Archief - Je glimlach van vandaag - deel 36

KBE zei:

Een gat is een gat.

Klik om te vergroten...

In de bruine dreef zijn nog maar weinig kindjes gemaakt hoor

KerberosX zei:

In de bruine dreef zijn nog maar weinig kindjes gemaakt hoor

Klik om te vergroten...

Ik wil de primeur hebben

Dieter85 zei:

Maar blijkbaar is het heel moeilijk om daar een eenduidig antwoord op te krijgen. "Dat zal iets moeilijk worden" "Dat gaan we dan moeten zien hoe dat voelt" enz.
Alsof dit een soort apathische autistische vraag is.

Zijn er nog mensen hier dat daar afspraken over gemaakt hadden of is het vanzelfsprekend dat je dit pas bespreekt als het zo ver is?

Klik om te vergroten...

Je wil dus eigenlijk op voorhand een rationeel antwoord op een heel emotionele situatie die ze nog nooit meegemaakt heeft.

Haar antwoord nu is het enige juiste dat ze kan antwoorden. Het is zoals je nu aan iemand vraagt wat hij zou doen als hij plots 100 miljoen wint met Euromillions. Daar kan je nu honderden verschillende antwoorden op hebben, maar het moment dat het gebeurt zal je toch anders reageren.

Het enige wat je uiteindelijk zal bereiken als je daar op blijft doorbomen om een 'duidelijk' antwoord te krijgen is dat ze ofwel:
- je een antwoord zal geven waar ze eerlijk zelf nog niet zeker van is. En je dus nog niets mee bent.
Ofwel:
- ze zo geïrriteerd zal zijn doordat je die vraag blijft stellen die voor haar zo'n gebrek aan empathie toont of pijnlijk is dat het voor haar niet meer moet (kinderen of de relatie)

Dat is helemaal zo raar niet dat je daar een antwoord op wil, maar evenmin raar dat de ander dat nog niet kan geven.

Wij stonden op dezelfde lijn: geen gehandicapt kind!
Tot we de dag voor de 12-weken echo dat gesprek nóg eens voerden... Beiden waren we een pak minder zeker toen het zo ver was. Dan was het: "hangt af van hoe zwaar de handicap is, een kindje met licht mongolisme is zo erg nog niet...."
Uiteindelijk bleek dat kindje zeer zwaar gehandicapt zonder overlevingskansen te zijn en we hebben niets moeten beslissen want het hartje is gestopt met kloppen kort daarna.

Bij onze dochter hebben we gezegd dat we de nipt gewoon gingen afwachten, die werd toen wel al volledig terugbetaald en dán wel gingen zien. En een perfect gezonde dochter nu al ben ik er zeker van dat we absoluut niet gingen gezegd hebben dat we haar gingen laten aborteren. We zouden eerst elke mogelijke expert willen zien om alles af te wegen terwijl we alle jaren daarvoor beide even vastberaden hadden gezegd dat we geen kind met een handicap wilden.

Dieter85 zei:

Ik zit in een fase waarin ik mijn vriendin de vraag stel:

"Als wij voor een kindje gaan en in een vroeg stadium blijkt dat het gehandicapt is (vb. mongolisme) en er is nog de mogelijheid abortus te doen, zou je dat dan doen?".
Want ik zou dan absoluut abortus willen en daar nu al duidelijkheid over willen. Niet perse op papier, maar toch een mondelinge afspraak.
Maar blijkbaar is het heel moeilijk om daar een eenduidig antwoord op te krijgen. "Dat zal iets moeilijk worden" "Dat gaan we dan moeten zien hoe dat voelt" enz.
Alsof dit een soort apathische autistische vraag is.

Zijn er nog mensen hier dat daar afspraken over gemaakt hadden of is het vanzelfsprekend dat je dit pas bespreekt als het zo ver is?

Klik om te vergroten...

Wij hadden duidelijk afspraken ( op papier) zowel daarover als wat de financiële toestand moest zijn voor we aan kinderen begonnen. Daar zat gelukkig ook de mogelijkheid op een tweeling ingebakken en dan nog hebben we de kost wat onderschat.

Lijkt me eerlijk gezegd idioot en onverantwoord om aan zoiets te beginnen zonder duidelijke afspraken.

zarathustra zei:

Wij hadden duidelijk afspraken ( op papier) zowel daarover als wat de financiële toestand moest zijn voor we aan kinderen begonnen. Daar zat gelukkig ook de mogelijkheid op een tweeling ingebakken en dan nog hebben we de kost wat onderschat.

