Grenadine
Legacy Member
Opgelet; gezaag over mijn psyche etc. ahead, skip naar de TLDR voor de kern van het probleem.
Met dat al uit de weg hoop ik dat er tussen al de "9lives psychiatrie" en "glazen bol" ook een paar serieuze antwoorden zitten. Ondanks de relatief korte zoektocht naar hulp ben ik het nu al kotsbeu en hoop ik eindelijk in de juiste richting gestuurd te worden. Ik ben reeds in therapie geweest en heb al met psychiaters gesproken maar dat heeft nooit iets veranderd, vandaar dat ik uiteindelijk onlangs naar mijn huisdokter gestapt ben voor hulp. Hij heeft mij naar de Psychiatrische afdeling doorverwezen van een ziekenhuis in de buurt, en mij een ziekenbrief + doorverwijzing met korte uitleg meegegeven. Meer kan ik uiteraard niet van die man verwachten. Ik heb mijzelf dan uiteindelijk na lang sukkelen toch naar de afdeling weten te slepen, waarna de onvriendelijke verpleegster mij doodleuk wist te zeggen dat de afdeling vol zat en dat ze niks voor mij kunnen betekenen. Ook "werkt het zo niet" blijkbaar, mensen die van zichzelf weten dat ze hulp nodig hebben zijn niet welkom I guess. De wachtlijst was ook niet echt mogelijk aangezien daar (nog) niemand een idee heeft wat er scheelt, buiten dan die doorverwijzing van mijn huisarts. Er werd mij nog gezegd dat ik eventueel langs spoed kon gaan om het daar eens te vragen maar dat dat uiteraard niks veranderde aan het feit dat ze vol zaten. Ondanks het feit dat alles mij geen reet interesseert keek ik er toch een beetje naar uit omdat ik, wie weet, eindelijk eens een diagnose zou kunnen krijgen, niet dus. Wat mij bij een belangrijk punt brengt; waarom moet ge godverdomme met bloedende polsen of al schuimbekkend van de mislukte overdosis opgenomen worden om erkend te worden als psychisch ziek? Ik hoef geen medelijden, als ik er ooit uit stap (en de gedachte is er dagelijks) doe ik het van de eerste keer goed. (insert funny "you're doing it wrong" afbeelding)
Ik ben bijna midden de 20, mannelijk en heb een sterk vermoeden dat ik bipolair (manisch depressief) ben. Ik heb altijd al gevonden dat er iets aan mij scheelde maar de voorbije jaren/maanden is de pot serieus aan het overkoken. Ik heb al sinds ik jong ben impulsieve gedachten om mijzelf voor grote bewegende voorwerpen te smijten, ik heb regelmatig bang van mijzelf als ik met de auto rij omdat bomen en andere voorwerpen soms zo aanlokkelijk zijn, en nog meer van dat goeds dat niet gepast is voor dit forum. Het ergste is dat ik het nu zelf begin te beseffen dat er waarschijnlijk wel een schroef los is, ik wil het oplossen maar langs de andere kant ook helemaal niet, nog even alles uit mijn leven halen en er dan een eind aan maken klinkt met de dag interessanter, terwijl ik langs de andere kant gewoon fucking normaal wil zijn. Ik heb verschrikkelijke stemmingswisselingen, het ene moment is er niks aan de hand en het andere ben ik zwaar depressief, agressief of opgewekt. Ik kan weken depressief zijn om er dan plots toch uit te geraken hoewel het eerder omgekeerd is; ik heb opgewekte momenten die abrupt beëindigd worden waarna ik gewoon terug in dezelfde put val. School afmaken is op deze manier onmogelijk gebleken, hoewel ik tot op een bepaald punt in mijn opleiding gesukkeld ben slaag ik er nu niet meer in om hem af te ronden. Mijn interesses zijn al even instabiel als mijn humeur, iets waar ik de ene dag nog impulsieve aankopen voor doe kan mij de volgende dag soms al niks meer schelen, tegen dan heb ik alweer iets nieuws gevonden. Ik ben introvert, impulsief, asociaal, egoïstisch en apathisch. Moest ik morgen doodvallen vind ik dat prima maar wat erger is is dat ik dat van wel meer mensen denk, er is maar één persoon in mijn leven waar ik oprecht van hou en die persoon is ook de enige reden waarom ik volgens mij nog leef. Mijn ouders zijn naar mijn mening twee wandelende mislukkingen als het op opvoeden aankomt, mijn vroegere therapeut heeft hun dat zo'n jaar of 4 geleden ook gezegd, dat hoe ik ben aan hun ligt, iets dat ik zelf pas recent van hun te horen gekregen heb. Een van beide ouders tilt blijkbaar ook nogal zwaar aan die uitspraak heb ik van de andere vernomen, alsof het mijn fucking fout is. Ik woon nog thuis en heb zo'n vermoeden dat dat al een groot deel van het probleem uitmaakt, maar zonder werk en zonder diploma resten er mij weinig opties buiten mijn boel hier nemen en bij het OCMW aankloppen, maar daar ben ik totaal niet over geïnformeerd en ik zou liever niet in mijn auto overnachten omdat mijn impulsieve "ik ben hier weg" idee anders uitdraait dan gehoopt.
