Bij mij is het al een gans jaar zo. Altijd maar zagen over mijn studies, elk weekend zeggen dat ik moet leren, vragen wat ik al gedaan heb, of het gaat lukken, ... Onnozel word ik er van. Mijn ma valt nog redelijk mee in vergelijking met mijn pa maar het is ook soms erg.
Dat demotiveert mij echt enorm door hier gewoon maar thuis te zitten want ik moet altijd maar op van die domme vragen antwoorden en gelijk nu weer; totaal geen goesting om te leren omdat mijn pa constant erover zit te zagen en ik ben echt geïrriteerd nu. Nu moet ik weer een ganse dag doen alsof ik leer etc ... of het zit er weer tegen. Mijn pa behandelt mij precies soms als iemand van het 6de leerjaar sinds ik naar unief ben gegaan, echt niet normaal

'moet ik u opvragen', 'hebde een planning gemaakt', ... Echt fuuuuck.
Ik had gehoopt dat ik op kot ging mogen volgend jaar maar toen het uiteindelijk de moment was om op zoek te gaan hielden ze de boot af. 'Eerst kijken hoe uw herexamens uitdraaien, want het kan zijn dat ge een andere richting doet en dan is het misschien wel te doen met de bus.' Dikken bummer want ik was zo aan het uitkijken naar volgend jaar, eindelijk thuis weg (voor het grootste deel).