Archief - Praat jij over games met je ouders?

Hooguit eens over Nintendo

Niet echt eigenlijk. Nooit gedaan. Denk dat ze vaak niet wisten wat voor games ik speelde. Vraag me eigenlijk af of ze weten wat GTA eigenlijk is... Of sterker nog, dat ze dat ooit weten dat ik dat gekocht had. Weet nog dat ik gewoon GTA gaan halen ben bij de nachtopening, terwijl men niet eens wist dat ik buiten was en de dag erop naar school moest (was toen 16-17 denk ik?). Heb dat niet gezegd, met die keiluide deuren en iemand die zogezegd alles hoort. Ja heb het gemerkt Ik weet dat ze tegen gewelddadige games waren, en om die reden lang gezegd hebben dat ik te jong was voor een playstation tot ik plots te oud was. Ja, dan had ik het wel gehad. Heb het dan toch gekregen op late leeftijd. (16 jaar denk ik) Ervoor was het enkel Nintendo of strategiegames (Dat laatste doe ik nog altijd, en nu betaal ik ervoor). Maar ook dat laatste zullen ze nauwelijks geweten hebben. Kan me moeilijk voorstellen dat ze zouden goedgekeurd hebben dat zoiets als Dead Space in huis kwam. maar ze zullen ook wel weten dat ik het verstand heb om een game te onderscheiden met real-life. Heb daar niet zoveel controle over gehad naarmate ik ouder werd.

Ik praatte vaker over de games die zij speelden dan andersom. (nintendo of de sims... ). Nu is het vooral farmville en candy crush en dat soort toestanden...

Over het internet verder (want ik ben best wel internetverslaafd). Internet is voor mij een discussieplatform en ten tweede ook de grootste bron aan informatie. Quasi alles dat ik aan informatie opdoe komt van het internet. Het is gemakkelijk te verkrijgen (in plaats van specifiek een boek te verkrijgen), het is vaak diepgaander (ik ga niet moeten zoeken naar bepaalde informatie die ik wil over een bepaald iets in een bib die ik nu op het internet tegenkom), het draagt bij tot bewustwording en het verkrijgen van informatie (wanneer je goed zoekt en weet wat betrouwbaar is, en niet enkel nu.nl pagina's aanklikt of alles voor waar aanneemt op Facebook) Zonder internet was ik wellicht een pak "dommer" en onwetender. Het heeft een grote invloed op me gehad (en wellicht ook op andere hobbies (waar die anders simpeler zouden geweest zijn). Verder is het ook allemaal meer naar jou gericht (alsook de interactie). Dat vind je niet terug in een boek. Heb je snel iets nodig, kan je het ook via het internet doen. Ik heb via het internet vaak al dingen kunnen repareren waar ik anders kosten voor zou hebben, of bij vragen naar een juist antwoord kunnen zoeken. Internet is ergens een godgeschenk. Het is ongelooflijk hoeveel vaardigheden ik al geleerd heb met dank aan die ooit doelloze oude bak.

Er zijn ook heel wat nadelen aan het internet. Het internet heeft een sterke invloed op de mens (media, .. ), het zorgt voor meer afhankelijkheid van het medium, het zorgt er ook voor dat ik iets sneller iets ervoor zal laten, en het neemt het grote deel van mijn vrije tijd in beslag. Daarnaast vind ik het erg spijtig dat de jeugd tegenwoordig meer op internet, en via sms leeft en dat interactie te veel gaat via laptop, skype, sms en dat soort toestanden. Daar erger ik me rot aan, en voor mij is dat geen contact. Voor mij is dat niet echt, en ik leg liever de focus op vrienden die voor mij echt zijn en mij ook echt willen zien (dan mensen die 2 km verder van je wonen en gewoon alle conversatie via sms, skype doen) en nooit eens iets willen doen omdat ze een te druk leven hebben. Ik denk dat het de mens luier maakt, en dat vind ik jammer. Natuurlijk is het wel erg handig voor verre contacten (waar ik er ook heel wat heb). Facebook bevordert korte en makkelijkere interactie, is nogal een waarderingssysteem geworden met de likes waarbij bepaalde mensen meer status hebben dan andere (geen fan van) en bevordert het sneller verspreiden van snelle en onjuiste informatie. En heb geen zin in de discussies die daaronder staan, want daar ergerde ik me dood aan. Ik heb geen nood aan die vele likes en die vele facebook-vrienden. Misschien een ander wel, ze doen maar. Ik voel me gelukkiger zonder Facebook (want ik was er wel verslaafd aan, en er ging veel negatieve energie aan verloren). En ik zoek diepgang, en Facebook is daar niet het juiste platform voor.

