Myst!Q zei:
Tis altijd zo .. De goede mensen worden uitgewezen en de slechte mogen blijven ..
Op dit moet ik gewoon ingaan.
Mijn ouders zijn in 1991 naar België gekomen wegens communistische dictator in Roemenië (Ceaucescu). Ze hebben ons een jaar lang in Roemenië achtergelaten om hier een nieuw leven op te bouwen en zodat wij een jaar later naar België konden komen met alles al klaar voor ons.
In Mei 1992 ben ik en mijn zus (ik 5 jaar, zij 6) naar België gekomen en onze ouders woonden (en wonen met ons nu nog altijd) in Sint-Niklaas. Na een maand of 2 sprak ik en mijn zus al perfect nederlands en waren we ingeburgerd als elke belg, op school konden mensen het verschil niet uitmaken tussen een belg en ons. 2 maand tijd hadden we maar nodig om de volledige Nederlandse taal onder de knie te hebben, en ik kan je zzeggen da is nie gemakkelijk om als 5-6 jarig kind elke avond bijles te krijgen voor 2 maand lang. Toen we volledig perfect ingeburgerd waren kregen we een brief van ministerie dat we het land moesten verlaten of er gevolgen zouden komen.
Mijn vader is direct ingegaan op dit bericht en heeft verschillende mensen laten getuigen dat we hier niks mispeuteren en hier alleen kwamen om van een dictator van af te zijn. Doch moesten we het land verlaten.
Op school hadden ze ondertussen van de zaak gehoord dat we het land moesten verlaten en is de directeur direct met een petitie begonnen in Sint-Niklaas, en heeft alle kerken bijeengeroepen om dit ook te doen (Ik kan je ook verzekeren dat het toen niet gemakkelijk was om een petitie aan de man te brengen) je kan zeggen dat we een soort pioneers waren van de petities om in dit land te blijven (klinkt grappig, is het niet).
Na een week of 2 had elke jongen of meisje bij ons op Heilig Hart op school een petitie in zijn handen die hij door zijn familie of ouders liet tekenen. Er zijn zelfs kinderen die voor ons naar andere steden zijn gegaan of zelfs de pagina's die ze gekregen hebben gekopieerd hebben om zo meer pagina's te hebben en dus meer handtekeningen te kunnen sprokkelen (dit pakte mijn ouders echt, mij nu ook, maar toen wist ik maar half wat er gebeurde). Ik denk niet dat zoveel mensen hun inzetten voor een familie die geen zedelijke dingen aan het doen is in het land van aankomst.
Uiteindelijk zijn we in de krant gekomen met een foto die ik nu nog beneden heb in de living en in mijn slaapkamer en waar ik elke dag aan terugdenk (geloof me). De krant (het laatste nieuws en de gazet van antwerpen) kwamen dagelijks langs om verhalen en getuigenissen af te nemen van mijn ouders maar zowel van mij ( zij bekeken dit als een stunt in de krant) maar mijn vader liet ze doen omdat ze misschien ons verhaal konden brengen hoe het was en direct bij de man.
Ahja om even terug te komen op het verhaal met de kerken die meededen aan het sprokkelen van handtekeningen voor ons, op een dag kwam een pastoor met een briefje van 10 000 BF (250 euro) naar mijn ouders thuis en belde aan de deur, mijn vader deed open en vroeg wat de pastoor bij ons deed. De pastoor vertelde dat hij de hele wijk is afgegaan om wat geld voor ons en dat hij dat in een briefje van 10 000 BF (250 euro). Ik hoop dat jullie beseffen wat een briefje van 10 000 betekende voor ons, en niet alleen voor ons, er waren genoeg belgen die een briefje van 10 000 BF nog niet eens gezien hadden.
Verwonderlijk maar waar heeft mijn vader het briefje niet aangenomen en heeft hij met een zin dat ik nooit zou vergeten geantwoord: " Ik hoef niet geholpen te worden, zeker niet met geld. Wij willen geen geld van andere mensen, maar toch ga ik u binnenlaten, want om het geld draait het niet bij ons".
Mijn ouders hadden allebei al een job van de eerste week dat ze hier waren, (dit is nog een verhaal maar ik hou het even kort): Mijn ouders waren in Roemenië (waar de opleidingen véél hoger liggen als in België) allebei petrochemisch ingenieur en allebei in het leger gezeten (papa kapitein en mama luitenant). Toen ze hier kwamen werd hun 6 a 8 jaar universiteit (in Roemenië) als nietig verklaard en werden ze gedreven naar handarbeid bij 2 tapijtbedrijven die ik niet ga opnoemen. Mijn vader had in Roemenië een personeel van 120 +- man onder hem staan waar hij dagelijks voor verantwoordelijk was, dit alles samen met een dépot van een paar duizenden liters Petrolium. Je moet je maar zelf eens voorstellen hoe het is om eerst baas te zijn van 120 mensen en een volledig dépot, en je komt in een land waar je denkt het beter te hebben en je moet handarbeid verrichten om te kunnen overleven. Mijn ouders hebben dit werk aangenomen en zonder te jammeren of nog maar een woord verkeerd te zeggen tegen iemand.
1995: Na 3 jaar wachten op resultaten van de Belgische regering kregen we eindleijk een confirmatie dat we het land niet moesten verlaten omwille dat zoveel mensen konden bewijzen dat er hier niks gaande was met ons.
Je moet je voorstellen dat je 3 jaar ingeburgerd bent (mijn ouders 4) en dat ze dan nog zeggen van " ga naar je land " zoals dit Russisch gezien waarover het gaat.
Nu: 2006 is mijn vader lichtjes gestegen van functie in hetzelfde bedrijf als mijn mama en mijn mama is ook lichtjes gestegen , wat niet wilt zeggen dat ze nog altijd geen arbeider zijn. We hebben een huis op afbetaling dat bijna is afbetaald en we leven als een doorsnee belg.
Waarom ik dit verhaal vertel, ik wil helemaal geen medelijden van niemand. We hebben zelf opgebouwd en dat gaat ook zo blijven, maar als ik mensen zie die zoiets posten zoals jij hier met je tekst " de slechten blijven " vraag ik me af of je wel nadenkt voor het zeggen van zoiets.
Toch bedankt voor het lezen
Victor
