”U weet, ik heb na de oorlog twee jaar in de mijn gewerkt. Meer dan duizend meter onder de grond schoffelden wij de steen in wagonnetjes, en groeven tunnels op handen en voeten, zeven uur lang zonder onderbreking. Het was warm in die tunnels, en broeierig. Ik was helemaal naakt – anders plakten de kleren maar aan mijn lijf van het zweet en het stof. Mijn compagnon, die iets jonger was, droeg ook geen kleren. Eerlijk is eerlijk: hij oefende een zekere aantrekkingskracht op mij uit, te meer omdat we daar in het volslagen duister zaten, afgesloten van de buitenwereld. Ik begrijp dat mannen zich tot elkaar aangetrokken voelen, maar dat kan geen levenswijze zijn, veeleer een ‘divertiment’.
Jaren legerdienst, krijgsgevangenschap, dwangarbeid hadden mij niet voorbereid op het huwelijk: ik was er niet klaar voor. Pas toen ik erin slaagde geslachtsverkeer met mijn vrouw te hebben, ben ik getrouwd voor de kerk. Het jawoord voor het altaar blijft het mooiste moment in mijn leven. Ik heb wel eens gedacht: ‘Zou ik homoseksueel zijn?’ Maar als je getrouwd bent en kinderen hebt, heb je je homo-erotische gevoelens overwonnen. Homoseksualiteit kan geen huwelijk vervangen, dat moet elke man beseffen die zich op dat pad begeeft.
Moet ook al die iphone en smartphone rommel niet hebben.
."
feestjeuh
