Put_met_keren
Legacy Member
samsonite zei:man man man
Eigenlijk is het geen ergernis of een glimlach maar ja ik zal het maar vertellen wat ik de voorbije nacht heb meegemaakt.
Dus sinds gisterenavond (rond 17h) begon mijn linkerwang op te zwellen ik was dan van plan om dinsdagmorgend naar de dokter te gaan.
Eenmaal ik in bed ben begin ik me zorgen te maken over mijn linkerwang die steeds groter aan het worden is (ik voelde het bijna groeien).
1.30h 's nachts besloot ik dan naar het ziekenhuis te gaan (lees: spoed) om mijn linkerwang te laten nakijken. Toen ging ik aan 10-15km/h naar het ziekenhuis omdat het aan het sneeuwen was (sneeuwlaag van +-4cm) eenmaal aangekomen moest ik mijn ID endm afgeven en dan maar wachten op de dokter.
Dokter kwam in het onderzoekskamer en vroeg wat ik had. en het eerste wat ze zei: Waarom komt ge hiermee naar het ziekenhuis? (ik was dan in paniek) Waarop ze dan zei:'Wilt ge het hele ziekenhuis besmetten hiermee moet je naar uwe huisarts.
Ondertussen waren we 5 min verder maar ik wist nog steeds niet wat ik had. Toen zei ze het; Ge hebt BOF.
en het enigste wat ik kreeg wat betreft medicatie was paracetemol en ik moet het uitzieken.
Ik dacht dan van bij mezelf dat dat wel kon gebeuren en alles de volgende dag normaal ging zijn. Maar toen ik dat aan het denken was zei ze dat ik me niet in openbare plaatsen moet begeven (dus niet in tram, bus, trein, aula ...)
En nu zit ik met een enorm opgezwollen linkerkaak en kan moeilijk eten.
eind goed al goed
EDIT;
Heeft er iemand ooit bof gehad? hoe lang heeft heeft geduurd? (volgens google is het incubatietijd 14d-21d) Had ge veel pijn? (ik nu wel) en wat kun je het beste voor doen?
Ik heb er onlangs mee gezeten, eind december was dat en toen was er net een epidemie onder de studenten. Ik was 's avonds gaan slapen en was dan een paar keer wakker geworden van een raar gevoel aan mijn kaak, het voelde hard aan maar er geen erg in gehad. 's Morgens dan opgestaan met een serieuze zwelling en nog meer pijn. Ermee naar de dokter en hij vermoedde bof, toch bloed genomen voor de zekerheid en naar huis gegaan met wat pijnstillers. De dagen nadien ging het van kwaad naar erger. Op de 3e dag (ofzo) hield ik het niet meer, nog nooit zoveel pijn gehad in heel mijn leven, gewoon ervan staan janken. De dokter gebeld maar die kon pas laat komen, dan maar naar de spoed.
De eerste reactie van de NKO-arts was: "in het vervolg moet je een afspraak maken, het is hier veel te druk, blablabla.
Dat zei ze tegen mijn zus, mij had ze nog niet aangekeken. Op dat moment zeg ik: "ja sorry, maar ik kon het echt niet meer houden van de pijn" en terwijl deed ik mijn kap af en zag ze mij. Haar gezicht veranderde meteen, je kon zien dat ze dit niet had verwacht.
Meteen een smelttabletje gekregen voor de pijn, hielp niet.
Spuit in de poep, hielp niet.
Uiteindelijk aan een baxter gehangen, zo werd het houdbaar.
Ze hebben mij dan overgebracht naar een ander ziekenhuis en daar ben ik 3 dagen gebleven.
Ik mocht dan wel naar huis maar ik heb er toch nog een dikke week mee gezeten. En voor ik me echt in staat voelde om achter mijn boeken te kruipen en te beginnen blokken is er toch nog een week overgegaan.
Wel een rare reactie van die dokter van dat besmetten; bijna iedereen is daar tegen ingeënt en je kan het ook maar 1x krijgen.
