Øiram zei:
Het risico dat ik voor de school beteken? Nuja dat hun eer aangetast wordt zeker... Een school waar regelmatig een ambulance met gloeiende sirene's voor de deur staat en even later ook een MUG geeft niet echt een goede indruk... é
Ook moeten ze bij het plannen altijd rekening houden met mij, uitstapjes mag ik gewoonweg al niet meer mee gaan. De vele afwezigheden. De bijkomende druk op de eerste hulp verleners binnen de school,...
Dit zijn vooral de redenen die mondeling aangehaald worden, de bijkomende druk op de schoolgemeendschap, ze kunnen niet goed functioneren als ze constant rekening moeten houden met mij. Ze laten zelfs uitblijken dat ik nogal egoistisch ben, wij hebben nog 1400 andere leerlingen ook hoor!
Nuja, kijken wat ik maandag te horen krijg...
En op de geschreven brief wordt er enkel gesproken over mijn eigen veiligheid, verantwoordelijkheid en verzekering. De grove dingen hoor je enkel maar. Zonder tastbaar bewijs
Maar na 3 scholen in 3 jaren heb ik gewoon de kracht niet meer om daar nog een 4de bij te doen. Het zal toch weer het zelfde aflopen en ik zal mijn 5de jaar ergens anders moeten doen... Dus hoop ik dat ik nu een oplossing kan vinden...
Yeah, ik eis ook niet dat de maatschappij zich aan mij aanpast... Dat zou nogal egoistisch zijn. Enkel een beetje begrip zou wonderen kunnen doen.
"Dit zijn vooral de redenen die mondeling aangehaald worden, de bijkomende druk op de schoolgemeendschap, ze kunnen niet goed functioneren als ze constant rekening moeten houden met mij. Ze laten zelfs uitblijken dat ik nogal egoistisch ben, wij hebben nog 1400 andere leerlingen ook hoor!"
Straks beweren ze nog dat ge achter uw aandoening gevraagd hebt om ze te hebben.
Gij egoïstisch omdat je wat meer begrip en aandacht/zorg nodig hebt ?
Mogen ze volgend jaar een plaat hangen, wij aanvaarden alleen 100% perfect gezonde mensen.
Ik was ook een geval waar de mug of de ambulance aan de deur kan staan, een lichte epileptie patient is niet vrij van het gevaar van het zware type.
Ik kon dat ook krijgen van dag naar dag een aanval, ik weet wel dat ze voor me klaar stonden.
Dat was het geval op een dag een week voor de exames, natuurlijk was het weer toen zoals gewoonlijk bakweer.
Mensen met epilepsie krijgen hoofdpijn en worden misselijk bij zware zonnehitte, zeker als je LO doet in de buiten of je zit gewoon op een bankje tijdens de pauze.
In ieder geval sloeg het lot bij mij toch toe en ik viel neer, niet een epileptisch e aanval maar gepakt door de hitte.
Misselijk worden en ik draaide weg, ik zag zwart voor mijn ogen en voor de rest moet ik verder vertellen wat ik zelf niet gezien heb.
1 van de leerkrachten op het plein zag het gebeuren en riep direct een paar leerlingen bijeen die een brankaard gingen halen.
Zij hebben mij daar opgelegd maar omdat ze niet wisten wat ik had losten de zusters van het internaat het probleem op.
4 Zusterkes droegen mij naar het internaat naar een plaats waar het koel was.
De ruimte naast de keuken voor het eten van de internaatleerlingen.
Ze pakte direct een zakje ijsblokjes en probeerde mij wakker te tikken.
Ik kwam langzaam op mijn positieven, ik niet weten waar ik zat zag ik 2 zusters rond mij heen.
Ik d8 dat mijn uren op de aarde geteld waren (ik wist echt nie wat er aan de hand was op dat moment, alles zag ik wazig) en ik vroeg heb ik prijs st. pieter, voor mij een ticket naar de hemel, voor mij ne cola en geef iedereen ook iets, ik geef er een lap op.
Die zusters en de bedienden in de keuken die lagen allemaal zo plat als iets.
Toen ik bijkwam kreeg ik water (omdat ik nog zo wazig zag hield ik het water als cola omdat achter de zuster een kratstapel stond met cola fleskes).
Achteraf heb ik totaal niks moeten doen buiten mijn werk wat ik zonder zever verder deed (ik moest het niet doen maar ik ging niet de lameass uithangen).
Daarna hielp ik zonder dat het moest in de keuken maar ik mocht niet in een ruimte komen waar men ook eten aan het klaar maken was.
Dit is een speciaal gerecht voor een speciaal lid van het internaat.
*DOINK* ik moest er gewoon achter gissen wie dat zou zijn ma bon.
Hadden zij toch niet mijn lievelingsgerecht klaargemaakt zeker ?
Koude groenten schotel met koude aardappelen !!!
Maar ja als je weet dat ik daar eens stage liep (tuinklusjes) valt de appel nie ver van de boom.
Sindsdien dat ongevalleke ben ik daar kind aan huis, nu nog.
Een company zusters rond u, kicken.
Het internaat is alleen voor meiskes -> de hemel.
Ik als enige jongen terwijl er normaal geen jongens binnen mogen keken die internaatleerlingen raar op toen ik het eten kwam brengen en niet de zusters.
Het eten wat ze kregen was ook niet dag dagelijks, die koude schotel was echt een verwelkoming, ik heb dan ook gene ene zien scheef kijken, ze waren er allemaal gelukkig mee.
Wat mij nog het meeste deed was als ik moest vertrekken om naar huis te gaan, de schooldag was voorbij.
Ze wuifden mij gewoon uit, die zusters met de meisjes.
Had ik echt niet verw8.
Mij deed het het meeste zeer toen ik die school verliet op het einde van dat jaar, ze weten goe genoeg wat een zottekot de deze is en moeten sterk hun lachspieren bedwingen.
Het is dan ook nie moeilijk dat ik daar kind aan huis ben.
Die school was voor mij toen met dat ongevaleke een tweede thuis en heb ik ze echt leren kennen.
Moest er iemand anders problemen krijgen zal er niks teveel geweest zijn om in te grijpen, en ge moet niets speciaal zijn om geholpen te worden.
Ze hebben daar gewoon een hart voor de schoolgaanden en dat heb ik gewoon zelf ondervonden.
Ik krijg nog om het jaar een kerstkaart en ze vragen nog steeds hoe het met mij is.
Als ik naar hasselt ga kom ik regelmatig nog zo'n zuster tegen

Memories
