Ik heb bepaalde dingen gezegd die ongepast zijn. Ik was gewoon een beetje teleurgesteld door de werking van mijn politieke partij, en dat zal wellicht niet uniek zijn aan de partij waar ik nu zit. Ik stelde er me wellicht veel meer van voor dan dat het echt was (al heb ik echt ook nog maar twee mensen ontmoet, en die vielen allebei een beetje tegen). Ik had eigenlijk nooit de ambitie om echt (op dit moment) actief iets te gaan doen, maar ik word wel gepusht, en dat is volgens mij toch niet echt een goede manier (of juist wel?). Anyway, op dit moment heb ik gewoon niemand iets te bieden. Dat kan misschien nog veranderen, maar realistisch gezien toch zeker niet op korte termijn, en ik loop wel vaker wat te hard van stapel. Ik heb zeker en vast respect voor bepaalde mensen, maar ik ben ook overtuigd van mijn ideologie. Ja, ik geloof er niet in dat het kapitalisme of het huidige systeem adequaat genoeg is om klimaatverandering aan te pakken, en ja, dat maakt me enorm zorgen. En het stoort me dat ik er niet meer aan kan doen, of niet de energie / sociale vaardigheden heb om me op een normale manier te kunnen inzetten, in plaats van campagne te voeren op het internet. Enja het is duidelijk dat kapitalisme aka neoliberalisme niet werkt, althans voor mij. Voor mij staat dat gelijk aan sociaal darwinisme. De manier waarop ik mij voel is soms als het zijn van een untermensch, ten opzichte van anderen. Vandaar dat Sooth Awful eigenlijk nog de beste raad van al zei, maar dat is niet zo makkelijk, want ik trek me juist heel hard aan wat anderen van me zeggen en ben op dat vlak reactief. Ja, als ik louter naar mijn kunnen kijk en naar mijn intellect, dan heb ik de kwaliteiten om heel veel aan te kunnen. Alleen draait het in het leven nu niet bepaald om intellect, en zijn alle andere facetten die erbij komen kijken, factoren die het gewoon extreem moeilijk en vermoeiend maken, en zal het wellicht gewoon niet haalbaar zijn om dat te doen. Ik had de mentale kracht niet voor een middelbaar diploma, dus laat staan voor een universitaire opleiding. De intellectuele capaciteit heb ik ervoor, dat weet ik. Misschien overschat ik ze, maar zelf heb ik vaak het gevoel dat ik het lang onderschat had. Dat ik op dat vlak een beetje trots heb en zelfvertrouwen, kan echt geen kwaad. Het is misschien het enige dat ik heb of me gegeven is. En op zich bestaat er ook iets als te intelligent zijn, of niet evenwichtig intelligent. Ik denk dat ik het allermooiste bewijs dat je met alleen intellect niets maar dan ook niets zal bereiken in het leven. Motivatie en wilskracht is zoveel belangrijker. En voor een universitaire opleiding heb je ook gewoon veel sociale vaardigheden nodig om het mentaal een beetje draagbaar te maken. Het is een project van jaren aan een stuk dat je aangaat.
Ik heb trouwens lange tijd deftige discussies proberen aangaan in pol & actua, maar de manier waarop sommigen je aanpakken is gewoon enorm hard, terwijl het niveau van de discussies zelfs zonder mijn inbreng niet veel verder gaat dan: "groen is een migrantenpartij", of dat er wereldvreemde mensen rondlopen die in het Amerikaanse topic plots maar even komen rondzeiken: "Trump doet het toch goed." En dan heb ik het nog niet over al die zinloze klimaatdiscussies waar de helft gewoon sceptisch is op dit forum, en me telkens verbauwereert. Misschien gaat het met mij niet goed, maar met mijn overtuiging is niets mis, en ik weet wel degelijk waarover ik spreek. Ik heb er zelfs spijt van dat ik me ervoor ben inzetten, omdat het ook aan mijn eigen energie en "geluk" vreet, terwijl ik niet de macht heb om er iets aan te doen, en het in onze menselijke aard zit om op dat vlak niet naar onze eigen omgeving kijken.
Vannacht maar vier uur geslapen (3u in bed gelegen, en van 4 tot iets voor 8 geslapen). Die slaapproblemen zijn echt al drie jaar aanwezig, niet dat ik niet goed slaap, maar wanneer er iets is dat mijn slaap stoort, krijg ik problemen (zeker bij stress, nervositeit, ... ). Al voelde ik me nu ook wel (begrijpelijk) echt niet goed. Ik droom voor een stressloze maatschappij, maar dat zal wel een utopie zijn. Ik denk niet dat ik ooit nog een minuut langer stress wil beleven, en als er iets is wat wij doen, dan is het wel telkens deadlines halen, naar de klok kijken en is ons hele leven bepaald door (ongeschreven) regels en verwachtingen, en waar je verplicht wordt om altijd bereikbaar te zijn, en nooit nog een moment voor jezelf te hebben en waar mensen meer oog hebben voor hun smartphone dan voor echt sociaal contact.
Nu ga ik sporen en natheid in de living hebben als ik de buggy terug binnenpak