Ik ben opgegroeid op een boerderij met honden, katten, paarden, varkens, kippen kalkoenen, konijnen en dergelijke.
Het was er inderdaad een andere mentaliteit. De dieren die we niet konden slachten om op te eten en die te veel of te ziek waren, werden doodgeklopt of doodgeschoten. Zelfs ik heb daar jarenlang aan meegedaan, het was gewoon de mentaliteit.
Ondertussen woon ik al lang niet meer op de boerderij, en ik heb in de loop der jaren een ernstig schuldgevoel ontwikkeld om waar ik vroeger heb aan meegedaan . Als je met dieren bezig bent en ze goed verzorgd krijg je er automatisch een band mee, zelfs al is het een varken of een kalkoen.
Bewustzijn of geen, puur instinct of niet, ik heb ontdekt dat een leven een leven is en dat de mens, zoals hij zichzelf profileert als de sterkste en de slimste zijn verantwoordelijkheid moet opnemen. Er zijn middelen genoeg dan puur op onze oerinstincten te putten mvbt recht van de sterkste etc. We zeggen altijd dat we beter zijn dan beesten, moeten we dan ook onze toevlucht nemen tot het gedrag van dieren omdat er iets moeilijk gaat of omdat we iets niet verwacht hebben?
Ik heb zelf twee poezen, eentje heb ik gekocht van een handelaar omdat ze het gingen doodspuiten want niemand wou het omdat het een lelijk, mager schreeuwbeest was (de meeste handelaars laten het dus wel inslapen en dat kost hen ni zo veel, evenmin als ons, gewone mensen), een ander heb ik gevonden in een huis waar ik ging housesitten tijdens hun vakantie en aan de kachel aan een omgevallen doos met een gevuld flesje met melk lag een dood poesje (dacht ik). Maar het ademde nog, allerlei vocht liep uit alle openingen en het was zo groot als een pakje sigaretten en supermager. Achtergelaten dus.. kennelijk met een flesje zo van, pak het jezelf.
Heb het meegenomen ookal kon ik geen kat meer houden en naar dierenarts gebracht. Die zei dat het aan het sterven was en hij stelde een spuitje voor, want ze had eigenlijk geen kans om te overleven. Ik heb geweigerd, heb meteen allerlei medicijnen en voeding gaan halen. Het heeft me honderden euro's gekost, de dierenarts gaf geen hoop. Maar met vallen en opstaan, dwangvoederen etc is het gelukt, ze is nu ongeveer 7 maanden en sterk, mooi en groot!! De dierenarts stond versteld en kon het niet geloven.
Ondertussen voed ik twee katten van de buren, die ook maar poezen wilden omdat iedereen er heeft. De kattin komt iedere paar maanden terug met kleintjes waar de eigenaars zich niets van aantrekken. Ik voed ze en blikken van Aldi zijn zeker niet te duur- ik heb ook maar een beperkt budget. De kleintjes maak ik foto's van en zet ik advertenties (Via een advertentie in Tom en Co raak je dikwijls snel van je kleintjes af)
Ik weet dit is iets dat niet kan blijven duren, maar ondertussen kan ik die dieren niet zien afzien. Ik doe wat ik kan met de middelen die ik heb.
Ni enkel voor mijn katten want mijn hond heb ik ook gered van de prik-dood en opgevoed met flesje.
Ik zeg niet dat iedereen moet doen zoals ik (want ik ga soms wa ver in mijn dierenliefde da geef ik toe), maar het minste wat je kan doen voor je beslist een einde te maken aan een leven, is proberen ze weg te geven- desnoods wil ik het wel proberen ze kwijt te raken, maar dood ze aub niet op een 'onmenselijke' manier, desnoods een spuitje, dat kost geen stukken van mensen en wordt niet berekend per beestje hoor...