Praten over games met je ouders ?

Hun kennis qua computers is zo beperkt, ze zien wel wat ik iedere avond op mijn laptop doe.
Beelden zeggen meer dan woorden he. Wat ga je bespreken, de nieuwe smartphone trends met tal aan apps ?
Ze hebben daar totaal geen interesse in, technologie is hun wereld niet, ik ga ze niet bombarderen met informatica en multimedia en sociale media.
Buiten de ipad en de iphone, dat lukt nog net, vraag ze niet om een android of een surface in hun handen, dat is een wereld te ver.

We zijn nog van de TV en radio generatie, ze hebben niks met computers, laat staan spelconsoles.

Ja maar meestal komen ze er gek van
Ahoewel mijn pa heeft het zelfde standpunt als mij dat cod veel te futuristsh word enz X[]

Mijn ouders hebben nooit gegamed, dat bestond in hunne jeugd niet.
Die snappen ook niet dat ik gewoon een hele dag bv wow of andere games zit te spelen.
Zegt die dan tegen mij zijde dat nog niet beu ne hele dag daarmee bezig zijn en op dat scherm te zitten kijken haha.
Ik weet 1 ding: de tijd vliegt heel snel voorbij als je zit te gamen .

Ik zit nu zelf in het schuitje van gamende kinderen te hebben. Ik heb een zoon van 10 en één van 9. Die van 10 is echt helemaal verslaafd aan gamen. Hij kan om 8u smorgens beginnen, en als ik hem laat doen, is hij om 23u savonds nog bezig. Ook kan hij verschrikkelijk kwaad worden als er iets niet naar zijn zin gaat op zijn spel. De andere speelt ook graag op de playstation, maar gaat daar veel beter mee om. Hij speelt een uur of 2 en gaat dan wat anders doen.
Dat de jongens gamen, daar heb ik geen problemen mee, maar dat de oudste ALLEEN maar geinterresseerd is in gamen, vind ik wel erg. Ook het feit dat hij zo enorm kwaad en gefrustreerd kan worden vind ik jammer. Dus de uitspraak: "Als je nu niet normaal gaat doen, gooi ik heel de nest door het raam en rij ik er met de auto over" is hier al meermaals gevallen. Niet op de playstation spelen is in ons huishouden ook een goede manier om de kinderen in toom te houden. Als ze zich niet gedragen, of als de schoolresultaten niet goed zijn, dan gaat de playstation af. Ze hebben ook allebei een tablet, een 3ds en een wii, maar daar is eigenlijk geen interesse in.

Zelf heb ik vroeger ook altijd graag gegamed, en ook ooit veel gegamed, dus ik weet wel wat hun in die spelletjes aantrekt. Maar ik vind het wel belangrijk dat er ook nog andere dingen worden gedaan dan alleen maar gamen.

Mijn mama kon er nooit inkomen waarom wij spelletjes speelden.. "Ge wordt daar dom van!", "Ge wordt daar agressief van!", "Uw punten gaan eronder lijden"

Mijn papa daarentegen die kocht alle consoles en spellekes, die heeft nog zo'n oude SEGA enal Hij vond dat tof

Ik verwacht niet dat mijn ouders er achter vragen.. Zou gelijk raar zijn dat mijn mama die niets van games speelt ineens vraagt: "en? Hebt ge de missie uitgespeeld?" of "Welke level zijt ge al?"

Tis moeilijk te begrijpen voor oudere generaties dat er gewoon veel gedaan kan worden op een PC

- krant lezen
- muziek luisteren
- spelletje spelen
- chatten
- film / serie kijken
- ...

dat waren vroeger allemaal activiteiten die men afzonderlijk deed, en waar men uren tijd per dag in stak, toch blijven er mensen die het niet snappen dat iemand 5+ uur per dag aan de PC zit

groeit er wel uit, volgens mijn grootvader, 20-25 jaar terug, "hadden die computers het leven en kapotgemaakt", de brave man zat overigens wel graag ganse dagen op café

Ja absoluut lol. Mijn vader speelde al race spelletjes op mijn ps1 en ook spellen zoals half life en quake III op PC. Nu die ouder is , heeft die der geen interesse meer voor. Maar toen ik jong was, toch nog fijne discussies en play throughs gedaan met mijn vader.

