De dood valt niet te romantiseren, dit gebeurt veel te veel omdat mensen diep vanbinnen bang zijn om te sterven.
Het is net als de tijd voor je geboren werd. Ik neem aan dat niemand die zich nog kan herinneren? Wel stel het voor alsof je aan het slapen bent (zonder te dromen dan weliswaar). Je hebt geen besef, 's morgens wordt je wakker en besef je terug wat er allemaal is gebeurt, maar als je nu niet wakker geworden zou zijn, dan zou je het ook helemaal niet beseft hebben. Exact hetzelfde als met de dood.
Je moet altijd onthouden dat mensen de dingen altijd leuker en romantischer willen voorstellen dat ze zijn (het bestaan van cryptologische wezens, hemel, hel, aliens,...), maar eigenlijk is het een zeer normale wereld.
Een appel die groeit uit een zaadje, de appel hangt een paar weken aan een boom, wordt dan opgegeten, verteerd, en er is geen appel meer. Hetzelfde gebeurt met ons. Dan zou je natuurlijk al op het punt kunnen komen waar je jezelf kan afvragen "waarom studeer ik" of "waarom zou ik s'morgens zelfs opstaan als het toch allemaal op hetzelfde uitdraait". Wel, vergelijk het met een trip naar het pretpark, u zoveel mogelijk amuseren en uitleven zolang ge kunt. En voor de meeste mensen is het het veiligste om er niet over na te denken en zich veilig te stellen in de trivialiteit van het leven

De wereld zit zo perfect in elkaar dat het onlogisch zou zijn moest ons leven geen doel hebben.
Oh en aan de TS: Het helpt om na te denken aan het feit hoe je moeder tegenover haar dood stond. Ze wist waarschijnlijk zelf wel dat ze moest gaan en dat ze je ging achterlaten, in dit opzicht vind ik het veel draaglijker om te verwerken dan bvb als iemand plotseling komt te overlijden (bvb ongeluk).
En je moet maar denken, elke dag sterven er 150.000 mensen die elk toch wel een hoop mensen moeten achterlaten. Sterven kan nu eenmaal gebeuren, en als jij zou sterven zou je ook niet willen dat je moeder daar verdrietig van zou zijn. Nu zou ze vast willen dat je verder ging met je leven.