Archief - Wat is je angst ? je vrees ? waar ben je bang voor ?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
P$!c)-(@
Legacy Member
Ik heb schrik in kleine ruimtes, niet wc-kotjes ofzo maar als je niet meer kan bewegen en weinig lucht hebt.
'k heb ook schrik als ik alleen ben.
Ook op grote hoogtes krijg ik het wel benauwd maar ni echt bang als't veilig is.
Ook ben ik bang om mensen te kwetsen ook al heb ik daar geen sterke band mee ofzo, ik wil gewoon zo veel mogelijk mensen aan mijn kant hebben denkik. Ook als ik iemand niet kan uitstaan in mijn vriendenkring zal ik dan amper laten merken omdat ik gewoon bang ben om hem te kwetsen en dat hij dan zelfmoord pleegt of een zielig leven krijgt ofzo
'k heb ook schrik als ik alleen ben.
Ook op grote hoogtes krijg ik het wel benauwd maar ni echt bang als't veilig is.
Ook ben ik bang om mensen te kwetsen ook al heb ik daar geen sterke band mee ofzo, ik wil gewoon zo veel mogelijk mensen aan mijn kant hebben denkik. Ook als ik iemand niet kan uitstaan in mijn vriendenkring zal ik dan amper laten merken omdat ik gewoon bang ben om hem te kwetsen en dat hij dan zelfmoord pleegt of een zielig leven krijgt ofzo
DigitalOverdose
Legacy Member
'k Ben nu ni bepaald ene die om de 5 botten in z'n broek doet mor 'k heb toch wel een aantal absolute angsten (gehad):
1. Mijn vader verliezen. 'k Heb nooit ne super-close band met hem gehad. Ni da'k er problemen of conflicten mee heb of zo mor we verschillen veel qua karakter/interesses. Mor ik ben mijn moeder verloren op m'n 7de en sindsdien kijk ik naar hem het meeste op. We klappen ni veel over 'diepere' zaken of problemen mor ik weet dat hij den enige is waar ik ALTIJD met eender welk probleem zou kunne afkomen. Als ik hem ooit zou verliezen zou ik een tijdje nimeer weten van welk hout pijlen te maken vrees ik, ondanks dat ik natuurlijk ook andere mensen heb die me dierbaar zijn.
2. Weekdieren. Slakken, mosselen, enz... Ik moet er niks van hebben. Ik snap ni da mensen zoiets ook mor binne krijgen. zelfs aanraken is er teveel aan bij mij en als er zo'n karekollenkraamke staat dan loop ik daar liefst zo snel mogelijk in nen boog voorbij.
3. Gesteriliseerd worden. Paar weken geleden op het idee gekomen om da te laten doen (we hebben 2 kinderen wat voor ons genoeg is en door haar hormonenhuishouding verdraagt m'n vrouw de pil ni echt meer). m'n schoonbroer heeft laatst echter een gedetailleerde beschrijving van den ingreep gegeven (heeft het ook laten doen) en de bijhorende pijn. Het zou aanvoelen alsof ge ne goeie stamp in uw kloten hebt gekregen, ondanks de verdoving, en na uwen eerste zaadleider moet natuurlijk ook den 2de nog volgen. Al bij al duurt den ingreep mor ne minuut of 5 mor ik heb er zo'n angst van gekregen dat ik het enkel mor wil laten doen als ze me kompleet verdoven.
4. Enorme faalangst in sommige situaties. Normaal heb ik nooit in grote mate last van faalangst maar soms raak ik er kompleet door geblokeerd. Het hoeven ni eens 'serieuse' situaties te zijn: laatste keer was toen ik mijn motorrijbewijs ging halen. Eerste 2 pogingen gingen kompleet de mist in terwijl het tijdens het oefenen allemaal perfect ging. 3de keer was ik erdoor mor toen had ik kalmeermiddelen genomen en 2x zoveel als de voorgeschreven dosis. Dat terwijl ik bij dingen die veel serieuser of belangrijker zijn zoals gesprekken met mijnen baas, het verkopen van m'n appartement en aankopen van ne grond en dergelijke eerder iets heb van 'laat mor komen' en vrij relaxed blijf.
