Bedankt iedereen.
Naast een zeer goede vriend, is dit forum mijn andere uitlaatklep over dit onderwerp eigenlijk. Hoogstwaarschijnlijk omdat ik de gehele situatie probeert te 'ontkennen', maar mijn moeder houdt me beetje per beetje met beide voeten op de grond. Ze heeft het soms mentaal zwaarder dan ik, maar ze is een zeer sterk en nuchter persoon aan wie ik veel heb.
Ooit zal die tijd komen dat ik zal moeten klaarstaan om haar om te vangen en ik probeer me hier ook beetje per beetje op voor te bereiden, maar dit 'wil' ik niet echt doordat ik de realiteit soms wat aan de kant schuif.
Zo kan ik nu een gehele wall-of-text neertypen met alles en nog wa, maar aan de andere kant wil ik dit dan ook weer niet. Door die 'ontkenning' van alles eigenlijk. Misschien dat dit nog zal openbloeien naar later toe, want dit zal nodig zijn dat ik hierover kan ventileren of ik zal in een diepe put vallen.
Tis echt kut om zo continu met een dubbel gevoel rond te lopen. Mensen kennen mij als een zeer vrolijk persoon, maar van binnen verga ik eigenlijk van de misérie bij wijze van spreken (nu toch).
Soit, heb nu toch een klein tekstje getypt, maar toch voel ik een kleine opluchting/ontlading.