Lijkt me eerlijk gezegd idioot en onverantwoord om aan zoiets te beginnen zonder duidelijke afspraken.

Klik om te vergroten...

En wat als ze zich aan de afspraak niet houdt omdat ze er al een band mee voelt?

Sleep je ze dan voor de rechter met je contract?

Dat je dat eens bespreekt ok.. Maar wie zet nu zulke dingen op papier?

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

zarathustra zei:

Wij hadden duidelijk afspraken ( op papier) zowel daarover als wat de financiële toestand moest zijn voor we aan kinderen begonnen. Daar zat gelukkig ook de mogelijkheid op een tweeling ingebakken en dan nog hebben we de kost wat onderschat.

Lijkt me eerlijk gezegd idioot en onverantwoord om aan zoiets te beginnen zonder duidelijke afspraken.

Klik om te vergroten...

Dus jij hebt uw vriendin op papier laten zetten dat een legale abortus zou moeten gepleegd worden indien uit (verplichte) testen blijkt dat het kind bepaalde vastgelegde gehandicaps heeft? Of ook lichte? Of dat jij als man een veto recht hebt daaromtrent? Dat lijkt me nochtans heel moeilijk zie JPV en Mulan. In sommige relaties zou zoiets zeker als gebrek aan menselijkheid of empatie kunnen gezien worden. Zeker als er dan nog in staat iets als

"en als de vriendin geen zo'n abortus pleegt op mijn commando, dan betaal ik niks voor het kind! -hier ondertekenen-".

Maar het kan dus blijkbaar als je als koppel op eenzelfde emotioneel/rationeel niveau zit misschien dan? Ik weet zelfs niet eens of dat wel wettelijk is om bepaalde van die zaken op papier te eisen. Als je op papier laat zetten dat de vriendin het recht heeft te kiezen op abortus of geen abortus, dat is natuurlijk een ander verhaal. Dat is vrij simpel.

Dieter85 zei:

Ik zit in een fase waarin ik mijn vriendin de vraag stel:

"Als wij voor een kindje gaan en in een vroeg stadium blijkt dat het gehandicapt is (vb. mongolisme) en er is nog de mogelijheid abortus te doen, zou je dat dan doen?".
Want ik zou dan absoluut abortus willen en daar nu al duidelijkheid over willen. Niet perse op papier, maar toch een mondelinge afspraak.
Maar blijkbaar is het heel moeilijk om daar een eenduidig antwoord op te krijgen. "Dat zal iets moeilijk worden" "Dat gaan we dan moeten zien hoe dat voelt" enz.
Alsof dit een soort apathische autistische vraag is.

Zijn er nog mensen hier dat daar afspraken over gemaakt hadden of is het vanzelfsprekend dat je dit pas bespreekt als het zo ver is?

Klik om te vergroten...

JPV zei:

Je wil dus eigenlijk op voorhand een rationeel antwoord op een heel emotionele situatie die ze nog nooit meegemaakt heeft.

Haar antwoord nu is het enige juiste dat ze kan antwoorden. Het is zoals je nu aan iemand vraagt wat hij zou doen als hij plots 100 miljoen wint met Euromillions. Daar kan je nu honderden verschillende antwoorden op hebben, maar het moment dat het gebeurt zal je toch anders reageren.

Het enige wat je uiteindelijk zal bereiken als je daar op blijft doorbomen om een 'duidelijk' antwoord te krijgen is dat ze ofwel:
- je een antwoord zal geven waar ze eerlijk zelf nog niet zeker van is. En je dus nog niets mee bent.
Ofwel:
- ze zo geïrriteerd zal zijn doordat je die vraag blijft stellen die voor haar zo'n gebrek aan empathie toont of pijnlijk is dat het voor haar niet meer moet (kinderen of de relatie)

Klik om te vergroten...

Mulan zei:

Dat is helemaal zo raar niet dat je daar een antwoord op wil, maar evenmin raar dat de ander dat nog niet kan geven.

