Archief - Even iets van me afschrijven...

Aangezien ik momenteel toch niet kan slapen en er iets op mijn lever ligt, doen we het maar van ons hart. Het gaat om alle duidelijkheid niet om mij, maar om een goeie maat die me echt nauw aan het hart ligt, zelden zo'n goede vriend gehad de laatste tijd, dus bon, ik ben een beetje radeloos.

Het begon allemaal aan het begin van dit schooljaar. Hij liet me weten dat hij verliefd was geworden uit een meisje van onze richting, die hij al sinds vorig jaar kende en er ook goed bevriend mee was. Nu, ik ken haar ook, en het is een knap meisje dat de neiging heeft om erg lief over te komen, maar daarover meer.

Alles ging goed met de studies enzovoort, en dan werden de vlinders te sterk en ging hij voor de eerste keer met bevende handjes vragen of ze iets mee wou gaan eten. Dat was ook de eerste keer dat hij werd afgewezen en toen kwam hij in een diep dal terecht. Hij begon te drinken en ongezond te eten, en kwam daardoor veel bij. Emotioneel en lichamelijk werd hij een wrak (dronk 5 liter wijn op een schoolweek, dus minstens een fles per dag) en qua studeren vlotte het ook niet meer. In die periode heb ik hem met raad en daad bijgestaan, maandenlang naar zijn gezaag geluisterd, tot het me bijna niet meer kon schelen, maar toen leek het te veranderen.

Toen hij op zijn ergst was, besloot hij het nog eens te proberen en werd opnieuw afgewezen, wat tot een nieuw dal leidde. Daar wist ik hem samen met 2 anderen door te slepen, daar was hij ons uiteindelijk ook heel dankbaar voor.

Na de eerste examens besloot hij dat het allemaal moest veranderen, en dat leek het keerpunt te zijn. Hij begon intensief te sporten en raakte al snel de overtollige kilo's kwijt. Met een flinke portie zelfvertrouwen en een hele hoop studiemoed als baggage besloot hij het nog maar eens te proberen bij dat meisje, omdat het net uit was met haar "af-en-aan" seksvriendje. Fijn enzo, tot hij weer werd afgewezen.

Gelukkig greep hij niet meer naar de fles, maar begon nu nog intensiever te sporten. Het leek echter wel alsof hij zichzelf geestelijk probeerde te mishandelen door zichzelf altijd opnieuw te straffen voor fouten die hij had gemaakt. Altijd opnieuw moest hij wel iets nieuw hebben om teleurgesteld te kunnen zijn in zichzelf, zijn vrienden, familie en de hele wereld in het algemeen. Momenteel ziet hij er fysiek fantastisch uit, maar hij is geestelijk nog altijd dat wijnzuipende dikkerdje die geen stap uit zijn kot zette, bang om verliefd te worden op dat ene meisje.

De situatie momenteel is dat hij zogezegd geen gevoelens meer voor haar heeft, maar ik besef heel goed dat de hele affaire diepe wonden heeft geslagen bij hem. Mede ook door het feit dat de jongen niks gewoon is (woont in een rijke familie, liefhebbende ouders, nooit problemen of pesterijen tijdens het vroegere schoolleven, populair, sociaal, ...). Nu is de knagende gedachte die in mijn hoofd rondspookt: "heb ik hem mede zo gemaakt?"

Er zijn genoeg mensen die zeggen: "moei u niet met zoiets, want voor je het weet ben jij degene die de schuld heeft van alles". Ergens is dat wel waar en ik heb me vaak afstandelijk gehouden, maar op bepaalde momenten wordt het zo erg dat je er toch betrokken in raakt. Zoals de kerel zich op bepaalde momenten gedraagt is niet normaal meer.

De beste manier om dit gedrag uit te leggen is het te illustreren met een voorbeeld. De jongen is dus effectief een superstudent: hij is in het eerste jaar geslaagd in eerste zit met een goed gemiddelde. De eerste examens van dit jaar liep hij 2 buizen op (e.g. 2 herexamens), waarvan één voor een poepsimpel vak waar normaal niemand op buist. Daardoor is zijn zin om te studeren nog extra naar beneden gegaan en is hij er nu ook bijzonder weinig van aan het bakken. Hij kwam ook 2 weken niet naar de lessen omdat een tante was overleden (dat mag dan erg zijn, maar 2 weken niet naar de les komen omdat je iemand verloor die niet eens tot je gezin behoort is toch een beetje teveel van het goede).

Volgend jaar ga ik een jaar naar het buitenland studeren, dus ik kan het allemaal niet meer van dichtbij meemaken. Ik ben bang, en alleen omdat ik echt om hem geef als een vriend zoals ik er waarschijnlijk nog nooit één heb gehad.

Reply met wat je wilt: raadgevingen, een fijn woordje, ... maar liefst niet teveel onzin. Ik ben al verlucht dat ik dit van me af kon schrijven, dit deed enorm deugd.

Dennoman zei:

Nu is de knagende gedachte die in mijn hoofd rondspookt: "heb ik hem mede zo gemaakt?"

Klik om te vergroten...

Feit is: je wil hem helpen! Tuurlijk heb je hem niet zo gemaakt. Hij begaat 'fouten', jij wijst hem erop als vriend en dan luistert hij of luistert hij niet. Sa choix

Mjah, misschien wel, maar ik verwijt mezelf steeds maar dat ik te laks ben geweest soms, of soms juist te streng, mss beter 1 consistente houding aangenomen zoals: "kom met uw gezever niet bij me af".
Maar dan ontken ik mijn eigen betrokkenheid en yeah... zo ben ik ook weer niet ingesteld, hoewel ik normaal niet echt een gevoelsmens ben.

