Mijn ma verjaart kort na kerst dus ik vroeg haar onlangs wat ze graag wou hebben voor haar verjaardag (een kerstcadeau heb ik al). Zij zei dan dat ik mocht samen leggen met mijn broer voor een bon van de wolwinkel (ze maakt graag kleren). Aangezien ik al sinds ik 12 ben altijd mag opdraaien voor cadeau's van mijn broer (die hij dan soms niet eens terugbetaalt), dacht ik dat dit mijn kans was om er eens voor te zorgen dat hij zelf zijn cadeau ging kopen.
Ik zei dan dat nu ik in Heverlee op kot zit die wolwinkel nooit op mijn weg ligt en dat aangezien mijn broer daar elke dag langs passeert, hij misschien eens die bon kon gaan uithalen.
Haar reactie: 'ah...euhm...ja... is dat erg als je daarvoor een omweg moet maken? Ja, ik kan het hem altijd eens voorstellen he... maar... allé, misschien gaat hij dat niet leuk vinden he... snap je?'
Het ging er mij dus niet om dat ik daarvoor een omweg moet maken, maar gewoon dat mijn broer, die nota bene 21 is, zelf eens iets doet. Even later komt mijn ma af: 'ik zal zelf wel de bon gaan uithalen.' Nu wil ze dus echt speciaal geld uitgeven aan een treinticket om hier een bon te gaan halen omdat mijn broer weer eens te lui is om een winkel binnen te stappen waar hij elke dag langs passeert.
Het erge vind ik dan dat mijn ma elke dag zoveel commentaar op mijn pa heeft omdat hij volgens haar vroeger veel te gepamperd en veel te verwend werd waardoor hij nu niet veel kan in het huishouden. Wat doet zij in godsnaam met mijn broer? Die heeft zelfs nog nooit zelf een boterham moeten smeren (en dit is nu echt niet overdreven). Onlangs toen hij zijn vriendin mee op restaurant wou nemen, moest mijn pa de reservatie maken want 'je broer kan dat niet'. Onzin, hij is gewoon te lui. Dat is dus echt zo'n type dat op zijn 35ste nog altijd bij zijn ouders gaat wonen.
ad:
Begin niet he man! Ik heb nu niet rap schrik, maar voel me daar nu ook geen 100% bij.