Dennoman
Legacy Member
Goed dat ze hem erdoor hebben gekregen, zo zie je maar dat ge alles van dag tot dag moet nemenWaelvis zei:
Ik ken het gevoel enigszins. Mijn grootmoeder is altijd op fysiek vlak heel goed in orde geweest, zelden ziek en alles wat je maar zou kunnen wensen voor zo'n menske op haar ouwe dag. Op geestelijk vlak begon het echter stilletjes achteruit te gaan en hebben we besloten dat het toch tijd werd voor een rusthuis. Enerzijds voor haar veiligheid: het was al twee, drie keer gebeurd dat één van de kinderen (meestal onze pa) 's zaterdags of 's zondags binnenkwam en rook dat de gas openstond. Ge durft u niet inbeelden dat ze eens een ganse nacht de gas zou laten openstaan en dat er dan één of ander kortsluiting zou gebeuren, zeker in die ouwe elektrische kachel en zo. Voor haar was dat ook plezanter: al haar buren waren eigenlijk ook ouwe mensen die ofwel stierven, ofwel naar het rusthuis gingen. Eenmaal daar aangekomen had ze dus eigenlijk meer échte sociale omgang dan thuis, waar het eigenlijk alleen nog maar familiebezoekjes waren en nooit eens met echte vriendinnen van haar leeftijd.
In 't home heeft ze dan sindsdien twee hartaanvallen gehad, blijkbaar ook gekoppeld aan beroertes. Ze is nu daardoor in één of twee grote klappen compleet van de wereld geraakt. Ze had momenten dat ze geen motorische controle meer had en basically enkel in haar bed kon liggen. Momenteel is het beter met haar (nog zo zot als een deur, maar fysiek gaat alles op zich prima), maar we moeten het zoals altijd van dag tot dag bekijken.
Ik raad aan dat ge hetzelfde doet, anders piekert ge u suf. Chapeau voor het verplegend personeel dat men zo kordaat handelde, dan weet ge dat hij de beste zorg krijgt
.
ad: bij vooral de oma, en sinds kort ook bij de opa 
Het valt mij ook wel zeer zwaar. 
Vorig jaar een zelfmoord nog meegemaakt, maar als je echt je geliefden ziet dementeren... pfft 