Mijn grootmoeder (degene die recent is overleden) was compleet overtuigd van het bestaan van geesten. Had overal kristallen in huis, "las" soms thee (en de blaadjes die daarin dreven) en zei dat er "iets" ronddwaalde op de logeerkamer. Dat was de kamer waar ik en mijn nicht verbleven tijdens de vakantie. Toen we klein waren had mijn grootmoeder ons vanalles verteld over geesten oproepen, en dat dit de reden was dat er "iemand" vast kwam te zitten op de logeerkamer, maar we er niet bang van moesten zijn zolang we geen contact zochten met die persoon.
Het was niet bepaald een aangename logeerkamer. Verwarming werkte daar niet degelijk, dus altijd koud, en mijn grootmoeder had zo'n fijne collectie porseleinen poppen op de lage kast staan, die met hun gezicht naar het bed gericht waren. Ikzelf heb het niet zo voor die enge dingen (altijd al een serieuze afkeur gehad voor dat soort poppen, ik denk teveel horror films gezien
), dus had aan mijn nicht gevraagd om die om te draaien. Ik word niet graag "bekeken" als ik slaap, ook al vond m'n nicht dat compleet belachelijk.
Wat deden wij, als lollige, jonge tieners..? Juist, we zijn tegenover elkaar gaan zitten, handen vastgehouden, ogen dichtgedaan... En zijn zinnen beginnen opzeggen waarmee mijn grootmoeder volgens haar "iets" had opgeroepen. Na een paar minuten gebeurde er niks, dus stopten we ermee. Vanaf het moment dat we elkaars handen loslieten, vloog de raam open en de deur achter ons. Ik kan u garanderen dat de inhoud van uw darmen dan uit pure schrik de snelheid van een Ferrari aanneemt... We zijn dan gaan slapen, en toen we 's morgens wakker werden, stonden al die porseleinen poppen weer met hun gezicht naar het bed gedraaid. Waarschijnlijk heeft mijn grootmoeder die 's morgens terug omgedraaid, want ze kwam 's ochtends soms kijken of we al wakker waren, maar meestal sliepen wij dan nog. Ze pakte dan wel altijd onze lege snoeppapiertjes mee die op de kast lagen, dus zal ze die poppen ook wel weer goed gezet hebben.
Mijn nicht was daar echter compleet van onder de indruk, maar we durven m'n grootmoeder daar niet over aanspreken. Ze leek slechtgehumeurd die dag, en we waren dus al bang dat ze 's nachts ons gegil had gehoord. Zwijgen in alle talen, en braaf ons ontbijt opeten was de boodschap.
Dit was puur toeval natuurlijk, want ik geloof niet in dat soort dingen, maar het heeft er toch voor gezorgd dat we dit soort zaken nooit meer gedaan hebben
Mijn grootmoeder is dan recentelijk overleden (vlak voor kerstmis), en ik heb achteraf nog wat gepraat met mijn nicht. Ze vroeg nadien via sms: "denk jij dat moemoe ergens nog bestaat?". Ik heb daar eerlijk op geantwoord dat ik het niet weet.
Ik geloof niet in dat soort dingen, maar ik weet nooit iets voor 100% zeker. We hebben immers ooit nog gedacht dat de planeet plat was, remember? Wie weet wat ontdekken we nog.
In eerste instantie zeg ik dan: bullshit, pure bullshit. De enige reden dat ik ooit overtuigd zou kunnen zijn van dat soort zaken, is als ik het met eigen ogen zie, en het zelf waarneem. En dan zou het al iets serieus straf moeten zijn. Ik geloof niet in die vele charlatans en mensen die beweren iets "speciaals" te hebben meegemaakt, daar ben ik te nuchter voor.
Mijn grootmoeder had ons vroeger altijd verteld dat als ze zou sterven, ze een teken zou geven als er leven na de dood is. Wel, ik heb haar nog niet gehoord. En hoewel ik mijzelf heel graag zou wijsmaken dat ze inderdaad ergens op een goede plaats terecht is gekomen, is dit in strijd met mijn rationeel denken.
Dus, als ik dan toch advies mag geven: begin niet met dat soort zaken als een ouija-bord. Ge gaat uzelf dan toch proberen te overtuigen van zaken, en sommigen kunnen zichzelf daar compleet gek mee maken
