Ik durf niet meer naar beneden

Ik was vanmorgen wakker geworden en heb nog een hele tijd op m'n kamer gezeten, heb hier ook cornflakes en zo staan dus ik was eigenlijk nog niet naar beneden geweest. Om 17u15 ga ik naar beneden, denkende dat we zo ongeveer zullen eten.
Ma: "Awel!

Vind je dat normaal? Hele dag boven zitten? En dan naar de badkamer gaan en niet naar beneden komen? Een normaal mens komt naar beneden om iets te eten 's middags, maar nee! We wisten hier niet waar je was of wat en hoe. Ja, je jas hangt in de gang, maar ja, voor 't zelfde geld loop jij ergens buiten rond hé!"

Ze heeft wel een punt, normaal kom ik ook naar beneden maar nu geen goesting zeker. En da's niet de eerste keer dus 'k snap niet waarom ze zo enorm loopt te flippen. Als ze zich zorgen maakte kon ze ook eens komen kijken hé, ik kan dat toch niet weten. Toen heb ik gezegd dat ik niet beneden wou blijven, als ze zo hysterisch ging doen

Die was echt vies, sloeg nergens op. Zat ze daar heel te roepen tegen mij terwijl ik daar stond:

M'n zus kwam een uur later thuis en 'k hoorde m'n ma dat allemaal zeggen tegen haar. Precies of ik ben hier al 3 dagen vermist.