tijdje duren
'k Heb een goeieke gevonne, allez zij heeft mij eigenlijk gevonne. Stomweg in een plaatselijk discotheekske.
Na jaren van relatie'kes van meestal amper een paar weken had ik der al een tijdje gewoon geen goesting meer in. Dan was't weer met een meiske waarvoor ik alles over zou hebbe maar die mij al nimeer moest na een paar dagen/weken, dan weer een die mij wel zag zitten maar ik dan weer totaal ni. Ik had den indruk da'k precies vooral in de smaak viel bij meiskes die iets 'raars' hadden: ofwel waren het sociale gevallen met een levenswijze of omgeving waarop ik totaal afknapte, ofwel hadden ze wel weer 1 of ander speciaal trekske.
Een goei jaar voorda'k m'n vrouw leerde kenne heb ik dan toch een tijdje iets gehad met een die me het perfekte dekseltje leek te zijn voor m'n potteke. mor van den enen dag op den andere was da gedaan, zonder dat ze me een duidelijke reden gaf. Maar vermoedelijk puur door m'n eigen stom gedrag toen. 'k Zat toen met drugs bezig en stevige raves en zij ni en hoewel ik steevast vroeg of ze daarmee kon leven en ze zei dat ze da kon denk ik toch dat da toen den dooddoender is geweest. Als ge aan't afkicken zijt na een nachtje doordoen zijt ge ni meteen de meest gezellige mens. 'k Ben nog nen helen tijd gelijk ne zot achter haar blijven lopen mor 't mocht ni baten en op den duur legde ik me der al bij neer da'k alleen zou blijve, mischin wel voor altijd.
Tot diejen enen avond dus. 'k Ston me mor wa te vervelen en plots komt m'n zus een vriendin voorstellen. Ze was nogal zat en interesseerde me ni echt, 'k was meer bezig met het proberen ni te gaan zoeken achter pillen want ondertussen had ik me voorgenomen definitief met drugs te kappen. Een paar weken later herkende m'n toekomstig vrouwke me terug op ne foto die m'n zus bij had en toen die weer zei dat ik haren broer was en ze me al ontmoet had vroeg ze om een afspraakske te regelen. Ik was blijkbaar ergens blijven hangen in hare zatte kop toen hoewel we amper een paar woorden uitgewisseld hadden.
Na 1 afspraakske volgden er meer maar langen tijd ben ik in de waan gebleven dat het iedere moment weer voorbij kon zijn. Ik had m'n leven wel gebeterd (sinds die eerste afspraken niks meer geslikt) mor toch, ik was ni anders gewoon heh. Zeker ni van meiskes die mijzelf enorm bevielen. Hoe dikwijls ik wel ni gevraagd heb of ze me echt wel zag zitten en of zo ni overweegde om het uit te maken...
Mor weken werden maanden en maanden werden jaren. En zij liet goed toe dat ik mezelf bleef. Weliswaar zonder drugs maar de rest kon ze allemaal goed hebben. 'Ik heb u gekozen om wie ge zijt' was haar motto. Veel mensen in ons omgeving stellen zich wel eens vragen over onze relatie maar wij laten mekaar gewoon enorm los in wat we doen en trachten mekaar zo min mogelijk te beperken.
Ondertussen hebben we 2 dochtertjes, een al wa ouder huisje en gaan we stilaan uitzien naar een nieuw plekske om ons defintief nestje te bouwen. Als ik er op terugkijk zijn de afgelopen 7,5 jaar gelijk ne sneltrein voorbij gegaan.
Sory voor't lange verhaal mor ik wil voor degeen die denken dat ze hun hele leven alleen zulle zijn ff illustreren dat het geluk soms ineens onverwachts kan opduiken en dat het dan wel eens heel snel kan gaan. Gewoon afwachten en u zelf blijven en het lot z'n werk laten doen en vroeg of laat komt ge wel een goei dekseltje tegen.