N1CK
Legacy Member
Carrion zei:1 jaar? Trust me, ge zult er rap genoeg over zijnen der zullen er nog genoeg rondlopen die daar net zo goed mee gaan kunnen omgaan.
Toen ik het wielrennen moest opgeven en amper nog iets kon doen, omdat ik continu crepeer, werd het mij allemaal teveel en poogde ik te doen wat ik niet in mij heb. Er een eind aan maken. Het ding is juist dat ik dolgraag leef, maar dit is nog steeds een hel. Ik was compleet over mijn toeren toen ergens in oktober en mijn ouders vonden er niets beter op dan de hulpdiensten te bellen. Eenmaal ter plaatse werd er beslist het parket erbij te halen en die besloten me ofwel in Leuven tijdelijk in een jeugdinstelling te plaatsen of uitzonderlijk (want ik was 17 en dus minderjarig) naar de psychiatrie te brengen hier in de buurt. Dit omwille van de afstand. Daar werd van dag 1 al gezegd dat ik er niet thuishoorde (zotten genoeg daar, écht gezellig) maar de eerstvolgende datum dat die van het parket kwam was een week later. Onmiddellijk ma het gesprek mocht ik dan naar huis. Nu de clu nog, hoeveel mensen zouden er hier hun lief elke dag komen bezoeken, al ben je pas enkele maanden samen, op zo'n plek, wat écht niet gemakkelijk was, zoals mijn vriendin (nu ex) deed ? Ik geloof er niet in dat die liefde nog geëvenaart of overtroffen kan worden
en der zullen er nog genoeg rondlopen die daar net zo goed mee gaan kunnen omgaan.
ad:



