.Acku.
Legacy Member
Wat volgt was een belangrijke les voor mij, en het kan ook u doen nadenken over verantwoordleijkheden t.o.v andere levende wezens
Zoals u heeft kunnen lezen in kattenprobleem zat ik onlangs met een teveel aan kleine katjes. Dankzij die thread heb ik 1tje van die 5 extra kunnen plaatsen, naast twee die opgenomen zijn door vrienden. Jammer genoeg dus bleven er nog twee over, en ik zat er al met twee dus was er geen plaats meer voor hen.
Na uitgebreid overleg (en veel getwijfel en ge-ijsbeer) had ik besloten te doen wat ik initieel van plan was, de katjes hun leven snel be-eindigen. Want ze ergens afdroppen om ze te laten omkomen in de barre kou leek me nog harder, en de asielcentra die ik contacteerde waren niet geintresseerd, of ik moest een extra som betalen om ze daar achter te laten (terwijl ze me vertelden dat ze hoogstwaaschijnlijk toch gewoon afgemaakt gingen worden).
Ook de dierenarts wou het wel doen tegen betaling, maar 25 euro per katje leek me net iets teveel en anderen verklaarden me daar ook zot voor (geloof me, ik heb het zeker overwogen).
Ze zeiden dat ik eens moest volwassen worden en beseffen dat het leven eindig is, en dat enkel de sterken hier overleven. Dat het een soort van test was om te zien of ik wel karakter genoeg had om te slagen in deze competitieve omgeving, waar echte vriendschap schaars is en ego's zegevieren. Ik denk dat ze gelijk hadden.
Komt er op neer dat ik zelf hun leven heb be-eindigd. De manier waarop echter was moeilijker dan geplanned. Verdrinken of doodmeppen met iets hard kon ik helemaal niet, ik was er aan gehecht geraakt en ze zagen er verdomd schattig uit, en verdovingsmiddelen had ik niet dus ben ik maar met het originele plan doorgegaan. Na lang zoeken had ik een stevige linnen zak gevonden (voor was) waar ze beiden goed in konden en dan probeerde ik ze tegen de muur te mepen maar ik begon te twijfelen.... zou dit van de eerste keer lukken? Toen ze zachtjes begonnen te piepen ging het me zeker niet meer. Daarom stelde ik mijn plan wat bij: alcohol! met wat alcohol zouden ze zeker niet meer bij zinnen zijn om actief te beschouwen wat er hen overkwam. Met een pimpet bij de hand van druppeltjes ging dat vrij vlot, al trokken ze zich welk steeds terug door de slechte smaak, dus heb ik het wat verdund met melk (en met 40 graden wodka dus).
Nadat ik het hen had gegeven waren ze bijlange zo actief niet meer, beter nog, ze leken zelf in te slapen. En toen maakte ik van mijn hard ene steen, zonder een moment van aarzeling stak ik ze de zak in, prevelde een vaarwel, en sloeg ik hard tegen een muur in de garage. Toen het gedaan was stond ik echt te trillen op mijn benen en opende de zak... ze zagen er helemaal niet gekwetst uit. Nu ze verdoofd waren wist ik niet of ze de geest hadden gegeven of niet en moest ik dus opnieuw proberen, om zeker te zijn dat ze niet gingen lijden. Dat deed ik, maar nog steeds geen zekerheid. Paniek sloeg echt om me heen, moest ik hier echt mee blijven doorgaan? Na een paar keer meeermaals slagen begon er zich bloedvlekken te vertonen op het linnen... het zag er afschuwelijk uit maar er was geen weg meer terug. Met tranen in de ogen en een razernij op mijn eigen onmetelijke dwaasheid ben ik blijven slaan, als een halve zot.
Heb nooit durven zien wat het resultaat ervan was, de zak verraadde genoeg, en heb ze dan ook meteen begraven met zak incluis. Uit respect heb ik hen een mooi stukje grond gegeven waar er zeker niemand gaat komen graven, en er een klein kruisje aan gesjord.
De hele dag en nacht ben ik zwaar onder de indruk geweest, en vooral de dag nadien toen Stos, de moederkat, rond de plek draaide waar ik ze tegen de muur sloeg. Alsof ze haar kinderen rook, alsof ze voelde dat ik haar kindjes geweldadig had ontnomen. Dit was veruit het pijnlijkste moment in mijn leven, en geloof me, ik heb er al wat meegemaakt. In het bijzonder omdat de fout vooral bij mij zelf lag, aan laksheid en een zwaar gebrek van verantwoordleijkheid.
Ik kan nu gelukkig wel blij melden dat Stos gesteriliseerd is, en het eerste katje dat ze kreeg ook.
