XoN`-
Legacy Member
Nu.. kheb morgen (zaterdag) men laatste examen: filosofie.
Kwas bezig aan hoofdstuk moderniteit - postmoderniteit & kwam tot dit onderwerp.
Zelf kijk ik haast geen TV en al maar goe ook ... (buiten NGC, filmke...)
Ge moet trouwens maar is lang geen TV zien & dan is paar discussieprograms volgen & is wa zappen op tv... Dan ziede hoe slecht het er aan toega mbt reality shit op prime time, 'opdringen van meningen ...'.
anyway:
Samengevat:
-Deplatonisering: zijn (echte leven) wordt schijn (tv)
-nood aan rollen ter identificatie
Samengevat:
-Big brother = externe systeem heeft alle macht (controle = normaal)
-Afspeigeling van onze concurrentiele (mimetische) maatschappij
-Toont hoe gemakkelijk extremisme te bekomen is.
Nu kan je idd wel zeggen dat het afhangt van de 'sterkte' van het individu en bewustheid aspect omtrent 'brainwashing' van TV, maar niet elke mens is hiertoe in staat off course ...
& mbt actuele gebeurtenissen-discussies:
Wat denken jullie, is dit een reeël gevaar & hoe zit het wat betreft mogelijk gevolgen voor mens-maatschappij?
Kwas bezig aan hoofdstuk moderniteit - postmoderniteit & kwam tot dit onderwerp.
Zelf kijk ik haast geen TV en al maar goe ook ... (buiten NGC, filmke...)
Ge moet trouwens maar is lang geen TV zien & dan is paar discussieprograms volgen & is wa zappen op tv... Dan ziede hoe slecht het er aan toega mbt reality shit op prime time, 'opdringen van meningen ...'.
anyway:
- Susan Sontag
Sontag constateert dat er tegenwoordig een sterke vlucht uit de realiteit naar het beeld, de schijn en de afbeelding is. Voor de TV-kijker is schijn gelijk aan zijn. in de bewegende beelden van de TV is het echte leven. Filmbeelden hebben zo een eigenaardig vermogen om onszelf en onze wereld af te beelden dat het onderscheid tussen gebeurtenissen die we zelf ervaren en die die we enkel op TV zien, vervaagd. Mensen hebben soms het gevoel dat het echte leven op TV is, en dat hun eigen wereld daar slechts een saaie afgeleide van is.
Plato waarschuwde ons al voor de valse identificering van schijn met zijn, dat de afbeelding echt zou zijn. We presteren het nu in de postmoderniteit om de werkelijkheid tot schaduw te maken. Het TV-beeld is echter dan de werkelijkheid. Sontag noemt dit deplatonisering. Zijn wordt schijn: de echte werkelijkheid wordt een flauw afkooksel van de beeld-werkelijkheid.
Waarom hebben mensen zo’n nood aan beelden? Sontag zegt dat we spiegels en beelden nodig hebben om een identiteit te verwerven. We hebben nood aan voorbeelden, aan structuren die ons rollen ter identificatie opleggen. Vroeger was dit het totaalverhaal, maar tegenwoordig is er een chronisch gebrek aan spiegels in de sociale orde, in de buurt, in de opvoeding en familieverbanden. Iedereen moet nu voor zichzelf een rol uitkiezen. Bij gebrek aan voorbeelden uit de realiteit, spiegelen mensen zich daardoor aan de voorbeelden die de TV hem biedt.
De mens laat het hier echter niet bij. Hij wil zelf afgespiegeld worden en in de kijker staan. We hebben nood aan beelden en beelden zijn werkelijker dan de werkelijkheid. Daarom moet je afgebeeld worden als je echt wilt zijn. Dat is de laatste stap in de beeldvorming in het postmoderne televisietijdperk. Iedereen die wil meetellen, moet zich zien op te werken tot een objectief beeld. ‘Ik ben op de buis, dus ik besta’.
Samengevat:
-Deplatonisering: zijn (echte leven) wordt schijn (tv)
-nood aan rollen ter identificatie
- Koen Raes
Koen Raes wilde weten welke waarden er in Big Brother worden gepromoot. Hij is ten eerste verwonderd over het feit dat datgene waartegen filosofen in de jaren ’60 streden, nl. het gevaar voor totale controle van het individu door een extern systeem, nu realiteit is geworden. Big Brother maakt cameracontrole tot iets gewoons en de kans bestaat dat het gevolg van dit soort programma’s is, dat het idee ontstaat dat alles registreren zo slecht nog niet is.