Wij stonden op dezelfde lijn: geen gehandicapt kind!
Tot we de dag voor de 12-weken echo dat gesprek nóg eens voerden... Beiden waren we een pak minder zeker toen het zo ver was. Dan was het: "hangt af van hoe zwaar de handicap is, een kindje met licht mongolisme is zo erg nog niet...."
Uiteindelijk bleek dat kindje zeer zwaar gehandicapt zonder overlevingskansen te zijn en we hebben niets moeten beslissen want het hartje is gestopt met kloppen kort daarna.

Bij onze dochter hebben we gezegd dat we de nipt gewoon gingen afwachten, die werd toen wel al volledig terugbetaald en dán wel gingen zien. En een perfect gezonde dochter nu al ben ik er zeker van dat we absoluut niet gingen gezegd hebben dat we haar gingen laten aborteren. We zouden eerst elke mogelijke expert willen zien om alles af te wegen terwijl we alle jaren daarvoor beide even vastberaden hadden gezegd dat we geen kind met een handicap wilden.

Klik om te vergroten...

Wij hebben dezelfde afspraak. Indien uit de niptest iets komt dat het kind een handicap zou hebben dan gaan we voor abortus. Je doet daar jezelf geen plezier mee en uiteindelijk het kind ook niet. In de stieffamilie van m'n vriendin is er nu een kindje dat al 9 keer geopereerd is, eet via een sonde, nooit naar de creche mag, en een overlevingskans voorbij de 18 van enkele percenten. Dat wil ik niet meemaken, simpel, en mijn vriendin ook niet.

En ik volg Mulan, die vraag kan je stellen, maar net zo goed kan je het antwoord niet geven als mens. De een is daar sneller in dan de ander.

Ik denk dat wij als man hier ook wel een beetje de "feministen"-kaart mogen trekken. Wij weten allemaal dat in enorm veel relaties de vrouw het laatste woord heeft hierover, en dat ook de maatschappij en het gerecht dat zo zullen zien. Maar de man hangt er wel mee aan vast voor de komende jaren als die het kind niet zou willen, in se moet een man zich dan kunnen ontdoen van allimentatie en what not.

Bij ons in het dorp woont een dame die zwanger is geworden doordat ze een vermageringspil nam die haar pil neutraliseerde. Man wil abortie, zij niet. Ze houden kind, zij verklaart dat hij NIETS moet betalen, zij woonde echter thuis en mama zorgde voor alles. Nu gaat mevrouw alleen wonen en sleept ze meneer voor de rechter omdat die "niets met het kind te maken wil hebben en geen allimentatie afgeeft", note dat meneer kind nog nooit heeft mogen zien. En alles wat ik hoor wijst erop dat meneer nog ongelijk gaat krijgen ook, er moet zelfs niet eens bewezen worden dat het wel zijn kind is. Nu is dit geen standaard voorbeeld, dat weet ik.

Wij hebben daar veel over gepraat. De zus van mijn vrouw heeft het syndroom van Down. Zoiets ligt dus extra gevoelig.
Vrouw is vroedvrouw en fertiliteitsconsulente, dus ook de kennis die ze heeft omtrent het zwanger worden e.d. zorgt voor een geheel ander perspectief.

De eerste zwangerschap is fout gelopen.
Ik weet ondertussen ook veel te veel (vooral omtrent wat er allemaal fout kan gaan), waardoor ik tijdens de tweede zwangerschap heel gestresseerd was.

Ontopic: deze morgen een uurtje vroeger opgestaan om te trainen, waardoor ik me nu zooo goed voel

straight_six zei:

En wat als ze zich aan de afspraak niet houdt omdat ze er al een band mee voelt?

Sleep je ze dan voor de rechter met je contract?

Dat je dat eens bespreekt ok.. Maar wie zet nu zulke dingen op papier?

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Klik om te vergroten...

Tuurlijk niet, maar dat was de beste manier om daar een duidelijk gesprek over te hebben en alles eens uit te schrijven. Want als je dat gewoon wat bespreekt is het imo makkelijk om zaken over het hoofd te zien.

Net zoals wanneer je een veranda gaat bouwen de meeste toch op zijn minst graag een schets zien op papier.

FlatSix zei:

Ik denk dat wij als man hier ook wel een beetje de "feministen"-kaart mogen trekken. Wij weten allemaal dat in enorm veel relaties de vrouw het laatste woord heeft hierover, en dat ook de maatschappij en het gerecht dat zo zullen zien. Maar de man hangt er wel mee aan vast voor de komende jaren als die het kind niet zou willen, in se moet een man zich dan kunnen ontdoen van allimentatie en what not.

