Kelderke zei:
Toen mijn ma bevallen is van ons had een zelfstandige recht op maar twee weken bevallingsverlof. Dus bij ieder gesprek nu waar mijn vrouw aangeeft dat het toch wel zwaar is met twee kinderen, zeker als er eentje is met een enorm moeilijk karakter, krijgen we steevast de dooddoener "ik moest na twee weken al gaan werken".
Dat ik bij de geboortes van mijn twee jongere zussen steeds enkele weken logeerde bij de grootouders wordt er natuurlijk niet bij vernoemd.
Welja, zo een dingen dus hé. Mensen overdrijven graag en na al die jaren wordt er al wat vergeten. Vroeger was een huis kopen veel zwaarder volgens mijn vader indertijd, want kijk naar die lage rentevoeten! Dat mensen toen een huis zetten met een fractie van het budget van nu, na correctie voor inflatie, dat was niet waar.
zarathustra zei:
aan de andere kant zijn er wel veel meer mensen waar iedereen alles tegelijk wil hebben EN de nieuwbouw/renovatie EN de kinderen EN beide een carriere.EN beide een hobby die meerdere uren en materiaal nodig heeft EN buitenlandse vakanties.
Dat allemaal in een periode van 5 jaar ofzo, tuurlijk loop je dan tegen de muur. Maar dat is ook helemaal niet nodig.
Ja het komt natuurlijk van twee kanten. Mensen van onze generatie zijn ook gemiddeld minder snel tevreden denk ik. Er "moet" ook veel meer, meer druk vanuit de samenleving om jezelf te ontplooien en veel te verwezelijken, terwijl je soms ook gewoon moet kunnen tevreden zijn met thuiskomen van je werk en in de zetel zitten
Heb ook vrienden die op waren van de stress want aan het bouwen met amper budget (zelf gezet maar de kwaliteit is er naar). Ik zat daar dan in mijn klein appartement op mijn gemak. Is natuurlijk iets karakterieel, ik denk dat de sleutel tot geluk in veel gevallen is om goed te kunnen relativeren.