wil even reageren op degene die zich vragen stellen bij het feit dat een opvoeder/therapeut/... zich hier komt bevragen en op problemen stuit bij zijn/haar eigen gezin.
Als gediplomeerd opvoeder en maatschappelijk werker wil ik toch duidelijk maken dat er een een groot verschil is tussen iemand zijn professioneel handelen en zijn handelen in zijn privé situatie.
Als professioneel zorg je ervoor dat er altijd een professionele afstand is tussen u en de cliënt waardoor je de situatie vanuit vogelperspectief kunt bekijken en beter kunt analyseren. Bovendien werk je samen met een professioneel team waarop je kan terugvallen binnen een optimale (beschermende) omgeving.
In je privé situatie bezit je wel de nodige kennis, maar je handelt wel met je eigen kinderen waarbij je je zo veel mogelijk verbonden wilt voelen. Hierdoor is het moeilijk om een kind verdriet te laten hebben, te laten wenen enz... Bovendien is je netwerk zelf niet zo professioneel + je huis meestal niet optimaal ingedeeld om alles mooi te splitsen en een mooi overzicht te hebben en ook nog gezellig. Weet ook dat je zelf moe bent na een dag werken om dan ook nog eens drukke kinderen aan te kunnen terwijl je zelf nood hebt aan rust, enz...
Opvoeden is geen wiskunde waardoor 1+1 niet altijd 2 is, waar er veel theorieën bestaan over hoe de opvoeding moet gebeuren, maar er evenveel theorieën bestaan die de vorige weerleggen of veranderen de wetenschappers van mening om de zoveel jaar waardoor een gangbare praktijk van 10 jaar geleden nu als iets slechts wordt gezien.
Ik ben zelf vader van een 4 maand oude zoontje en er zijn veel momenten waarop ik niet weet wat ik moet doen of wat ik aan het doen ben, maar wel altijd vanuit de instelling het beste te willen doen voor mijn kind.
"It takes a whole village to raise a child" laten we dan maar hopen dat we op alle personen kunnen rekenen om te helpen onze kinderen op te laten groeien in plaats van de hulpvraag af te schieten.