Over bang zijn om een meisje aan te spreken. (ja, ik veralgemeen, veel vrouwen zitten er hier niet.
)
Defeat the fear of death and welcome the death of fear.
"Dat meisje ziet er me wel leuk uit. Ze is niet hetgeen ik me voorstel bij de vrouw van mijn dromen, maar ze ziet er toch nog wel leuk uit.
Ik vraag me af waar ze vandaan komt en waar ze naartoe moet.
Misschien stapt ze samen met mij af.
Goed zo, dan kan ik eens goed haar kont bekijken.
Zou ze graag een sterke kerel hebben ? Of net een onzekere ?
Moest ik haar nu eens naar haar naam vragen...
Of gewoon origineel uit de hoek komen en haar direct uitvragen zonder te denken over de gevolgen?"
-> Dit is dus een voorbeeld van een afspeelfilm die je gedachten kan bezighouden... Het belangrijke hier is dat je in je eigen hoofd beide meester als slaaf bent van je eigen angsten en driften.
Maw: je zal in je gedachten beide de overwinnaar als de verliezer zijn: Je denkt aan contact, maar je maakt geen contact in realiteit.
Een quote van mezelf is dus ook toepasselijk:
"Having imaginary conversations is like throwing a dart at an invisible dartboard: you may think you're getting lots of play, while there never was a game in the first place"
Hopelijk zien jullie waar ik naartoe wil: Je creëert zelf het probleem van contact: Doordat je een voorgekauwde set aan reacties/situaties/fantasietjes hebt, vergeet je wel eens er nieuwe bij te maken.
De oplossing: zo'n rationele gedachtengang stoppen is gruwelijk moeilijk. En telkens als je contact wil maken jezelf volpompen met een gevaarlijke drug zoals alcohol is volgens mij geen al te goeie optie. Want je moet eens terug nuchter komen en weer onder de mensen komen.
Is de oplossing dan: blijven bij je eigen groepje vrienden en mp3speler op openbaar vervoer/straat gebruiken om niet te hoeven denken ? -> misschien.
Of ga je oog in oog komen te staan met je angsten door ze proberen te overwinnen? Misschien is de overwinning niet eens zo aangenaam. Angst overwinnen gewoon maar om de angst te overwinnen is een redelijk oppervlakkig doel om te bereiken.
Daarmee lijkt het me belangrijk dat je een doel voor ogen hebt: Je zult heus niet de gelukkigste mens op aarde worden door aan iedereen te durven zeggen dat het mooi weer is.
Noch zullen er veel vreemde mensen openstaan om je volledig levensverhaal te beluisteren...
Dus stel je doel voor ogen: Waarom zoek je contact ? Wat kun je eruit halen ? Wat zijn de mogelijke gevolgen ? Ga je er spijt van krijgen ? Mag je iets slechts zeggen over mensen bij eerste contact ?
-> Zie de rationele kant terugkomen é.
Problemen hebben met contact is volgens mij veel meer dan een simpele rem: het is een leermechanisme; waarin je eigen psyche een kluwen vormt van vragen, fantasietjes en rare inzichten.
Volgens mij is de enige vorm van catharsis de volgende: proberen je eigen psyche voor paal te zetten. Maak jezelf belachelijk in de meest erge vormen.
Probeer je lichaam te bewegen, probeer aandacht te trekken van mensen. Lok andere mensen uit hun schelp zonder al teveel moeite te doen. Schreeuw tegen 110 dB tegen een zwangere vrouw haar buik en zeg haar dat je de ongeboren baby een voorproefje geeft van de echte wereld.
Maar bovenal: stel je geen vragen bij hetgeen je doet; of je zet terug al je kut-neuroontjes aan het werk zodat ze opnieuw een rem kunnen plaatsen op je acties...
EDIT:/ Dit gebeurt er dus als je geen vriendin hebt: veel teveel tijd om zo'n dingen te typen.
...en afvragend wat er eigenlijk was misgelopen tussen ons..