Klik om te vergroten...

Kan dat wettelijk dan? Kan je op voorhand (nog voor de zwangerschap) op papier laten zetten dat jij als man niets zal bijdragen voor een op tijd gediasnosticeerd gehandicapt kind waarvan de moeder geen abortus wilde plegen? Volgens mij is dat niet wettig hoor. Maakt een rechter geen brandhout van zulke papiertjes? Heb je dat door een advocaat laten checken?

Dieter85 zei:

Kan dat wettelijk dan? Kan je op voorhand (nog voor de zwangerschap) op papier laten zetten dat jij als man niets zal bijdragen voor een op tijd gediasnosticeerd gehandicapt kind waarvan de moeder geen abortus wilde plegen? Volgens mij is dat niet wettig hoor. Maakt een rechter geen brandhout van zulke papiertjes? Heb je dat door een advocaat laten checken?

Klik om te vergroten...

Nee dat kan wettelijk niet.

FlatSix zei:

Wij hebben dezelfde afspraak. Indien uit de niptest iets komt dat het kind een handicap zou hebben dan gaan we voor abortus. Je doet daar jezelf geen plezier mee en uiteindelijk het kind ook niet. In de stieffamilie van m'n vriendin is er nu een kindje dat al 9 keer geopereerd is, eet via een sonde, nooit naar de creche mag, en een overlevingskans voorbij de 18 van enkele percenten. Dat wil ik niet meemaken, simpel, en mijn vriendin ook niet.

Klik om te vergroten...

Zus van mijn vrouw is een schat. Doet alles zelfstandig. Heel lief. Op moeilijke momenten in de familie (bijvoorbeeld sterftegeval) kan zij plots de stilte breken en iets zeggen waar wij echt kunnen van bijleren. Ik sta soms echt versteld van haar.

Schoonfamilie zou abortus bij een slechte NIPT test aanraden. Dat weet ik. Terwijl mijn vrouw ook rationeel denkt, maar tegelijkertijd wringt dat. Haar zus zou er niet zijn als haar ouders destijds diezelfde keuze gemaakt hadden. Schoonpapa heeft destijds heel diep gezeten, op vandaag zou hij zijn leven compleet hetzelfde willen. MET m'n schoonzus erbij dus.

Je weet natuurlijk nooit op voorhand hoe 'erg' de toestand zal zijn. Wij kennen veel mensen die ook kinderen hebben met het syndroom van Down waar bijvoorbeeld veel agressie is.
Ik persoonlijk zou kiezen voor abortus. Makkelijk gezegd uiteraard als man, ik heb het kind niet gedragen. Ik prijs mezelf heel gelukkig dat ik nooit voor die keuze heb gestaan.

paradijsappel zei:

Nee dat kan wettelijk niet.

Klik om te vergroten...

Dat zei ik ook. "Zou moeten kunnen..."

in se moet een man zich dan kunnen ontdoen van allimentatie en what not.

Klik om te vergroten...

FlatSix zei:

Dat zei ik ook. "Zou moeten kunnen..."

Klik om te vergroten...

Volgens mij zit daar dezelfde redenering achter als bij kindergeld. Het belang van het kind is de eerste prioriteit. Dit heeft niks te maken met gelijkheid man vrouw.

Mr.Anderson zei:

Zus van mijn vrouw is een schat. Doet alles zelfstandig. Heel lief. Op moeilijke momenten in de familie (bijvoorbeeld sterftegeval) kan zij plots de stilte breken en iets zeggen waar wij echt kunnen van bijleren. Ik sta soms echt versteld van haar.

Schoonfamilie zou abortus bij een slechte NIPT test aanraden. Dat weet ik. Terwijl mijn vrouw ook rationeel denkt, maar tegelijkertijd wringt dat. Haar zus zou er niet zijn als haar ouders destijds diezelfde keuze gemaakt hadden. Schoonpapa heeft destijds heel diep gezeten, op vandaag zou hij zijn leven compleet hetzelfde willen. MET m'n schoonzus erbij dus.

Je weet natuurlijk nooit op voorhand hoe 'erg' de toestand zal zijn. Wij kennen veel mensen die ook kinderen hebben met het syndroom van Down waar bijvoorbeeld veel agressie is.
Ik persoonlijk zou kiezen voor abortus. Makkelijk gezegd uiteraard als man, ik heb het kind niet gedragen. Ik prijs mezelf heel gelukkig dat ik nooit voor die keuze heb gestaan.

