Hier wordt gezegd: vanaf 25 (of in die omstreken): dit is voor de mensen die na hun secundair voortstuderen de moment dat ze vast werk hebben en op zoek gaan naar stabiliteit in hun leven. Een serieuse en stabiele relatie waarin men zich veilig en geborgen voelt, waarin niet een totale overgave verwacht wordt en ook geen absolute tijdsbesteding. Eigenlijk gewoonweg een volwassen relatie. Tot mijn grote spijt stel ik vast dat de gemiddelde leeftijd waarop een man volwassen wordt ergens rond de 22 komt te liggen (en er loopt natuurlijk een hoop rond die volgens mij nooit ook maar een notie zullen krijgen van wat de Echte betekenis van het woord volwassen betekent.) Van vrouwen wordt gezegd dat ze sneller volwassen worden en dit Was (is) ook een feit, maar met de goed doorgevoerde emancipatie van de vrouw, is dit zwaar achteruit aan't gaan. Waar totaal onvolwassen gedrag op jong volwassen leeftijd vroeger eerder een mannenzaak was, gaan de vrouwen daar nu ook volop in mij. (Hoera, wat gaat het toch vooruit met onze maatschappij). Nu zijn er wel degelijk mensen die zich op hun 16 al een volwassen gedrag hebben aangeleert en er zijn dus ook mensen die al op hun 16 klaar zijn voor een serieuse relatie. (Met serieus doel ik niet op de lengte, maar op wat je in een relatie verwacht en hoe je ze ervaart. Serieus houdt in met diepgang, emotie, verstand, moderatie, etc. Niet serieus houdt in: alleen seks-based, oppervlakkig, publiek uitsmerend, typisch ook: vrienden zijn belangrijker dan uw lief (for god sake, mensen...), etc.) Dus als jij beweert dat je niet tot die oppervlakkige hoop mensen hoort, dan ben ik blij dat er hier één van de zeldzame exemplaren haar zaak komt verdedigen. Het is echt erg dat relaties door vele mensen gezien worden als een handig akkefietje of een maatschappelijke bonus. Naar mijn bescheiden mening is uw relatie ongeveer het Enige wat er in dit verdomde leven nu eens Echt toe doet en dat de gemiddelde jeugd daar zo losbandig mee omspringt is volgens mij absoluut geen vooruitgang, maar een zoveelste teken van het verval van ons algemeen waardenpakket. Begrijp mij niet verkeerd, het is niet dat ik mijn neus optrekt voor iedereen die het one-night-stand en relatie-on-the-fly principe van zijn 14 tot zijn 24 doorvoert, ik had het gewoon anders gewilt en het maakt het er voor de zwakkere persoonlijkheden, die zich wel aan een diepgaand verhaal willen toewijden, niet gemakkelijker op.
Ik ben er dan ook van overtuigd dat de mening van de door u gequote persoon, wel degelijk een uiterst terecht beeld is. Dat mensen bij een vriend blijfven die absoluut niet goed voor hun is, ligt gewoon aan het feit dat ze absoluut niet serieus bezig zijn met het concept relatie. (Zolang ik hem/haar dulden kan, hij/zij aan mijn noden voldoet en mij vooral met rust laat wanneer ik dat wil, is dit een schitterende relatie.
)
Ik zou zeggen geeft de man gelijk en wees er trots op dat ge niet aan die beschrijving voldoet.
Tevens: altijd willen dat uw partner lief is, is verre van goed. Ik heb liever dat mijn partner van tijd tot tijd eens goed zijn hart lucht dan altijd maar de lieve persoon te faken en dan als een donderslag bij heldere hemel de hemel op mijn kop te krijgen. Als ge af en toe eens goed verbaal ruzie maakt kunt ge elkander meestal achteraf beter begrijpen en er samen aan werken. Ik wil geen idylische relatie recht uit het ellisyum, ik wil alles voor mijn partner over hebben, maar we moeten wel eerlijk blijven tov elkaar. Dat is respect.
)
.
. Wel non ik ben er 24+ ik heb net een relatie van x jaren achter de rug. En zoals ik al zei; I'm one of the nice guys. Maar waarom zijn er dan zoveel meisjes die klagen dat ze ne klootzak van ne vriend hebben , maar wel altijd terug naar hem gekropen komen en bijna doen alsof het hun schuld is?
