Na de topic effe doorgelezen te hebben zit ik toch met enkele bedenkingen. Iedereen doet voor mijn part wat hij wil en elke situatie is natuurlijk anders, MAAR...
Het ouderlijk huis verlaten is een deel van het leven en hoort nu eenmaal bij het volwassen worden. Degenen die dat ontkennen zullen wss nog thuis wonen, want echt waar, het is dag en nacht verschil.
Ik ben bijna direct nadat ik afgestudeert was en ben beginnen werken iets gaan zoeken om te gaan wonen. Een 5 tal maanden later ben ik dan in een huurappartementje gaan wonen samen met mijn vriendin. Mijn vriendin zat toen nog in haar laatste jaar dus we leefden enkel en alleen van mijn loon. Was soms wel wat rekenen en zuinig zijn, maar wij zijn die periode toch zonder al te veel problemen doorgekomen. Ik moet hier eerlijk gezegd wel bij zeggen dat het oorspronkelijke plan was nog een jaar thuis te blijven en pas iets te gaan huren op het moment dat mijn vriendin ook werkte, door omstandigheden hebben we besloten om dit toch maar meteen te doen.
Ondertussen zijn we al bijna 4 jaar verder en hebben we een loft gekocht in hartje Mechelen. Ok, we hebben serieus moeten lenen en we zijn nog steeds serieus aan het rekenen, maar we geraken er wel zonder kleerscheuren. Komt nog bij dat ik eind december plots zonder werk viel (ontslag wegens economische redenen, crisis weet u wel) en 5 maanden heb moeten zoeken naar nieuw werk. Doordat bij dat nieuwe werk geen bedrijfswagen in de verloning zat ook nog een nieuwe wagen moeten kopen. Maar, zoals eerder al gezegd, we trekken ons plan wel.
Een jaar geleden zijn we getrouwd en hebben we een groot feest gegeven, heeft veel centjes gekost, die we zelf betaald hebben, ook al wouden onze ouders tussenkomen.
Nu, ik mocht als ik wou zelfs nu nog thuis wonen, mijn ouders hadden daar nooit iets op gezegd gehad, maar soms moet je kiezen om vooruit te gaan in het leven, om jezelf verder te ontwikkelen en niet simpelweg voor de gemakkelijkste weg kiezen. Als ik nu terugkijk op wat ik in al die jaren bereikt heb, kan ik daar best fier op zijn, we hebben veel tegenslagen gekend, maar zijn daar overal door geraakt en de goede momenten wegen zeker op tegenover de mindere. Ik denk trouwens dat mijn ouders ook wel best fier zijn over wat ik ondertussen neergezet heb, hetgeen ook wel belangrijk is voor mij. Dat is uiteindelijk toch de reden waarom ze zoveel geld in mij geïnvesteerd hebben (ik was alles behalve ne goede student, dus het heeft hun veel bloed, zweet en tranen gekost).
Niet dat ik iemand die thuis blijft wonen vies bekijk, maar anderzijds mist hij toch wel een stuk in zijn ontwikkeling tot volwassene. Het is moeilijk om uit te leggen, laat ons stellen dat je zolang je thuiswoont echt niet kunt bevatten wat het betekend om zelfstandig te wonen, zowel de leuke als de minder leuke aspecten.
) en dan moet het werkende leven nog maar beginnen. 
Ik wil/ga daar mss ne manama doen =)