Archief - Gameverslaving: paar mensen nodig!
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
===> :ironic:
Selderijstok
Legacy Member
Even een verhaaltje van mij:
Ik speelde vroeger altijd een MMORPG. Omg da was dus het van het é. De tijd kon nie snel genoeg vooruit gaan om achter school/stage trug achter die PC te kruipen en beginnen te grinden naar het volgende lvl. Niks kon mij dus nog intresseren: meisjes, uitgaan, real life vrienden, school, mijn toekomst, familie, zelfs mijn gezondheid (had een hersenvliesontsteking en ik speelde zelfs door terwijl ik moest overgeven lol). Ik kwam in het bezit van online banking, en ge moet het dus nie ver zoeken, ik spendeerde mijn geld aan de betalende Cash Shop van de game. Maandelijks verdween er een redelijk som geld van mijn rekening allemaal bestemd voor maar 1 doel, mijn ultieme game. Mijn ouders wisten hier natuurlijk niets van.
Ik was er van overtuigd dat dit spel een levensdoel was. Dat ik het voor altijd ging spelen. Ik kreeg meer en meer de reactie van "vrienden"/familie, dat ik ongelooflijk associaal was (wat de waarheid was, maar ik wilde het niet beseffen). Ik ging niet meer mee naar familiefeestje of dergelijke. Nee nee, zoveel mogelijk achter de PC zitten was de bedoeling. Van smorgens 3u tot school begon, smiddags spijbelen en met de laptop op een hotspot ergens zitten en gamen. Na 17u direct trug gaan spelen tot 1u snachts en dit voor een hele week volhouden. Dan door gebrek aan slaap u 'crack' krijgen en heel de tijd slapen en rusten, tijdens de schoolweek natuurlijk. De weekends waren piek momenten en er moest druk gespeeld worden.
Natuurlijk kreeg ik dagelijks een grote preek van mijn ouders/school dat er wat serieus mis was met mij en dat er een beetje volwassenheid moest optreden in mij aan die leeftijd. Natuurlijk negeerde ik dit compleet, en ik was er van overtuigd dat ik leefde net zoals een ander persoon.
Ik kan hier blijven vertellen maar kzal maar afronden.
De vraag is: Vind je dit een verspilde tijd van je leven?
Antwoord: Een dikke vette JA! Ik kan het niet meer herinneren hoeveel keer ik tegen mezelf al heb gezegd waarom ik dit toch allemaal gedaan heb, al die tijd (3jaar) dat ik heb verspild, die krijg ik nooit meer trug. Enige wat ik nu bereikt heb is een high lvl character in de game met veel roem en + reputatie (dit mag ook gezegd worden). Maar zal dit me helpen door het leven? ik denk het niet :naughty:. Ik beschouw het nu alsof ik 3 jaar niet heb geleefd en daar heb ik serieus spijt van. Al die dingen die ik moet gemist hebben :doh:. Nu kijkende naar dezelfde game, zie ik welk een kinderachtig persoon ik ben geweest en eigenlijk hoe andere mensen nu mijn voorbeeld volgen, hopelijk niet!!
Indien geintresseerd zal ik ook mijn oplossing hier posten hoe ik heb kunnen stoppen aan deze verslaving:
Met de tijd meegaande, kwam er een nieuw meisje in school. Op het eerste zicht zei me dit dus volledig niks. Maar om de 1 of andere reden raakten we constant (op school) in een klein maar toch redelijk gesprek. Op school had ik ook al een reputatie die niet te vet was, als het aankwam op praten, sociaal doen en vrienden vormen. Ik raakte toch licht geprikkeld en geintresseerd in deze persoon. Na al het gezaag van mijn ouders dat ik nooit een partner zou vinden, vond ik dat het tijd werdt om toch eens een stapje verder te gaan. Ik vraag haar 'uit'. Ze gaat er op in en ze heeft me zoveel getoond en geleerd op 1 namiddag dan dat ik op 3jaar op die PC had gezien. Toen heb ik plots de klik gemaakt, ik wist dat er een persoon om mij gaf (mijn ouders ook maar dat vond ik toen te stom voor woorden) Die zelfde avond ging ik online, zei zonder pardon vaarwel tegen de clan/guild en friendlist: I'm starting a new life, cheers en good luck. Game en al de andere shit van mijn PC verwijderd (heb ook al mijn games, consoles en pc verkocht. alles moest weg!). Mij dan volledig geconcentreerd op maar 1 ding. Mijn vriendin. Het was een rare beslissing vond ik van mezelf maar niets hield me eigenlijk tegen. Het was ook een risico dat ik nam, had dit niet moeten werken ging ik waarschijnlijk depri gekomen zijn en wie weet wat er dan ging gebeuren
. Gelukkig voor mij draaide alles perfect uit en ben ik waar ik nu ben. Gelukkig met: een partner, vast weekendwerk, goede punten, een toekomst en opnieuw een leven dat een leven te noemen valt.
