coldplayke zei:
Wegblijven van familieleden die niet deel uitmaakten van ons onmiddelijke huishouden (genre nichtjes, nonkels, etc.), daar heb ik nooit moeite mee gehad. We waren sowieso geen hechte familie op dat vlak. Maar sinds een paar maanden heb ik alle contact verbroken met mijn beide ouders en die beslissing was een stuk moeilijker. Misschien zal ik hier later spijt van krijgen, maar nu op relatief korte termijn merk ik echt dat deze breuk mij deugd doet. Met erfenissen en dergelijke zit ik niet in, dat helpt ook wel. Er zullen wel mensen zijn die familie voornamelijk dicht bij zich houden om een groter deel van de koek te krijgen eens er iemand sterft.
Ik heb ook gebroken met mijn vader. Het is een toxische, manipulatieve man en hij was eigenlijk nooit een vader.
Het is al 15 jaar dat ik die niet gezien heb en ik heb er geen spijt van.
Ik snap `familie eerst` niet. Dat is natuurlijk ook omdat ik nooit in een hechte familie ben opgegroeid. Nonkels en tantes zagen we misschien een keer in een jaar.
Meeste personen hebben geen interesses die overeen komen met de mijne, noch hebben ze een persoonlijkheid die me aantrekt. Niet dat het allemaal slechte mensen zijn, ze zijn gewoon anders. Of ik ben anders, tis maar hoe ge het bekijkt.
Op zich vind ik vrienden veel belangrijker dan familie.
Bovenstaande is ook een van de redenen waarom ik zo`n afkeer heb van `proficiat` te wensen bij het krijgen van kinderen. Iedereen denkt daar het mooiste van, maar voor ge het weet staan ze te kibbelen om hun erfenis.
(ik weet het: ik ben net als mijn vader ook toxisch. Maar ik weet het van mezelf en daarom dat ik ook geen kinderen heb
)
