HydroPack fuel cell.
Zoals de naam het doet vermoeden is het een brandstofcel, met dien verschil dat je er geen waterstof maar water in moet doen. Het water komt in contact met natrium tetrahydroboraat dat zich in vervangbare cartridges bevindt en genereert zo waterstof die dan in de brandstofcel gebruikt wordt om elektriciteit te genereren. Je moet dus nog steeds die cartridges aankopen, maar het voordeel is dat die niet 'slecht' komen. Je zit wel nog met afval dat gerecycleerd moet worden.
Een andere waterbatterij is de Japanse NoPoPo batterij die hier al aangehaald is. Dat berust simpelweg op het potentiaalverschil tussen twee metalen, in dit geval koolstof en magnesium. Je moet enkel een geleidende vloeistof als elektrolyt inbrengen en de metalen beginnen met elkaar te reageren en genereren zo elektriciteit. De reactie is wel eindig omdat de metalen corroderen.
Waterbatterijen bestaan al een eindje maar worden amper gebruikt vanwege hun onbetrouwbaarheid. Er bestaan overigens nog een aantal dergelijke manieren om elektriciteit te genereren. Gewoon al door verschillende metalen platen op een afstand van elkaar in de grond te steken heb je al een batterij: je maakt gebruik van het potentiaalverschil van de aarde en de tellurische aardstromen die over de aardkorst lopen. De eerste telegrafen gebruikten dit als energiebron.