Bij deze dank ik u om mijn gezever te lezen en hopelijk kan de topic starter hier iets mee doen. Zo niet, dan heb ik het toch kunnen vertellen he
Cheers
Ik speelde vroeger altijd een MMORPG. Omg da was dus het van het é. De tijd kon nie snel genoeg vooruit gaan om achter school/stage trug achter die PC te kruipen en beginnen te grinden naar het volgende lvl. Niks kon mij dus nog intresseren: meisjes, uitgaan, real life vrienden, school, mijn toekomst, familie, zelfs mijn gezondheid (had een hersenvliesontsteking en ik speelde zelfs door terwijl ik moest overgeven lol). Ik kwam in het bezit van online banking, en ge moet het dus nie ver zoeken, ik spendeerde mijn geld aan de betalende Cash Shop van de game. Maandelijks verdween er een redelijk som geld van mijn rekening allemaal bestemd voor maar 1 doel, mijn ultieme game. Mijn ouders wisten hier natuurlijk niets van.
Ik was er van overtuigd dat dit spel een levensdoel was. Dat ik het voor altijd ging spelen. Ik kreeg meer en meer de reactie van "vrienden"/familie, dat ik ongelooflijk associaal was (wat de waarheid was, maar ik wilde het niet beseffen). Ik ging niet meer mee naar familiefeestje of dergelijke. Nee nee, zoveel mogelijk achter de PC zitten was de bedoeling. Van smorgens 3u tot school begon, smiddags spijbelen en met de laptop op een hotspot ergens zitten en gamen. Na 17u direct trug gaan spelen tot 1u snachts en dit voor een hele week volhouden. Dan door gebrek aan slaap u 'crack' krijgen en heel de tijd slapen en rusten, tijdens de schoolweek natuurlijk. De weekends waren piek momenten en er moest druk gespeeld worden.
Natuurlijk kreeg ik dagelijks een grote preek van mijn ouders/school dat er wat serieus mis was met mij en dat er een beetje volwassenheid moest optreden in mij aan die leeftijd. Natuurlijk negeerde ik dit compleet, en ik was er van overtuigd dat ik leefde net zoals een ander persoon.
Ik kan hier blijven vertellen maar kzal maar afronden.
De vraag is: Vind je dit een verspilde tijd van je leven?
Antwoord: Een dikke vette JA! Ik kan het niet meer herinneren hoeveel keer ik tegen mezelf al heb gezegd waarom ik dit toch allemaal gedaan heb, al die tijd (3jaar) dat ik heb verspild, die krijg ik nooit meer trug. Enige wat ik nu bereikt heb is een high lvl character in de game met veel roem en + reputatie (dit mag ook gezegd worden). Maar zal dit me helpen door het leven? ik denk het niet :naughty:. Ik beschouw het nu alsof ik 3 jaar niet heb geleefd en daar heb ik serieus spijt van. Al die dingen die ik moet gemist hebben :doh:. Nu kijkende naar dezelfde game, zie ik welk een kinderachtig persoon ik ben geweest en eigenlijk hoe andere mensen nu mijn voorbeeld volgen, hopelijk niet!!
