Agorafobie hier. ( of beter bekend misch als pleinvrees )
Ik ben dus mensenschuw.
Als er iemand mij aanspreekt dan krijg ik altijd een krop in de keel , ik word zenuwachtig en weet dan niet wat te antwoorden , meestal is het heel kortaf.
Paniekaanval als ik tussen veel mensen sta in een wachtrij , ik heb het gevoel dat iedereen mij zit aan te staren ( daarom doe ik mijn boodschappen net voor sluitingsuur , en check eerst ff van buiten of de kassa niet vol staat )
Heb erdoor meerdere jobs verloren omdat ze mij een rare vinden en omdat ik niet in teamverband kan werken
Momenteel ben ik in behandeling , en ben ik werkonbekwaam verklaard totdat mijn probleem meerendeels opgelost is.
Het is een nachtmerrie en een rotleven dat ik heb , ik heb nog niets bereikt in het leven , en thuis met de vingers draaien , ik kom er zot van
ad: ( ben nu bijna 28 )
Ik durft het niet te vertellen tegen de weinige kennisen die ik nog heb , ze hebben precies het gedacht dat ik een profiteur ben die niet wil werken.
Het is een 4tal jaren geleden begonnen , iets meer dan een jaar geleden heb ik eindelijk hulp gezocht , het was een moelijke stap maar zo kon het niet verder.
Door mijn medicatie voel ik mij enorm slap en lui , ik slaap ongv 12-14uur de dag , en moet 1-2x per dag overgeven door de bijwerkingen ( Sipralexa ) , maar het help toch al voor de helft hoe ik mij gedraag buitenshuis.
Vroeger was ik een vrolijke gast die erg social was met een toekomst en een toffe job , hoe is het toch zover kunnen komen ?
ad:
, enderzijds heb ik altijd al enorm veel schrik gehad voor honden, tegenwoordig valt da wel goed mee maar ik ben altijd gespannen rond nen hond (en ik durf mijn handen niet te bewegen ^^), daarnaast ben ik niet zo tuk op gevogelte (vooral kippen en ganzen dan), maar tegenwoordig kan ik daar wel al mee om (als in, ik loop ni gillend weg als die in mijn buurt komen, zelfde voor de honden)
) Of een t shirt met nuttelozen knopen 
zeker als het "laag" hoog is