grifter
Legacy Member
Die furby's waren wel creepy, maar dat slaat alles.... You got me scared for a moment 
Objector zei:Toen ik klein was heb ik ook enkele "ervaringen" gehad. Op een dag toen ik 's morgens wakker werd en nog even in mijn bed bleef liggen kreeg ik op een moment precies een duw in mijn rug. Het kan evengoed een heel rare en willekeurige spieropspanning zijn geweest, maar zo voelde het toen niet. En als kind kan je daar uiteraard ook geen rationele verklaring aan geven. Sindsdien heb ik altijd op de plek van die duw heel gevoelig geweest. Soms krijg ik (tegenwoordig al minder dan vroeger) op die plek een raar gevoel alsof iemand achter me staat etc. Ook als mijn vriendin plots op die plek duwt kramp ik helemaal in elkaar van het verschieten, zo gevoelig is het... echt bizar. Zelfs als mijn vriendin eens lief over mijn rug is aan het kriebelen, gebeurt het dat ik wat begin te schokken als ze over dat plekje gaat. Zij vindt dat natuurlijk hilarisch met het nodige geplaag tot gevolg...
Ik heb ooit toen ik heel klein was zo'n droom gehad waar je precies wakker bent. Ik lag toen in bed en zag een monster op mij afkomen. Het leek redelijk hard op zo'n Cacodemon uit de oude doom (en ik speelde dat spel toen vaak), maar dan met meer kleuren etc. Ik kon me amper bewegen en voelde me vastgeplakt tegen de achterkant van mijn bed (rechtop zittend). Uiteindelijk toch onder mijn deken geraakt, maar daar kwam de demon zonder probleem door. Daarna volgens mijn écht wakker geworden.
De twee zaken hierboven kan ik nog rationeel verklaren en daar heb ik niet meer echt schrik van (buiten het feit van dat stom gevoelig plekje op mijn rug, maar dat zal wel meer aan mijn anatomie liggen
Iets meer dan 10 jaar geleden is mijn vader gestorven door een aanhoudende ziekte. Ik sliep toen een nacht bij vrienden, omdat mijn moeder die nacht bij mijn vader bleef. Toen ik telefoon kreegg dat hij was overleden ben ik uiteraard meteen naar het ziekenhuis gegaan en ik had daar een enorm gevoel van de aanwezigheid van mijn vader. Ook toen ik daarna naar huis reed met mijn moeder had ik een enorm raar gevoel alsof er iemand voortdurend achter mij stond. Ik was toen trouwens absoluut niet overdreven overstuur door het overlijden, want ik had al lang op voorhand afscheid kunnen nemen. Dus ergens was ik opgelucht dat hij uit zijn lijden was verlost. Natuurlijk die nacht heel slecht geslapen (samen met mijn moeder bij die vrienden gaan slapen) en zelfs moeten overgeven, maar dat is denk ik wel normaal nadat je iemand verliest op die leeftijd. De dag daarna ging ik met mijn moeder terug naar huis en 's nachts is ze mee in mijn bed komen slapen omdat ik niet alleen wou zijn. We worden beiden 's nachts wakker en horen ineens mijn Furby zeggen: 'I am scared' en toen we naar de klok keken zagen we dat dat exact gebeurde op het uur dat mijn vader de nacht daarvoor was overleden... Het rare hieraan is dat die furby echt al enkele maanden in mijn kamer stond zonder dat er mee gespeeld werd en in al die tijd heeft hij nooit iets random uit zichzelf gedaan. Het zinnetje 'i am scared' is ook redelijk toepasselijk op mijn vader want hij kampte al bijna heel zijn leven met een soort van zenuwziekte en heel veel angsten etc.
Dat is iets dat me altijd is bijgebleven... Jaren daarna heeft mijn moeder vertelt dat ze na die gebeurtenis naar zo'n medium is geweest en die wist te vertellen dat mijn vader angstig was om de aarde te verlaten en daardoor tussen 'hemel en aarde' bleef. Ik geloof absoluut niet in mediums, maar de gebeurtenis op zich laat me toch niet los!