Ten tweede merkt hij op dat de bedenkers van Big Brother niet houden van solidariteit en een afkeer hebben van de democratie. Het opzet van het programma is mensen elimineren. Hij ziet dit als een afspiegeling van onze concurrentiele, mimetische maatschappij.
Ten derde vertonen de bewoners onvoorwaardelijke gehoorzaamheid. Dat toont volgens Raes aan hoe makkelijk extreem individualisme kan samengaan met een totalitaire context. Het opkomen voor het individuele eigenbelang hoeft dus niet haaks te staan op extremisme. De deelnemers denken niet aan een collectief, democratisch ‘nee’ zeggen en ontberen het dmocratisch besef dat zij met zijn allen een front kunnen vormen.
Dat Big Brother zoveel kijkers trekt, zegt iets over onze maatschappij. Mensen kunnen met hun emoties niet meer terecht bij elkaar in het reële, openbare leven. Ze moeten zich wenden tot de reality-tv, die echter en reëler is dat het alledaagse leven (= overeenkomst met Susan Sontag). Beaudrillard zegt dat we de werkelijkheid hebben verlaten. We leven in een simalacrum, een schijnwerkelijkheid.
Onze samenleving krijgt steeds duidelijker de kenmerken van een neurotische samenleving en het hoeft dan ook niet te verbazen dat men onze eeuw the age of melancholy (zelfdoding, depressies, lusteloosheid, etc.) noemt. De massacommunicatiemedia reikt hiervoor een surrogaat aan. Raes voorspelt dat er meer en meer realitysoaps zullen komen. De TV als therapeut, als opium voor het volk, in deze al oververzadigde maatschappij waarin de waarde der dingen op het ritme van de hitparades en kijkcijfers wordt afgeschreven.
Samengevat:
-Big brother = externe systeem heeft alle macht (controle = normaal)
-Afspeigeling van onze concurrentiele (mimetische) maatschappij
-Toont hoe gemakkelijk extremisme te bekomen is.
Nu kan je idd wel zeggen dat het afhangt van de 'sterkte' van het individu en bewustheid aspect omtrent 'brainwashing' van TV, maar niet elke mens is hiertoe in staat off course ...
& mbt actuele gebeurtenissen-discussies:
Koen Raes over Joe Van Holsbeeck
Steekpartijen zijn van alle tijden, maar wat relatief nieuw is bij de moord in Brussel-Centraal, is dat iedereen het tefereel voorbijloopt en doet alsof zijn neus bloedt. Vroeger bemoeide men zich ook met mensen die men niet kent, nu nemen we het enkel nog op voor mensen die we kennen. De rest kan de pot op. Vroeger bestond er een ethiek van publieke ruimte. Zelfs tegen wildvreemde mensen zei je goeiedag. Je gooide ook geen zwerfvuil op straat. Niet dat alle regels zo rigoureus gevolgd werden, maar toch. In grootsteden merk je daar alsmaar minder van. Mensen gedragen zich in een openbare ruimte net als in hun auto: de ander wordt beschouwd als hindernis. Als chauffeurs zijn mensen morele zombies: ze kieperen voor je neus hun asbak uit, er is toch geen sociale controle meer. Vandaar ook de groeiende behoefte aan camera's op straat, aan verkeersborden, aan politie... Wie zorgt er anders voor controle??
Dag Allemaal: De moord is gepleegd door jonge allochtonen.
Verbaast u dat?
Raes: Net die groep mist op dit moment het meest opvallend die sociale controle. Je moet geen racist zijn om dat te zeggen. Hun ouders oefenen nauwelijks nog gezag uit op deze jongeren, en het schoolse gezag wordt gewoonweg niet aanvaard. Dit zijn losgeslagen personen die denken dat ze zich alles kunnen permitteren. Dat is typisch voor de tweede generatie migranten.
Bent u pessimistisch?
Raes: Nee, er valt aan te werken. Mijn generatie is toch ook groot geworden met West Side Story, waarin net zo goed bendegeweld voorkomt? Ik hoop dat de moord op Joe een signaal is voor iedereen dat we dringend moeten ingrijpen.
Wat denken jullie, is dit een reeël gevaar & hoe zit het wat betreft mogelijk gevolgen voor mens-maatschappij?




Fantasie FTW... Trouwens, dees is allemaal toch maar The Matrix... Ignorance is bliss ?