5. Verschillende dingen in den toekomst:
- dat ik voortijdig sterf of op de sukkel raak zonder een paar jaartjes te kunne genieten van hetgeen waarvoor ik m'n hele leven gewerkt heb.
- dat m'n dochters in ne wereld terechtkomen waarin ze gene fatsoenlijken toekomst meer kunne uitbouwen.
- dat de wereld minder menselijk zal worden door allerlei oorzaken: fanatici die in nen droomwereld leven (eender wa voor soort) en der teveel voor over hebben om die te proberen creëren, kwieten die hun mening teveel laten gelden over de wereld, commercie die z'n grenzen nimeer kent (als ik lees dat bedrijven er nimeer voor terugdeinzen om honderden mensen af te danken en in de miserie te storten om bovenop de huidige winst nog meer winst te kunne maken dan huiver ik), enz...
1. Mijn vader verliezen. 'k Heb nooit ne super-close band met hem gehad. Ni da'k er problemen of conflicten mee heb of zo mor we verschillen veel qua karakter/interesses. Mor ik ben mijn moeder verloren op m'n 7de en sindsdien kijk ik naar hem het meeste op. We klappen ni veel over 'diepere' zaken of problemen mor ik weet dat hij den enige is waar ik ALTIJD met eender welk probleem zou kunne afkomen. Als ik hem ooit zou verliezen zou ik een tijdje nimeer weten van welk hout pijlen te maken vrees ik, ondanks dat ik natuurlijk ook andere mensen heb die me dierbaar zijn.
2. Weekdieren. Slakken, mosselen, enz... Ik moet er niks van hebben. Ik snap ni da mensen zoiets ook mor binne krijgen. zelfs aanraken is er teveel aan bij mij en als er zo'n karekollenkraamke staat dan loop ik daar liefst zo snel mogelijk in nen boog voorbij.
3. Gesteriliseerd worden. Paar weken geleden op het idee gekomen om da te laten doen (we hebben 2 kinderen wat voor ons genoeg is en door haar hormonenhuishouding verdraagt m'n vrouw de pil ni echt meer). m'n schoonbroer heeft laatst echter een gedetailleerde beschrijving van den ingreep gegeven (heeft het ook laten doen) en de bijhorende pijn. Het zou aanvoelen alsof ge ne goeie stamp in uw kloten hebt gekregen, ondanks de verdoving, en na uwen eerste zaadleider moet natuurlijk ook den 2de nog volgen. Al bij al duurt den ingreep mor ne minuut of 5 mor ik heb er zo'n angst van gekregen dat ik het enkel mor wil laten doen als ze me kompleet verdoven.
4. Enorme faalangst in sommige situaties. Normaal heb ik nooit in grote mate last van faalangst maar soms raak ik er kompleet door geblokeerd. Het hoeven ni eens 'serieuse' situaties te zijn: laatste keer was toen ik mijn motorrijbewijs ging halen. Eerste 2 pogingen gingen kompleet de mist in terwijl het tijdens het oefenen allemaal perfect ging. 3de keer was ik erdoor mor toen had ik kalmeermiddelen genomen en 2x zoveel als de voorgeschreven dosis. Dat terwijl ik bij dingen die veel serieuser of belangrijker zijn zoals gesprekken met mijnen baas, het verkopen van m'n appartement en aankopen van ne grond en dergelijke eerder iets heb van 'laat mor komen' en vrij relaxed blijf.
5. Verschillende dingen in den toekomst:
- dat ik voortijdig sterf of op de sukkel raak zonder een paar jaartjes te kunne genieten van hetgeen waarvoor ik m'n hele leven gewerkt heb.
- dat m'n dochters in ne wereld terechtkomen waarin ze gene fatsoenlijken toekomst meer kunne uitbouwen.