Proto zei:

Ik kreeg altijd maar tegen mijn kloten. Wat zit je nu met die stomme poppetjes te spelen, dat zijn precies de troetelbeertjes. Word je daar niet gek van om zo lang naar dat "kaske" te kijken? Heb je niets beters te doen misschien? Zou je niet beter wat voor school werken? Wat heb je daar nu aan om met dat poppetje rond te dolen? En dan als ze me verboden hadden om nog verder te spelen, maar ik was bv. nog een missie of quest aan het afwerken, dreigen met de stekker eruit te trekken en de pc door het raam te flikkeren.

En dan moet je weten dat ik bijna nooit overdreven lange gamesessies deed (in de zomervakantie bv. kon dat er wel eens over gaan), en altijd goed voor school heb gewerkt.
Het was vooral uit onbegrip vermoed ik. Ondertussen woon ik al een paar jaar samen met mijn vriendin, en game ik nog altijd regelmatig. Maar nu is er geen haan meer die daar naar kraait.

Klik om te vergroten...

Dit zal zowat de situatie hier thuis beschrijven.

reedle zei:

Ik zit nu zelf in het schuitje van gamende kinderen te hebben. Ik heb een zoon van 10 en één van 9. Die van 10 is echt helemaal verslaafd aan gamen. Hij kan om 8u smorgens beginnen, en als ik hem laat doen, is hij om 23u savonds nog bezig. Ook kan hij verschrikkelijk kwaad worden als er iets niet naar zijn zin gaat op zijn spel. De andere speelt ook graag op de playstation, maar gaat daar veel beter mee om. Hij speelt een uur of 2 en gaat dan wat anders doen.
Dat de jongens gamen, daar heb ik geen problemen mee, maar dat de oudste ALLEEN maar geinterresseerd is in gamen, vind ik wel erg. Ook het feit dat hij zo enorm kwaad en gefrustreerd kan worden vind ik jammer. Dus de uitspraak: "Als je nu niet normaal gaat doen, gooi ik heel de nest door het raam en rij ik er met de auto over" is hier al meermaals gevallen. Niet op de playstation spelen is in ons huishouden ook een goede manier om de kinderen in toom te houden. Als ze zich niet gedragen, of als de schoolresultaten niet goed zijn, dan gaat de playstation af. Ze hebben ook allebei een tablet, een 3ds en een wii, maar daar is eigenlijk geen interesse in.

Zelf heb ik vroeger ook altijd graag gegamed, en ook ooit veel gegamed, dus ik weet wel wat hun in die spelletjes aantrekt. Maar ik vind het wel belangrijk dat er ook nog andere dingen worden gedaan dan alleen maar gamen.

Klik om te vergroten...

Ik heb hetzelfde voor ze haha, als er echt iets nie lukt en ik vind de oplossing ook nie op youtube ofzo dan kan ik ook pissed worden en wat ik dan best doe is gewoon die game effe x tal uren of een dagske opzij laten liggen en een andere game beginnen spelen, beste oplossing . En wat gebeurt er dan opeens; ik begin de dag nadien of 4 uren nadien terug met die game en dan vond ik mijn probleem op minder dan 10min tijd lol.

Van die agressieve gamers, dat ken ik ook. Mijn stiefpa is er zo eentje. Die kan vloeken tegen de sterren op en kwaad de boel afsluiten, om dan misschien een half uur later de draad weer op te pikken. Ik heb gemerkt dat met, hoe ouder hij wordt en geavanceerder de games worden, hoe meer van die frustraties naar boven komen. Zo bv The Witcher 3, het moet op zijn manier reageren of tgaat hem niet goed af. Kom, mij geen probleem, maar ik kan dan ook wel begrijpen dat het nog frustrerender wordt als hij ziet dat ik alles uit heb, alle quests af heb en dat op de hoogste difficulty. Maar het zit me ook meer in de vingers.
Zijn PS4 heeft hij uiteindelijk zelfs verkocht omdat de controller, na veel proberen, nog altijd niet in z'n vingers zit 'omdat het op niets trekt en raar reageert'.
Mijn halfzus kan ook zo reageren, maar die gaat sneller eens feedback of hulp vragen als het niet goed meer lukt of ze hare weg niet vindt (12j btw). Zo zat ze onlangs GTA te spelen, tging niet goed, dus heb ik de missie voor haar uitgespeeld. Ja, ze mag gta spelen, dat deed ik ook. Ze weet goed genoeg dat dit pure fictie is. En nee, zelf heeft zowel mijn stiefpa als ikzelf het spel niet gespeeld (ik vooral omdat ik GTA moe ben).