TLDR; zijn er hier mensen die (eventueel via pm, ik ben absoluut discreet met alle informatie die ik krijg) hun ervaringen in de psychiatrie of met het bipolair zijn willen delen? Mensen met ervaring die mij kunnen zeggen in welk ziekenhuis ik hiervoor het beste terecht kan? Ik wil een diagnose, ik weet niet of ik bipolair ben, ik heb slechts een vermoeden, de vele getuigenissen en uitleg die ik er over lees komen haast allemaal overeen, ik heb alleen (nog) geen psychoses oid gehad (denk ik) maar zowat alle rest komt overeen. Het is totaal niet mijn bedoeling om er uit te geraken dankzij deze ene post op dit ene forum, ik weet goed genoeg dat dit geen rechtstreekse oplossing gaat bieden maar ik denk dat hier ongetwijfeld mensen met gelijkaardige problemen zitten. Laat dit u vooral niet tegenhouden om hier 'grappig' te reageren gelijk in elke "ik voel mij niet goed" thread, maar besef dan wel dat ik zelf goed genoeg weet dat 9lives geen cure-all is. Als er een slotje op gaat of hij wordt verwijderd begrijp ik dat.
Misschien nog iemand die een beter forum kent dan dit om dit te posten? Degene die ik zelf gevonden heb zijn allemaal precies verlaten of Engelstalig.
Ik weet dat ik hier 10x meer informatie heb gepost dan nodig is maar het is nog niet een tiende van wat ik kwijt wil.
Oh ja en dubbelaccount, sue me. (please don't)
Dat was het ongeveer
Met dat al uit de weg hoop ik dat er tussen al de "9lives psychiatrie" en "glazen bol" ook een paar serieuze antwoorden zitten. Ondanks de relatief korte zoektocht naar hulp ben ik het nu al kotsbeu en hoop ik eindelijk in de juiste richting gestuurd te worden. Ik ben reeds in therapie geweest en heb al met psychiaters gesproken maar dat heeft nooit iets veranderd, vandaar dat ik uiteindelijk onlangs naar mijn huisdokter gestapt ben voor hulp. Hij heeft mij naar de Psychiatrische afdeling doorverwezen van een ziekenhuis in de buurt, en mij een ziekenbrief + doorverwijzing met korte uitleg meegegeven. Meer kan ik uiteraard niet van die man verwachten. Ik heb mijzelf dan uiteindelijk na lang sukkelen toch naar de afdeling weten te slepen, waarna de onvriendelijke verpleegster mij doodleuk wist te zeggen dat de afdeling vol zat en dat ze niks voor mij kunnen betekenen. Ook "werkt het zo niet" blijkbaar, mensen die van zichzelf weten dat ze hulp nodig hebben zijn niet welkom I guess. De wachtlijst was ook niet echt mogelijk aangezien daar (nog) niemand een idee heeft wat er scheelt, buiten dan die doorverwijzing van mijn huisarts. Er werd mij nog gezegd dat ik eventueel langs spoed kon gaan om het daar eens te vragen maar dat dat uiteraard niks veranderde aan het feit dat ze vol zaten. Ondanks het feit dat alles mij geen reet interesseert keek ik er toch een beetje naar uit omdat ik, wie weet, eindelijk eens een diagnose zou kunnen krijgen, niet dus. Wat mij bij een belangrijk punt brengt; waarom moet ge godverdomme met bloedende polsen of al schuimbekkend van de mislukte overdosis opgenomen worden om erkend te worden als psychisch ziek? Ik hoef geen medelijden, als ik er ooit uit stap (en de gedachte is er dagelijks) doe ik het van de eerste keer goed. (insert funny "you're doing it wrong" afbeelding)
