Het feit dat ik mij andermans miserie waarschijnlijk weer veel te hard aantrek en daardoor ooit zelf de schuld ervan ga krijgen. Maat van mij zit al een behoorlijke tijd in financiële moeilijkheden en heeft ondanks zes jaar dwepen met het hoger onderwijs geen diploma op zak. Hij heeft een psychiatrisch verleden en is in begeleid wonen geplaatst, waardoor hij eigenlijk buiten wat vaste kosten geen huur hoeft te betalen. Hij trekt een kleine uitkering, maar kan daar allerminst mee rondkomen. Vaak heeft hij na aftrekken van andere vaste kosten zoals verwarming en elektriciteit nog minder dan €200 per maand over om van te leven en maakt daarom ook vaak schulden bij zijn zorgverzekering, tussen de €50 en €100 per maand. Terugbetalen gebeurt maar heel sporadisch, dus ik denk dat zowel hij als mensen die het zich aantrekken - ik - niet echt blij zouden worden van het totale kostenplaatje.
Momenteel is er dan ook de breuk met zijn ex, die bij hem inwoonde als niet-patiënt onder begeleid wonen en dus wel huur én een bijdrage aan de vaste kosten leverde, maar wel vast werk had als verkoopster bij een opticien. Hijzelf vindt dat hij echt werk heeft gezocht, maar als je ziet wat hij momenteel doet (hier en daar wat teksten schrijven en een flutjobke bij een uitgeverij van 8 uur per week), kunt ge hem toch echt niet ervan betichten dat hij al zijn opties heeft uitgeput. Hij woont vlakbij een grote stad met een heleboel horecagelegenheden die constant extra krachten zoeken, dus hij gaat me niet wijsmaken dat hij, ondanks zijn gebrek aan diploma, geen werk kan vinden. Altijd maar zagen over zijn toekomst en het feit dat hij zich over die relatiebreuk geen zorgen kan maken omdat zijn financiële zorgen momenteel zijn eerste prioriteit zijn... ergens heb je dat toch zelf in de hand? Als je echt wanhopig bent naar centen in die mate dat je echt honger lijdt, ga je toch een simpele job aannemen die werkzekerheid biedt? Fysiek is hij in orde, dus ga in een magazijn of aan de band werken. Dat is zwaar labeur, maar verdient op zijn minst wel behoorlijk de kost. Hij staat daar al half met de bedelstaf te zwaaien, maar is wel te trots om een simpele job aan te nemen die die geldzorgen kunnen wegnemen, snappe wie het snappen kan.
Hij geeft geen reet om geld en in zekere mate siert hem dat wel, maar er zijn nu eenmaal rekeningen te betalen en het is niet de bedoeling dat je anno 2011 alles meteen opsoupeert als ge op een maand eens €500 voor uzelf hebt, er moeten ook rekeningen betaald worden.
Ikzelf spreek dan wel vanuit de luxepositie van iemand die zich nog nooit échte geldzorgen heeft moeten maken, al is het natuurlijk weleens wat benauwder geweest, maar ge hoeft toch geen lotgenoot te zijn om te zien dat die kerel echt gewoon niet goed bezig is?