- dat de wereld minder menselijk zal worden door allerlei oorzaken: fanatici die in nen droomwereld leven (eender wa voor soort) en der teveel voor over hebben om die te proberen creëren, kwieten die hun mening teveel laten gelden over de wereld, commercie die z'n grenzen nimeer kent (als ik lees dat bedrijven er nimeer voor terugdeinzen om honderden mensen af te danken en in de miserie te storten om bovenop de huidige winst nog meer winst te kunne maken dan huiver ik), enz...
-Cold-
Legacy Member
ik ben eigenlijk nergens bang voor...
het enige waar ik bang van ben is dat ik een direbare ga verliezen, of dat een dierbare gaat beginnen wenen (ik kan daar niet tegen imo)
Das eigenlijk het enigste waar ik bang van ben.....
Maar de dag van vandaag kunt ge nie anders dan bevreesd rond u kijken door al die aanslagen enz. Maar ik denk niet dat wij in ons belgisch landje daar al voor moeten wakker liggen. (en zeg nu niet dat we moeten wakker liggen van de gebeurtenissen in andere landen)
het enige waar ik bang van ben is dat ik een direbare ga verliezen, of dat een dierbare gaat beginnen wenen (ik kan daar niet tegen imo)
Das eigenlijk het enigste waar ik bang van ben.....
Maar de dag van vandaag kunt ge nie anders dan bevreesd rond u kijken door al die aanslagen enz. Maar ik denk niet dat wij in ons belgisch landje daar al voor moeten wakker liggen. (en zeg nu niet dat we moeten wakker liggen van de gebeurtenissen in andere landen)
Lacuna
Legacy Member
Dierbaren verliezen zoals zovele hier. Vooral toen mijn beste vriendin vorig jaar in Madrid studeerde en er die grote aanslag was. Mja, dit jaar zat ik in Madrid en op die 6 maand waren er toch wel ongeveer 10 aanslagen van ETA. Vaak op plaatsen waar ik geregeld es voorbijkwam. Gelukkig vielen er enkel maar gewonden. Maar ja, ge moet maar op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats zijn en tis van da. Binnen 2 jaar verhuizen we dan definitief naar Madrid, dus kga er mij gewoon nie mee bezighouden met: "oei, wat als ETA of Al Qaeda weer es toeslaat?" Pff, als je zo begint te denken, dan moet je nergens meer naartoe gaan.
Pomme
Legacy Member
een kleine kanttekening: der is een essentieel verschil tussen een angst en een fobie. er zijn veel mensen die bang hebben van spinnen. Maar iemand die echt met een zware arachnofobie zit, laat zijn leven daardoor leiden, het beheerst zijn denken en doen, en is beperkt in het functioneren binnen de maatschappij.
Kwil maar zeggen: tis niet omdat ge u nie op uw gemak voelt in een klein kamerke, dat ge claustrofobie hebt
Kwil maar zeggen: tis niet omdat ge u nie op uw gemak voelt in een klein kamerke, dat ge claustrofobie hebt
devil
Legacy Member
ik heb ook hoogste vrees zet mij op ne stoel en ik krijg het ook al.
en dan nog iets raars ik heb schrik van ogen ja geloof het of niet ik kan geen ogen zien.
alleen die van mijzelf , ze moete mij dus ni vraag om u aan te kijken wand da kan en doe ik niet.
en ik het het over alle soorten ogen menselijke en dierlijke.
en ik heb schrik om een lief te hebben ( schiet me nu ni dood ) ma tis zo.
ik wil er gewoon geen hebben , gewoon om al die dings die er bij komen
en dan nog iets raars ik heb schrik van ogen ja geloof het of niet ik kan geen ogen zien.
alleen die van mijzelf , ze moete mij dus ni vraag om u aan te kijken wand da kan en doe ik niet.
en ik het het over alle soorten ogen menselijke en dierlijke.
en ik heb schrik om een lief te hebben ( schiet me nu ni dood ) ma tis zo.