Ik ben bijna midden de 20, mannelijk en heb een sterk vermoeden dat ik bipolair (manisch depressief) ben. Ik heb altijd al gevonden dat er iets aan mij scheelde maar de voorbije jaren/maanden is de pot serieus aan het overkoken. Ik heb al sinds ik jong ben impulsieve gedachten om mijzelf voor grote bewegende voorwerpen te smijten, ik heb regelmatig bang van mijzelf als ik met de auto rij omdat bomen en andere voorwerpen soms zo aanlokkelijk zijn, en nog meer van dat goeds dat niet gepast is voor dit forum. Het ergste is dat ik het nu zelf begin te beseffen dat er waarschijnlijk wel een schroef los is, ik wil het oplossen maar langs de andere kant ook helemaal niet, nog even alles uit mijn leven halen en er dan een eind aan maken klinkt met de dag interessanter, terwijl ik langs de andere kant gewoon fucking normaal wil zijn. Ik heb verschrikkelijke stemmingswisselingen, het ene moment is er niks aan de hand en het andere ben ik zwaar depressief, agressief of opgewekt. Ik kan weken depressief zijn om er dan plots toch uit te geraken hoewel het eerder omgekeerd is; ik heb opgewekte momenten die abrupt beëindigd worden waarna ik gewoon terug in dezelfde put val. School afmaken is op deze manier onmogelijk gebleken, hoewel ik tot op een bepaald punt in mijn opleiding gesukkeld ben slaag ik er nu niet meer in om hem af te ronden. Mijn interesses zijn al even instabiel als mijn humeur, iets waar ik de ene dag nog impulsieve aankopen voor doe kan mij de volgende dag soms al niks meer schelen, tegen dan heb ik alweer iets nieuws gevonden. Ik ben introvert, impulsief, asociaal, egoïstisch en apathisch. Moest ik morgen doodvallen vind ik dat prima maar wat erger is is dat ik dat van wel meer mensen denk, er is maar één persoon in mijn leven waar ik oprecht van hou en die persoon is ook de enige reden waarom ik volgens mij nog leef. Mijn ouders zijn naar mijn mening twee wandelende mislukkingen als het op opvoeden aankomt, mijn vroegere therapeut heeft hun dat zo'n jaar of 4 geleden ook gezegd, dat hoe ik ben aan hun ligt, iets dat ik zelf pas recent van hun te horen gekregen heb. Een van beide ouders tilt blijkbaar ook nogal zwaar aan die uitspraak heb ik van de andere vernomen, alsof het mijn fucking fout is. Ik woon nog thuis en heb zo'n vermoeden dat dat al een groot deel van het probleem uitmaakt, maar zonder werk en zonder diploma resten er mij weinig opties buiten mijn boel hier nemen en bij het OCMW aankloppen, maar daar ben ik totaal niet over geïnformeerd en ik zou liever niet in mijn auto overnachten omdat mijn impulsieve "ik ben hier weg" idee anders uitdraait dan gehoopt.
TLDR; zijn er hier mensen die (eventueel via pm, ik ben absoluut discreet met alle informatie die ik krijg) hun ervaringen in de psychiatrie of met het bipolair zijn willen delen? Mensen met ervaring die mij kunnen zeggen in welk ziekenhuis ik hiervoor het beste terecht kan? Ik wil een diagnose, ik weet niet of ik bipolair ben, ik heb slechts een vermoeden, de vele getuigenissen en uitleg die ik er over lees komen haast allemaal overeen, ik heb alleen (nog) geen psychoses oid gehad (denk ik) maar zowat alle rest komt overeen. Het is totaal niet mijn bedoeling om er uit te geraken dankzij deze ene post op dit ene forum, ik weet goed genoeg dat dit geen rechtstreekse oplossing gaat bieden maar ik denk dat hier ongetwijfeld mensen met gelijkaardige problemen zitten. Laat dit u vooral niet tegenhouden om hier 'grappig' te reageren gelijk in elke "ik voel mij niet goed" thread, maar besef dan wel dat ik zelf goed genoeg weet dat 9lives geen cure-all is. Als er een slotje op gaat of hij wordt verwijderd begrijp ik dat.
Misschien nog iemand die een beter forum kent dan dit om dit te posten? Degene die ik zelf gevonden heb zijn allemaal precies verlaten of Engelstalig.
Ik weet dat ik hier 10x meer informatie heb gepost dan nodig is maar het is nog niet een tiende van wat ik kwijt wil.
Oh ja en dubbelaccount, sue me. (please don't)
Dat was het ongeveer