Slaap in vrede, Titis en Phaai.
http://users.pandora.be/accinc/titis_phaai_rolex.jpg
Zoals u heeft kunnen lezen in kattenprobleem zat ik onlangs met een teveel aan kleine katjes. Dankzij die thread heb ik 1tje van die 5 extra kunnen plaatsen, naast twee die opgenomen zijn door vrienden. Jammer genoeg dus bleven er nog twee over, en ik zat er al met twee dus was er geen plaats meer voor hen.
Na uitgebreid overleg (en veel getwijfel en ge-ijsbeer) had ik besloten te doen wat ik initieel van plan was, de katjes hun leven snel be-eindigen. Want ze ergens afdroppen om ze te laten omkomen in de barre kou leek me nog harder, en de asielcentra die ik contacteerde waren niet geintresseerd, of ik moest een extra som betalen om ze daar achter te laten (terwijl ze me vertelden dat ze hoogstwaaschijnlijk toch gewoon afgemaakt gingen worden).
Ook de dierenarts wou het wel doen tegen betaling, maar 25 euro per katje leek me net iets teveel en anderen verklaarden me daar ook zot voor (geloof me, ik heb het zeker overwogen).
Ze zeiden dat ik eens moest volwassen worden en beseffen dat het leven eindig is, en dat enkel de sterken hier overleven. Dat het een soort van test was om te zien of ik wel karakter genoeg had om te slagen in deze competitieve omgeving, waar echte vriendschap schaars is en ego's zegevieren. Ik denk dat ze gelijk hadden.
Komt er op neer dat ik zelf hun leven heb be-eindigd. De manier waarop echter was moeilijker dan geplanned. Verdrinken of doodmeppen met iets hard kon ik helemaal niet, ik was er aan gehecht geraakt en ze zagen er verdomd schattig uit, en verdovingsmiddelen had ik niet dus ben ik maar met het originele plan doorgegaan. Na lang zoeken had ik een stevige linnen zak gevonden (voor was) waar ze beiden goed in konden en dan probeerde ik ze tegen de muur te mepen maar ik begon te twijfelen.... zou dit van de eerste keer lukken? Toen ze zachtjes begonnen te piepen ging het me zeker niet meer. Daarom stelde ik mijn plan wat bij: alcohol! met wat alcohol zouden ze zeker niet meer bij zinnen zijn om actief te beschouwen wat er hen overkwam. Met een pimpet bij de hand van druppeltjes ging dat vrij vlot, al trokken ze zich welk steeds terug door de slechte smaak, dus heb ik het wat verdund met melk (en met 40 graden wodka dus).
Nadat ik het hen had gegeven waren ze bijlange zo actief niet meer, beter nog, ze leken zelf in te slapen. En toen maakte ik van mijn hard ene steen, zonder een moment van aarzeling stak ik ze de zak in, prevelde een vaarwel, en sloeg ik hard tegen een muur in de garage. Toen het gedaan was stond ik echt te trillen op mijn benen en opende de zak... ze zagen er helemaal niet gekwetst uit. Nu ze verdoofd waren wist ik niet of ze de geest hadden gegeven of niet en moest ik dus opnieuw proberen, om zeker te zijn dat ze niet gingen lijden. Dat deed ik, maar nog steeds geen zekerheid. Paniek sloeg echt om me heen, moest ik hier echt mee blijven doorgaan? Na een paar keer meeermaals slagen begon er zich bloedvlekken te vertonen op het linnen... het zag er afschuwelijk uit maar er was geen weg meer terug. Met tranen in de ogen en een razernij op mijn eigen onmetelijke dwaasheid ben ik blijven slaan, als een halve zot.
Heb nooit durven zien wat het resultaat ervan was, de zak verraadde genoeg, en heb ze dan ook meteen begraven met zak incluis. Uit respect heb ik hen een mooi stukje grond gegeven waar er zeker niemand gaat komen graven, en er een klein kruisje aan gesjord.
De hele dag en nacht ben ik zwaar onder de indruk geweest, en vooral de dag nadien toen Stos, de moederkat, rond de plek draaide waar ik ze tegen de muur sloeg. Alsof ze haar kinderen rook, alsof ze voelde dat ik haar kindjes geweldadig had ontnomen. Dit was veruit het pijnlijkste moment in mijn leven, en geloof me, ik heb er al wat meegemaakt. In het bijzonder omdat de fout vooral bij mij zelf lag, aan laksheid en een zwaar gebrek van verantwoordleijkheid.
Ik kan nu gelukkig wel blij melden dat Stos gesteriliseerd is, en het eerste katje dat ze kreeg ook.
Slaap in vrede, Titis en Phaai.
http://users.pandora.be/accinc/titis_phaai_rolex.jpg
Hier ben ik toch niet goed van....