Vandaag effectief een documentaire gezien over beesjes op Discovery.
Tging over de uakari, een aap met een stompe,korte en pluche staart en een kale,rode kop.Ik dacht nog: die zijn hoofd lijkt op het gat van een baviaan. Dan zei de verteller dat het is om roofdieren te verwarren, dat gat en kop omgekeerd zitten.Als hij denkt van, ik ga dien aap zijn strot overbijten, bijt hij eigenlek zijn staart af.
En omdat hij een korte staart heeft en zijn evenwicht dus niet kan regelen zoals andere apen doen met hun staart, heeft hij extra sterke poten.
Jaja, die
uakari toch.
Tonerider zei:
theoretisch gezien: muziek geraakt nooit op. De variaties die je theoretisch kan maken zijn bijna oneindig.
Probleem zijn onze oren (eigenlijk onze hersenen). Onze oren zijn getrained om bepaalde ritmes/toonladders mooi te vinden. Daarmee dat we hier in het Westen over het algemeen zot komen van die arabische of indische kakefonie van klanken. Terwijl dit voor hen juist zeer mooi is.
Dus theoretisch zal de pot met melodietjes bijna onuitputtelijk zijn, in praktijk blijft het beperkt en zal muziek gerecycleerd worden.
Plus, alleen bepaalde combinaties van noten zijn voor ons aangenaam(akkoorden)
)