ik wil er gewoon geen hebben , gewoon om al die dings die er bij komen
SIO
Legacy Member
Faalangst, en dan vooral op school, maar dan redelijk speciaal: als ge verder studeert na het middelbaar probeerde u zo goed mogelijk te informeren en dan hoorde wel eens (meestal van bissers) hoe aartsmoeilijk die richting wel eens en in men eerste jaar waren die zo op mij aant inpraten over bepaalde profs dak gewoon niet meer zag zitten om die vakken te leren (hoewel de testen tijdens jaar amaal 14+ waren 
). En uiteindelijk 3vakken examen gewoon niet geleerd.. Kheb daar dus een jaar aan verloren en het volgende jaar gewoon zelf gezegd wat ik wel en niet zou kunnen en dan natuurlijk liep alles op wieltjes. Tis een vrij erge fout en kzou zeker zeggen: ni te veel luisteren naar zo'n pipo's, denk dat dat meestal degene zijn die t ni afkunnen dat de rest er door is
en als ik later gasten ga hebben zal daar ook wel bezorgdheid over komen, das logisch zeker, maar ik denk dat ge bij jongens automatisch meer op uw gemak gaat zijn als meisjes dus DigitalOverdose, ik kan uw redenering zeker volgen
). En uiteindelijk 3vakken examen gewoon niet geleerd.. Kheb daar dus een jaar aan verloren en het volgende jaar gewoon zelf gezegd wat ik wel en niet zou kunnen en dan natuurlijk liep alles op wieltjes. Tis een vrij erge fout en kzou zeker zeggen: ni te veel luisteren naar zo'n pipo's, denk dat dat meestal degene zijn die t ni afkunnen dat de rest er door isen als ik later gasten ga hebben zal daar ook wel bezorgdheid over komen, das logisch zeker, maar ik denk dat ge bij jongens automatisch meer op uw gemak gaat zijn als meisjes dus DigitalOverdose, ik kan uw redenering zeker volgen
Rapt00rke
Legacy Member
acid_bug zei:ja man die nacht durfde ik zelfs niet slapen, en normaal ben ik nooit echt bang van filmsda leek gwn zo echt da het ni normaal weer was, als je zo een glimp ziet van die ene da over da dak loopt en een meisje van 6 jaar da perfect piano kon spelen wtf??
maar na wat zoeken daarnet vond ik dat dit ALLEMAAL fake was:d kijk maar hier: http://www.cornponeflicks.org/alienab.html, anyways ze hadden er mij toch doen intrappen !
edit: ik zie hiernet op imdb dat er dit jaar ook een film is uitgekomen die alien abduction heet, maar wel volledig fictie
ik heb precies diezelfde film gezien, 2 jaar gelede ofzo, nu nog steeds nachtmerries ervan
freaky gewoon
den Acid Burn
Legacy Member
humz mijn grootste angst op dit moment.
korte voorgeschiedenis:
kheb nogal een moeilijke jeugd gehad.
men ouders zijn gescheiden toen ik 7 jaar was.
eerst woonde ik en men jonger roerke bij ons moeder.
maar door omstandigheden (pesterijen van beide ouders tegenover elkaar) zijn we redelijk veel moeten verhuizen en van school moeten veranderen enzo.
ons moeder heeft een inzinking gekregen en ik en mijn broerke zijn een jaar in een soort internaat terechtgekomen.
dan zijn we bij ons vader moete gaan wonen en weer moete verhuizen.
ons vader valt op zich wel mee maar zijn nieuwe vrouw (onze stiefmoeder) was echt een kreng van het ergste soort.
die vrouw had ook 2 kinderen (meisjes).
die kinderen waren rotverwend en moesten niets doen.
alle huishoudelijke taken en andere taken moeste door mij en men broerke gedaan worden.
terwijl die meisjes langs het straat hangden en ons kwamen uitlachen omdat wij alles moesten doen.
onze vader zat er dan gewoon bij maar durfde nix ondernemen uit schrik van die vrouw...
zelf werden we ook meerdere malen per maand op staraat gestampt door dat mens omdat die zo van die woedeaanvallen kreeg uit het niets.
dan moeste we op zoek naar eens laapplaats die we meestal vonden bij famile. de volgende dag gingen we dan terug en zo ging dat vele jaren door.
