Chins zijn bij ons wel makkelijk in onderhoud hoor.
Wij hebben twee oude kleerkasten helemaal verbouwd met verdiepingen en plankjes en zo, en veel glas in de deuren. Zo blijven ze in een "gesloten" kooi zitten, zodat er geen zaagsel uitvalt en minder stof door hun zand. Hun keutels zijn hard, en ruiken maar heel weinig, waardoor we ze om de twee weken of zo eens moeten uitkuisen.
Wel moeten ze dikwijls zand hebben om zich te wassen, en om te eten geven we ze enkel pellets die we kopen bij de fokker, en hooi. En als snoepje nu en dan eens een rozijntje.
Qua karakter verschillen ze allemaal nogal, en das juist zo leuk
Ook al zijn het knaagdieren, ze hebben toch elk een uitgesproken karakter.
Geen enkele van onze chins zal bv bijten, maar de ene is veel tammer of juist veel actiever dan de ander.
Zo hebben een ebony (donker) manneke Toby (zie foto), da is een echte durver, die gaat altijd proberen uit de kooi te kruipen als we ze uitkuisen. Zijn zoon doet hem dan dikwijls achter
En dan is er Yori, das een beige manneke, die zat vroeger in de andere kast met zijn vrouwke, en die zaten altijd tesamen aan hun vensterke dicht bij elkaar te kijken naar ons als we aten.
Yori en Yana
En bv Zita, ook een ebony vrouwke, zit samen momenteel met haar dochter, die zijn allebei heel tam, en lopen meestal alleen rond om te eten
En dan nog bv Knut, das een jongske van 2 maanden (het zoontje van Yana), die met veel miserie ter wereld is gekomen. Hij zat nl verkeerd, kwam met het staartje eerst, en zat daardoor met zijn pootjes vast in het bekkenkanaal van zijn mama. Zo hebben we smorgens toevallig zijn staartje zien uit de moeder hangen, en vlug naar de DA geweest voor een keizersnede, niet verwachtende dat hij nog ging leven. Maar blijkbaar had hij het gehaald en waren ze allebei gezond!
Daarna kreeg die natuurlijk superveel aandacht, waardoor hij heel gemakkelijk bij je blijft en altijd direct komt als je aan de kooi staat...
Veel geluk gehad 
?