Klik om te vergroten...

Uw schoonpa weet dan ook niet hoe het leven zonder haar zou zijn. Dus langs beide kanten zeg je iets over iets dat je niet kent.

Wat ik wel weet is dat een kind met een serieuze handicap een immense invloed heeft op financieel en relationeel vlak. En in de huidige tijdsgeest waar abortus kan, ben ik niet bereid 60 jaar van mijn leven op te offeren voor een kind waarvan ik al weet dat het bijvoorbeeld nooit zelfstandig kan leven, mijn levensdoelen doet opzij zetten,... Klinkt heel egoistisch, denk dat maar, maar ik leef eerst voor mij, niet voor een ander. En als mijn kind nu een sukkel is of de coolste van het straat, ik zal die doodgraag zien en zorgen dat die nooit iets tekort komt, maar als ik zoiets als een serieuze handicap kan vermijden, dan zal ik dat doen.

paradijsappel zei:

Volgens mij zit daar dezelfde redenering achter als bij kindergeld. Het belang van het kind is de eerste prioriteit. Dit heeft niks te maken met gelijkheid man vrouw.

Klik om te vergroten...

Correct, maar als 1 van de twee partners het kind niet wil, maar de ander wel, kan die eerste dan rechtsmatig verplicht worden ervoor te zorgen. Dat vind ik niet correct. En dat bedoel ik met dat de vrouw uiteindelijk veel meer gewicht in de schaal kan leggen bij de beslissing over abortus of niet.

FlatSix zei:

Correct, maar als 1 van de twee partners het kind niet wil, maar de ander wel, kan die eerste dan rechtsmatig verplicht worden ervoor te zorgen. Dat vind ik niet correct. En dat bedoel ik met dat de vrouw uiteindelijk veel meer gewicht in de schaal kan leggen bij de beslissing over abortus of niet.

Klik om te vergroten...

Ik vind dat bij een ongeplande zwangerschap, de man niet het recht moet kunnen hebben "abortus of ik betaal niet voor het kind".
Als je geen kind wil als man, doe dan een condoom om en neem uw voorzorgen.

Het is een ander punt wanneer je samen beslist om wel een zwangerschap te plannen, en daar afspraken over abortus bij Dawn syndroom over maakt.
Zelfs als je een akkoord op voorhand had, kan de vrouw nog terugkomen op die beslissing en eenzijdig toch het kind laten geboren worden waar jij als man moet voor opdraaien.
Dat gaat voor mij al meer naar een grijze zone of dit wel terecht is. Waarschijnlijk is dit vanuit menselijk aspect nog steeds terecht.
Maar als een man daarvoor de relatie beeindigd, is dat ook wel menselijk.

Dieter85 zei:

Ik vind dat bij een ongeplande zwangerschap, de man niet het recht moet kunnen hebben "abortus of ik betaal niet voor het kind".
Als je geen kind wil als man, doe dan een condoom om en neem uw voorzorgen.

Klik om te vergroten...

Ik geef je helemaal gelijk dat het aan beide partijen is een ongeplande zwangerschap te vermijden. Maar als die zich dan voordoet, dan moet er unaniem beslist worden het kind te houden. En als dan blijkt dat de moeder, nu eenmaal doordat het kind in haar buik zit, een veto stelt, dan moet de man ook kunnen zeggen "oké, jij wil het kind houden zonder mijn akkoord, maar dan hoef ik er ook niet voor te zorgen". Nu moest mij dat overkomen dan zou ik alsnog willen betalen omdat ik dat financieel kan, maar dat neemt niet weg dat ik wel vind dat de mogelijkheid er zou moeten zijn.

Voorzorgen nemen werkt niet altijd hoor.
Ik ken iemand die na een kanker te overwinnen, onvruchtbaar verklaard werd, alle mogelijke voorbehoedsmiddelen gebruikte (zowel beide partners) en toch nog zwanger is geraakt...

Mijn vriendin en ik hebben hetzelfde ook al besproken.
Een gehandicapt kind op de wereld zetten zullen we niet doen.
Ik heb haar ook gezegd dat als ik ooit voor de keuze kom te staan tussen haar en ons ongeboren kind dat ik voor haar kies.