Archief - Je ergernissen van vandaag - deel 32
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Dus steunen, nietzovervanmijwonend-medelid!
Arcturus
Legacy Member
?therapy? zei:
voor de volgende keer?
ben 26 jaar. Jeugd en vormingsjaren zijn voorbij, dus op dat vlak komt er geen 2de keer.
Er is me al zoveel keer gezegd dat ik niet mag kijken naar het verleden en nu moet leven, maar als je zo bij het minste van muziek of emotie of weet ik veel wat, terug denkt aan die verloren jaren, aan alles wat anders moest, alles wat ik gemist heb. Ik had heel men jeugd een angststoornis, nu nog steeds, maar laatste tijd zoveel knagende gevoelens, over hoe graag ik het anders had gezien. Hoe ik graag meer uitbundiger was geweest, socialer, actiever, minder bang, maar altijd werd ik afgeremd, gehinderd. En die jaren waren zo belangrijk voor de vorming van de rest van je leven. Want nu blijft er gelijk gewoon een gat over.. een leegte.. en ik heb schrik voor wat de toekomst brengt. Je hebt zo van die ouwe mensen die zo 80 zijn en zeggen da ze hun leven vergooid hebben en niets gedaan hebben. Wel ik heb nu al da gevoel. En ik weet dat ik daar nu al tegen in moet gaan, maar ik weet niet hoe of met wat.
Hier thuis zeggen ze dat ik veel te veel na denk, maar dat ligt in mijn aard. Ik wil altijd weten hoe en waarom iedere emotie in mekaar zit en waarom ik ze exact voel. Zal wel aan men hooggevoeligheid liggen.
Heb jij daar nooit last van?
Arcturus
Legacy Member
Dude87 zei:triestig als ge denkt dat het op uw 26 al afgelopen is :/
voor al uw problemen zie ik 1 ding die alles oplost en das alcohol. ge word er socialer van, minder bang, ge denkt minder na en ge gaat domme dingen doen waar ge schoon herinneringen aan overhoud
Ik wist dat dat ging komen.
Maar met bang bedoel ik niet "bang, ik durf niets zeggen" Ik heb het niet op sociaal bang zijn voor de mensen.
Het zijn intense gevoelens, waardoor ik veel nadenk en pieker over het leven.
Ergens wil ik niet zo gevoelig zijn, maar langs de andere kant, maakt dat me ook tot wie ik ben.
En soms weet ik niet waar die emoties vandaan komen en waarom ik ze voel. Zo intense melancholie, een doel zoeken, een nut, der zit daar ook wat angsstoornis bij. Ik kan het moeilijk verwoorden.
Zo zit ik soms naar de zee te staren, of op een berg of gewoon in men kamer door het raam naar de hemel in het ijle te staren, piekerend, zoekend...maar naar wat.
zoals ik tegen iemand in pm zei :
daje zo verscheurd gevoel hebt da je jeugd heel verneukt geweest is door je probleem.
echt, als ik kijk naar die andere mensen van men school. dokter, advocaat, getrouwd, kinderen,...reizen alier en aldaar.
En ik heb echt zo'n schrik dat dat niet betert en daje zo binnen x-aantal jaar alleen komt te staan, zonder ouders en daje dan zo op je 70ste in je wieggestoel zit met tranen in je ogen over het leven dat je NIET gehad hebt.
ik weet nog dat ik zei op men 16ste en 18ste en 20ste van ja wss betert het wel... is nu al 6 jaar later..same story.
En alcohol is de oplossing niet. Ik heb geen zin om men emoties daaronder te verdoezelen.
glashelder
Legacy Member
Naja. Dat gebeurt soms. En dat is kut. En daar zal je nog jarenlang de gevolgen van voelen, al dan niet bewust. Maar het is echt belangrijk om die fase in je leven gewoon achter te laten. Streep onder zetten en beginnen aan je 'tweede leven'. Hoe dat precies moet, da's afhankelijk van persoon tot persoon, maar je hebt wel dromen of wensen, denk ik? Stippel een toekomstplan uit, waar je simpel begint en dan gaat de bal wel aan het rollen.Arcturus zei:
Ohm
Legacy Member
Arcturus zei:
Ik begrijp u volledig. Zit ook al lang met het probleem of dit wel het leven is wat ik wil, of dit de job is die ik wil blijven doen, waarom ik het vroeger niet anders heb aangepakt, dat ik bang ga hebben dat ik oud en verzuurd ga raken omdat ik mijn leven vergooid heb aan werk en slaap, dat ik mijn kinderen (als ik er al krijg) amper zie opgroeien omdat ik elke dag loonslaafje mag spelen en mijn gezondheid op spel moet zetten voor een beetje geld van een werkgever waar ik niets voorstel, bang dat ik niets ga bereiken en niets ga voorstellen, tegen mijn zin in dat rijtje moet lopen zoals miljarden andere mensen en langzaam mijn leven zie passeren en tegelijkertijd groot gevoel van onmacht hebben en verdriet.
Telkens als je dit vertelt wordt je automatisch anders gezien. Ik wil leven, iets maken van mijn leven en geen 50 jaar achter een pc of werktafel staan en u kapot werken voor een appel en een ei. Uw leven vergooien door een hele dag tussen 4 muren te zitten met dezelfde mensen...
Ga studeren, haal hogere diploma's,...En dan? Wat ge je dan bereiken? Vetbetaalde job, ok. En hoe? Werkdagen van meer dan 40u met gigantische stress, geen tijd om te genieten van u geld omdat je voor je job leeft, je kinderen die je amper ziet opgroeien, uw vrouw dat hetzelfde lot ondergaat en van elkaar maar enkele uren kunt genieten omdat je kapot gewerkt bent en snel in u bed wilt kruipen.
Is dit waar voor wij hier voor rondlopen? Is dit de zin van het leven? Is dit het leven dat je wilt en waar je altijd van gedroomd hebt?
Ik zie een tunnel waar er ver een weg een licht brand. Elke dag gaat dat licht verder en verder weg en op een gegeven moment ga je in de duisternis zitten, de leegte, en ben je een zombie, de zoveelste al, die vervlogen dromen heeft en zich vasthoudt aan zijn job, huis en gezin, want meer is uw leven niet meer...
Dan wordt je oud en komt het besef. Genoeg verhalen gehoord van oudere mensen die het liever ook anders hadden gezien, die spijt hadden dat ze niet gevochten hebben en niet hebben kunnen leven zoals zij hadden gewild.
Sommige zaken zijn cru gezegd, maar het leven van iedere gewone mens is zo.
Sommige gaan nadenken als ze dit hebben gelezen, andere doen dit af als onzin. Tja, moet je zelf weten.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.