Ik ben dan een totaal ander type gamer. Ik geniet van uitdagingen, wordt niet gefrustreerd als ik voor de tiende keer dood ga (zolang ik toch progress boek of een manier zoek om een obstakel te overkomen). Zit het me te ver, dan zucht ik eens en laat het rusten, hou me met iets anders bezig. Ik heb ook geen probleem toe te geven als het me niet lukt en ga ook niet de schuld op het spel schuiven en zeggen dat het 'bugged' is, als ik besef dat het niet zo is.

Hara-K1ri zei:

Van die agressieve gamers, dat ken ik ook. Mijn stiefpa is er zo eentje. Die kan vloeken tegen de sterren op en kwaad de boel afsluiten, om dan misschien een half uur later de draad weer op te pikken. Ik heb gemerkt dat met, hoe ouder hij wordt en geavanceerder de games worden, hoe meer van die frustraties naar boven komen. Zo bv The Witcher 3, het moet op zijn manier reageren of tgaat hem niet goed af. Kom, mij geen probleem, maar ik kan dan ook wel begrijpen dat het nog frustrerender wordt als hij ziet dat ik alles uit heb, alle quests af heb en dat op de hoogste difficulty. Maar het zit me ook meer in de vingers.
Zijn PS4 heeft hij uiteindelijk zelfs verkocht omdat de controller, na veel proberen, nog altijd niet in z'n vingers zit 'omdat het op niets trekt en raar reageert'.
Mijn halfzus kan ook zo reageren, maar die gaat sneller eens feedback of hulp vragen als het niet goed meer lukt of ze hare weg niet vindt (12j btw). Zo zat ze onlangs GTA te spelen, tging niet goed, dus heb ik de missie voor haar uitgespeeld. Ja, ze mag gta spelen, dat deed ik ook. Ze weet goed genoeg dat dit pure fictie is. En nee, zelf heeft zowel mijn stiefpa als ikzelf het spel niet gespeeld (ik vooral omdat ik GTA moe ben).


Ik ben dan een totaal ander type gamer. Ik geniet van uitdagingen, wordt niet gefrustreerd als ik voor de tiende keer dood ga (zolang ik toch progress boek of een manier zoek om een obstakel te overkomen). Zit het me te ver, dan zucht ik eens en laat het rusten, hou me met iets anders bezig. Ik heb ook geen probleem toe te geven als het me niet lukt en ga ook niet de schuld op het spel schuiven en zeggen dat het 'bugged' is, als ik besef dat het niet zo is.

Klik om te vergroten...

Hoezo geavanceerder, games zijn nog nooit zo gemakkelijk geweest

Over die controller heeft hij wel gelijk, ik speel nog regelmatig op de PS2 en die controller is oneindig veel beter dan de nieuwere versies

MikeHunt zei:

Hoezo geavanceerder, games zijn nog nooit zo gemakkelijk geweest

Over die controller heeft hij wel gelijk, ik speel nog regelmatig op de PS2 en die controller is oneindig veel beter dan de nieuwere versies

Klik om te vergroten...

Maakt niet uit, geef hem een ps2-controller en daar zal hij ook niet goed overweg mee kunnen. En qua controller vind ik die van de 360 nog altijd de meest comfortabele, gevolgd door die van de One.


Dat games makkelijker worden, is BS imo. De AI wordt complexer, besturing is algemeen veel soepeler en 'echter' geworden, veelzijdiger, game mechanics zijn uitgebreider,... gij zijt gewoon meegegroeid in de games en stelselmatig gaan verbeteren. Een paar oude, moeilijke titels, kan je moeilijk als voorbeeld gaan gebruiken voor een volledige generatie aan games.

Mijn oma speelt poker.


Verstuurd vanaf mijn SM-G935F met Tapatalk