Op mijn vrij strengkatholieke lagere school (waar ik natuurlijk zat omdat die een betere naam had dan de gemeenteschool) deden we onze eerste communie volgens mij allemaal. Achteraf bekeken misschien een paar kinderen met migratieachtergrond niet maar dat is mij nooit opgevallen. Lentefeest was helemaal geen sprake van toen.
Voor onze plechtige communie werd ons een heel schuldgevoel aangepraat als we het enkel zouden doen voor de geschenken, dit moest een bewuste keuze zijn omdat we echt geloofden (op de leeftijd, right). Dus ik ging goed banggemaakt tegen de mama met een klein hartje zeggen dat ik toch niet zeker was van dat geloof en ik dus misschien mijn communie beter niet deed...waarop ik het volgende legendarische antwoord kreeg:
"Ge denkt toch niet dat ik in al die zever geloof? Doe gewoon uw communie gelijk iedereen hé, waarom niet, precies of die geloven allemaal."
Die dag werd mij de gemeenschappelijke eigenschap van elke religie duidelijk, de hypocrisie
Maar achteraf bekeken, het is natuurlijk ook deel van de cultuur, komt een hele geschiedenis bij kijken. Het is niet of ik heb er ooit spijt van gehad, ook al ben ik nu atheïst.
Volgende les (en de komende 12 jaar) volgde ik zedenleer 