als ik dan 18 was heb ik tegen me vader gezegd dat dit geen leven meer was en zijn we met ons 3 verhuisd naar een appartementje.
ik ben gaan verderstuderen.
heb ondertussen een goed meisje gevonden met wie ik nu toch al 3 jaar gelukkig samen ben.
nu zit ik in men laatste jaar informatica en ik heb een stageplaats gevonden bij ht bedrijf waar de broer van men vriendin werkt.
we hebben een appartementje opt oog waar we samen zullen intrekken als ik volgend jaar afgestudeerd ben.
kortom alles is de laatste tijd mooi in zijn plooi gevallen
mijn grootste schrik is nu dat er iets zou gebeuren waardoor onze plannen niet zouden kunenn doorgaan.
ik ben nu bezig met mijn eigen leventje op te bouwen met men vriendin en die domme jeugd achterwege te laten. en dit lukt vrij aardig tot nu toe
men jeugd heb ik niet zelf knn kiezen spijtig genoeg maar men toekomst heb ik grotendeels wel zelf in handen en ik ben vastberaden om eindelijk eens een fatsoenlijk leven te gaan leiden.
je weet wel.
huisje, tuintje, gelukkig gezin, leuke baan,...
dus mijn schrik is dat dit mis zou gaan.
korte voorgeschiedenis:
kheb nogal een moeilijke jeugd gehad.
men ouders zijn gescheiden toen ik 7 jaar was.
eerst woonde ik en men jonger roerke bij ons moeder.
maar door omstandigheden (pesterijen van beide ouders tegenover elkaar) zijn we redelijk veel moeten verhuizen en van school moeten veranderen enzo.
ons moeder heeft een inzinking gekregen en ik en mijn broerke zijn een jaar in een soort internaat terechtgekomen.
dan zijn we bij ons vader moete gaan wonen en weer moete verhuizen.
ons vader valt op zich wel mee maar zijn nieuwe vrouw (onze stiefmoeder) was echt een kreng van het ergste soort.
die vrouw had ook 2 kinderen (meisjes).
die kinderen waren rotverwend en moesten niets doen.
alle huishoudelijke taken en andere taken moeste door mij en men broerke gedaan worden.
terwijl die meisjes langs het straat hangden en ons kwamen uitlachen omdat wij alles moesten doen.
onze vader zat er dan gewoon bij maar durfde nix ondernemen uit schrik van die vrouw...
zelf werden we ook meerdere malen per maand op staraat gestampt door dat mens omdat die zo van die woedeaanvallen kreeg uit het niets.
dan moeste we op zoek naar eens laapplaats die we meestal vonden bij famile. de volgende dag gingen we dan terug en zo ging dat vele jaren door.
als ik dan 18 was heb ik tegen me vader gezegd dat dit geen leven meer was en zijn we met ons 3 verhuisd naar een appartementje.
ik ben gaan verderstuderen.
heb ondertussen een goed meisje gevonden met wie ik nu toch al 3 jaar gelukkig samen ben.
nu zit ik in men laatste jaar informatica en ik heb een stageplaats gevonden bij ht bedrijf waar de broer van men vriendin werkt.
we hebben een appartementje opt oog waar we samen zullen intrekken als ik volgend jaar afgestudeerd ben.
kortom alles is de laatste tijd mooi in zijn plooi gevallen
mijn grootste schrik is nu dat er iets zou gebeuren waardoor onze plannen niet zouden kunenn doorgaan.
ik ben nu bezig met mijn eigen leventje op te bouwen met men vriendin en die domme jeugd achterwege te laten. en dit lukt vrij aardig tot nu toe
men jeugd heb ik niet zelf knn kiezen spijtig genoeg maar men toekomst heb ik grotendeels wel zelf in handen en ik ben vastberaden om eindelijk eens een fatsoenlijk leven te gaan leiden.
je weet wel.
huisje, tuintje, gelukkig gezin, leuke baan,...
dus mijn schrik is dat dit mis zou gaan.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.