Creamium zei:
mijn grote ergernis die weer de kop opsteekt nu k voor t moment weer bij de ouders woon is... tja, hoe kan je dat omschrijven: klein vlaanderen? mijn ma die krijgt zo ongeveer iedere dag telefoon van haar zus (of moeder) die echt de meest pietluttige shit vertelt en die van ons gezin echt álles moet weten (weggeweest van t weekend? of ik al aan t solliciteren ben? wat er weer met mijn oma scheelt etc). Waarom moéien die mensen zich toch zo graag met andere gezinnen? Allé, ook al is t familie, eerlijk kan t mij geen hol schelen waar zij hun dagen mee vullen, iedereen leidt zijn eigen leven zeker?
Hier is t dan nog zo dat iederen langs mijn ma haar kant in dezelfde gemeente woont, dus is da hier altijd van da gezever op een postzegel. Plus stilaan dementerende oma... god.
Ik kom zo soms nog mensen tegen die in mijn richting zaten van in de kulak nog, en sommige keren gewoon vrijwillig terug naar iets als west vl om zich hier te settelen. i don't get it. pas op, ik verloochen mijn afkomst niet en ik praat nog zeer graag mijn dialect enzo, maar om te wonen... snap ik niet dat je als 20'er zou terugkeren naar iets end of the road-ish als west vl, zeker als je net in leuven of gent hebt gezeten.
oh ja: is deze situatie ook maar enigszins herkenbaar bij jullie? want soms denk ik echt dat wij de enige zijn die zo omsingeld zijn door moeials, achterklappers etc
Zó herkenbaar, wees gerust. Kijk, sommige mensen willen eens ze een keer afgestudeerd zijn terug een beetje rust uit het drukke leven in de stad en gaan dan terug naar hun geboortestreek. Je zou ervan schrikken hoeveel jonge mensen die hier in Heist-op-den-Berg geboren en getogen waren een kijkje kwamen nemen toen wij het huis van mijn inmiddels allang overleden grootouders verkochten nadat het jaren verhuurd is geweest. Deze mensen kwamen uit Leuven, Mechelen, Antwerpen, Brussel, ... en waren het stadsleven beu, ze wilden terug wat rust. Een huisje op wandelafstand van het station zodat ze makkelijk naar het werk konden treinen, dat was het ideaal.
En over dat moeien: kijk hé, elke familie en vriendenkring is in zekere mate zo hoor. Ge moet dat niet negatief zien heb ik nu door mijn recente situatie leren begrijpen, dat is ook een teken van oprechte bezorgdheid, misschien ook gemengd met een dosis verveling of over 't algemeen niet weten wat doen. Dat durf ik niet zo precies zeggen.
Toen ons ma juist in het ziekenhuis beland was, had ze uitdrukkelijk gezegd dat ze buiten mijn vader en ik nog niemand wou zien. Mijn tante kwam hier dan op een gegeven moment aan met mijn nichtje en had gezegd dat ze langs mijn moeder was gereden. Ik zei: "ja maar, wij hadden toch gezegd dat ze buiten ons nog niemand wou zien?" Blijkbaar had ze dat serieus op haar kracht gepakt en heeft ze erover gehuild. Nu, op zich kon me dat toén echt geen kloten schelen want ik zag dat als een uiting van puur egoïsme. Zij zou haar willeke wel eens efkes opdringen dacht ik en blablabla... maar toen heb ik leren begrijpen dat ze ook maar bezorgd was over mijn moeder, net zoals wij. Sindsdien heeft mijn tante zich ook wel wijselijk wat naar de achtergrond geplaatst wat ons huishouden betreft. Ik kan haar altijd bellen als ik iets van de "grote" winkel nodig heb enzovoort, prima behulpzaam en geen gezeik mee.
Met de beste vriendin van ons moeder ligt het dan weer anders. Zij moeit zich momenteel wat veel met ons huishouden (doet de was en de plas terwijl wij daar niet om vragen, integendeel, mijn vader had daar een kuisvrouw opgezet) en dat is vrij ingewikkeld omdat die ook bij ons kuist en dat dus zal gaan opschrijven als haar uren. Als werknemer doet ge nog altijd wat de werkgever u vraagt en niet omgekeerd: ge moet niet denken dat het is omdat ge hier al jaren kuist dat ge hier zomaar uw wil moogt komen opdringen en VOORAL niet dat ze mij hier mogen zitten commanderen.
Ik steek het bij bemoeizieke vrouwen vooral op hun moederinstinct. Men heeft enorm sterk de neiging om mij te verzorgen en te bemoederen omdat mijn moeder in het ziekenhuis ligt terwijl ze rationeel weten dat ik in principe al 4 jaar op mijn eigen woon (kot) en ik dus perfect mijn plan kan trekken. Dat zijn allemaal goeie bedoelingen hoor, niet teveel zorgen over maken en slik het een beetje in
Oh god this post turned out long
mijn ma haar probleem is ook dat ze dan telkens toch meegaat in die gesprekken en dat ze nie duidelijk kan maken dat t bellen toch iets te frequent is.
zo onduidelijk