Indien geintresseerd zal ik ook mijn oplossing hier posten hoe ik heb kunnen stoppen aan deze verslaving:
Met de tijd meegaande, kwam er een nieuw meisje in school. Op het eerste zicht zei me dit dus volledig niks. Maar om de 1 of andere reden raakten we constant (op school) in een klein maar toch redelijk gesprek. Op school had ik ook al een reputatie die niet te vet was, als het aankwam op praten, sociaal doen en vrienden vormen. Ik raakte toch licht geprikkeld en geintresseerd in deze persoon. Na al het gezaag van mijn ouders dat ik nooit een partner zou vinden, vond ik dat het tijd werdt om toch eens een stapje verder te gaan. Ik vraag haar 'uit'. Ze gaat er op in en ze heeft me zoveel getoond en geleerd op 1 namiddag dan dat ik op 3jaar op die PC had gezien. Toen heb ik plots de klik gemaakt, ik wist dat er een persoon om mij gaf (mijn ouders ook maar dat vond ik toen te stom voor woorden) Die zelfde avond ging ik online, zei zonder pardon vaarwel tegen de clan/guild en friendlist: I'm starting a new life, cheers en good luck. Game en al de andere shit van mijn PC verwijderd (heb ook al mijn games, consoles en pc verkocht. alles moest weg!). Mij dan volledig geconcentreerd op maar 1 ding. Mijn vriendin. Het was een rare beslissing vond ik van mezelf maar niets hield me eigenlijk tegen. Het was ook een risico dat ik nam, had dit niet moeten werken ging ik waarschijnlijk depri gekomen zijn en wie weet wat er dan ging gebeuren
. Gelukkig voor mij draaide alles perfect uit en ben ik waar ik nu ben. Gelukkig met: een partner, vast weekendwerk, goede punten, een toekomst en opnieuw een leven dat een leven te noemen valt. Bij deze dank ik u om mijn gezever te lezen en hopelijk kan de topic starter hier iets mee doen. Zo niet, dan heb ik het toch kunnen vertellen he
Cheers
Xitra
Legacy Member
Selderijstok zei:Even een verhaaltje van mij:
Ik speelde vroeger altijd een MMORPG. Omg da was dus het van het é. De tijd kon nie snel genoeg vooruit gaan om achter school/stage trug achter die PC te kruipen en beginnen te grinden naar het volgende lvl. Niks kon mij dus nog intresseren: meisjes, uitgaan, real life vrienden, school, mijn toekomst, familie, zelfs mijn gezondheid (had een hersenvliesontsteking en ik speelde zelfs door terwijl ik moest overgeven lol). Ik kwam in het bezit van online banking, en ge moet het dus nie ver zoeken, ik spendeerde mijn geld aan de betalende Cash Shop van de game. Maandelijks verdween er een redelijk som geld van mijn rekening allemaal bestemd voor maar 1 doel, mijn ultieme game. Mijn ouders wisten hier natuurlijk niets van.
Ik was er van overtuigd dat dit spel een levensdoel was. Dat ik het voor altijd ging spelen. Ik kreeg meer en meer de reactie van "vrienden"/familie, dat ik ongelooflijk associaal was (wat de waarheid was, maar ik wilde het niet beseffen). Ik ging niet meer mee naar familiefeestje of dergelijke. Nee nee, zoveel mogelijk achter de PC zitten was de bedoeling. Van smorgens 3u tot school begon, smiddags spijbelen en met de laptop op een hotspot ergens zitten en gamen. Na 17u direct trug gaan spelen tot 1u snachts en dit voor een hele week volhouden. Dan door gebrek aan slaap u 'crack' krijgen en heel de tijd slapen en rusten, tijdens de schoolweek natuurlijk. De weekends waren piek momenten en er moest druk gespeeld worden.
Natuurlijk kreeg ik dagelijks een grote preek van mijn ouders/school dat er wat serieus mis was met mij en dat er een beetje volwassenheid moest optreden in mij aan die leeftijd. Natuurlijk negeerde ik dit compleet, en ik was er van overtuigd dat ik leefde net zoals een ander persoon.
Ik kan hier blijven vertellen maar kzal maar afronden.
De vraag is: Vind je dit een verspilde tijd van je leven?
Antwoord: Een dikke vette JA! Ik kan het niet meer herinneren hoeveel keer ik tegen mezelf al heb gezegd waarom ik dit toch allemaal gedaan heb, al die tijd (3jaar) dat ik heb verspild, die krijg ik nooit meer trug. Enige wat ik nu bereikt heb is een high lvl character in de game met veel roem en + reputatie (dit mag ook gezegd worden). Maar zal dit me helpen door het leven? ik denk het niet :naughty:. Ik beschouw het nu alsof ik 3 jaar niet heb geleefd en daar heb ik serieus spijt van. Al die dingen die ik moet gemist hebben :doh:. Nu kijkende naar dezelfde game, zie ik welk een kinderachtig persoon ik ben geweest en eigenlijk hoe andere mensen nu mijn voorbeeld volgen, hopelijk niet!!
Indien geintresseerd zal ik ook mijn oplossing hier posten hoe ik heb kunnen stoppen aan deze verslaving:
Met de tijd meegaande, kwam er een nieuw meisje in school. Op het eerste zicht zei me dit dus volledig niks. Maar om de 1 of andere reden raakten we constant (op school) in een klein maar toch redelijk gesprek. Op school had ik ook al een reputatie die niet te vet was, als het aankwam op praten, sociaal doen en vrienden vormen. Ik raakte toch licht geprikkeld en geintresseerd in deze persoon. Na al het gezaag van mijn ouders dat ik nooit een partner zou vinden, vond ik dat het tijd werdt om toch eens een stapje verder te gaan. Ik vraag haar 'uit'. Ze gaat er op in en ze heeft me zoveel getoond en geleerd op 1 namiddag dan dat ik op 3jaar op die PC had gezien. Toen heb ik plots de klik gemaakt, ik wist dat er een persoon om mij gaf (mijn ouders ook maar dat vond ik toen te stom voor woorden) Die zelfde avond ging ik online, zei zonder pardon vaarwel tegen de clan/guild en friendlist: I'm starting a new life, cheers en good luck. Game en al de andere shit van mijn PC verwijderd (heb ook al mijn games, consoles en pc verkocht. alles moest weg!). Mij dan volledig geconcentreerd op maar 1 ding. Mijn vriendin. Het was een rare beslissing vond ik van mezelf maar niets hield me eigenlijk tegen. Het was ook een risico dat ik nam, had dit niet moeten werken ging ik waarschijnlijk depri gekomen zijn en wie weet wat er dan ging gebeuren
Bij deze dank ik u om mijn gezever te lezen en hopelijk kan de topic starter hier iets mee doen. Zo niet, dan heb ik het toch kunnen vertellen he
Cheers
Natuurlijk heb ik hier iets mee te doen. Heel erg bedankt!
ad:KoenDK
Legacy Member
verslaafd zullen er weinig zijn, maar blijkbaar zijn er toch een paar
tijdens het weekend ben ik vrij van vrijdag 18u tot maandag 8u, als je dan 10u COD4 speelt denk ik niet dat je van een verslaving kan spreken, echter wanneer je dagelijks na uw werk spurt achter je pc om dan tot in de late uurtjes te gamen... dan pas kan de threadstarter iets doen met je verhaal
tijdens het weekend ben ik vrij van vrijdag 18u tot maandag 8u, als je dan 10u COD4 speelt denk ik niet dat je van een verslaving kan spreken, echter wanneer je dagelijks na uw werk spurt achter je pc om dan tot in de late uurtjes te gamen... dan pas kan de threadstarter iets doen met je verhaal
NeoCC
Legacy Member
@ Selderijstok zeer wijze woorden , en zeker een 'voorbeeld' is voor andere mensen.
kzal mijn verhaal ook maar int kort doen eh.
een aantal jaren geleden had een deel persoonlijke problemen . wat ik hier aan deed was ipv ze te confronteren was gewoon achter mijn pc zitten , en weglopen van de realiteit, en beginnen gamen. ik zag zelf ook niet in dat het alleen mijn problemen maar erger maakte.
nu een jaar of 3 geleden begon ik te beseffen hoe dom ik bezig was. nu ik moet zeggen , ik zat gelukkig (sorry dat ik het zo moet zeggen selderijstok) nog niet zo ver als selderijstok.
ik had wel het zelfde dat ik zo snelmogelijk naar huis wilde gaan, en mijn spel beginnen spelen tot zeer laat 's nachts. de weekends spendeerde ik achter het spel.
Nu zoals ik zei, begon ik na gezaag van ouders en vrienden te beseffen dat ik fout bezig was, ik ben ook niet onmiddelijk gestopt met gamen. ik game nu zelfs nog . ironisch genoeg ben ik nu student informatica, maar een verslaving heb ik niet meer nu. zijn dagen dat ik niet op mijn PC komt, geen zin of tijd , gamen doe ik amper, en ik mis het ook niet als ik een paar dagen / weken niet op een pc kan.
kzal mijn verhaal ook maar int kort doen eh.
een aantal jaren geleden had een deel persoonlijke problemen . wat ik hier aan deed was ipv ze te confronteren was gewoon achter mijn pc zitten , en weglopen van de realiteit, en beginnen gamen. ik zag zelf ook niet in dat het alleen mijn problemen maar erger maakte.
nu een jaar of 3 geleden begon ik te beseffen hoe dom ik bezig was. nu ik moet zeggen , ik zat gelukkig (sorry dat ik het zo moet zeggen selderijstok) nog niet zo ver als selderijstok.
ik had wel het zelfde dat ik zo snelmogelijk naar huis wilde gaan, en mijn spel beginnen spelen tot zeer laat 's nachts. de weekends spendeerde ik achter het spel.
Nu zoals ik zei, begon ik na gezaag van ouders en vrienden te beseffen dat ik fout bezig was, ik ben ook niet onmiddelijk gestopt met gamen. ik game nu zelfs nog . ironisch genoeg ben ik nu student informatica, maar een verslaving heb ik niet meer nu. zijn dagen dat ik niet op mijn PC komt, geen zin of tijd , gamen doe ik amper, en ik mis het ook niet als ik een paar dagen / weken niet op een pc kan.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.