Dennoman zei:

Mjah, misschien wel, maar ik verwijt mezelf steeds maar dat ik te laks ben geweest soms, of soms juist te streng, mss beter 1 consistente houding aangenomen zoals: "kom met uw gezever niet bij me af".
Maar dan ontken ik mijn eigen betrokkenheid en yeah... zo ben ik ook weer niet ingesteld, hoewel ik normaal niet echt een gevoelsmens ben.

Klik om te vergroten...

Mja, opletten met die bezorgdheid. Ervaring leert dat je er mentaal soms meer in betrokken bent dan je zelf denkt.

En van dat op reis gaan, gewoon doen... Dat is gewoon het leven.

Tuurlijk, ik heb nooit getwijfeld om het omwille hiervan niet te doen. Het is niet mijn leven, maar daarom moet ik er nog niet niet mee inzitten imo.

Help hem als hij hulp nodig heeft en voor de rest vertrouwen hebben in hem.
Ge kunt hem niet dwingen om op een bepaalde manier te leven maar ge kunt hem wel altijd de juiste weg tonen.
Hoe hij met alles omgaat is uiteindelijk zijn keuze. Vertrouwen hebben en hem bijstaan en het komt wel goed.
Je hebt waarschijnlijk al meer goed gedaan dan je beseft.

De enige 'schuld' die ge uzelf zou kunnen geven is het feit dat ge er geen komaf hebt gemaakt toen ge de kans had. Ik heb ook ne goeie vriend gehad die ook jaren achter hetzelfde meiske liep, en evenveel jaren afgewezen werd. Ik heb schuld tussen aanhalingstekens gezet omdat ge dat niet al te letterlijk moet nemen. Ge hebt daar wss geen ervaring mee, en ik ben er zeker van dat uw handelingen vanuit uw hart kwamen. Nuja, de ervaring heeft mij geleerd dat het beter is om de korte pijn te (laten) doorstaan, dan de lange pijn. Op die moment is dat niet fijn, maar het bespaart u en uw medemens veel miserie. Probeer uw vriend af te helpen van het gedacht dat hij verliefd is op dat meiske (als hij dat nog steeds is) en blijven praten. Wat hij nodig heeft is volgens mij een bende kickass goeie vrienden en later een kickass vriendin.

Iig, veel sterkte voor TS en TS's amigo!

(sry als er loze constructies te bespeuren vallen, kben moe ad: )

Gij hebt daar nu is niks mee te maken zie. Het is fout om te denken dat gij dat kunt oplossen hoor. Diene jongen moet dat zelf leren. Iedereen maakt vroeg of laat wel iets mee waardoor ge in een put geraakt. Daar moet ge dan zelf uitgeraken. Het helpt als ge vrienden hebt die u graag hebben en er gaan zijn voor u, maar dat is enkel hulp. Er terug bovenop komen is zijn eigen opdracht en daar moet gij u eigenlijk ni al te veel me moeien. Uzelf beschermen dat ge daar niet te hard in meegaat. Het laatste wat je moet doen als iemand in de put zit is u zelf ook gaan slecht voelen, want dan helpt ge echt niemand, en al zeker niet de persoon die ge wilt helpen. Voor de rest moet ge hem wat tijd gunnen, uwe vriend heeft problemen met zichzelf en allerlei (pubertijd?)en zal die zelf wel oplossen hoor Want dat is een van de belangrijkste dingen in iemand zijn leven, leren uit fouten en daardoor uzelf beter leren kenne. Uwe vriend moet dit toch alleen doen, en gij moet wegblijven uit zijn problemen imo (tenzij hij aan de hero ofzo geraakt ).

'k Vind het knap van jou, Dennoman, dat je er zo mee inzit.
Nu, slechte punten enzo, dat wil wel al eens voorvallen, dat is niet het einde van de wereld. Blijkbaar heeft die gebeurtenis hem wel erg aangegrepen.
Mij lijkt hij een beetje perfectionistisch, alles onder controle willen hebben.
Toen dat niet lukte met dat meisje heeft hij alles opgegeven,
om dan daaruit een conclusie te trekken en zich te gaan perfectioneren waar hij dacht dat hij faalde, fysiek.
Hij zou eigenlijk tot inzicht moeten komen, wat er gebeurd is, welk effect dat op hem heeft gehad en waarom hij nu doet en zo is zoals hij doet en is.
Dan zal hij dat misschien kunnen relativeren en terug kunnen ontspannen en gelatener met alles omgaan.
Wat hij best doet is dat meisje uit zijn hoofd zetten.
Wat hij nodig heeft is een andere meid die hem in verrukking brengt en die hem gelukkig kan maken.
Maar ja, die komt ook niet zomaar uit de lucht gevallen.
Jullie als vrienden kunnen daar misschien wel een handje bij toesteken
Maar je kan niet meer doen dan jullie wat amuseren en profiteren van het leven (en de vrouwen).

Mijn mening.

Mjah, dat is het hem nu juist. Wat vroeg gewoon "pietje precies haantje de voorste" gedrag was, veranderde stilaan in een obsessie en is nu volgens mij niet gezond meer.
Also: our supreme Zwam empress, wat een eer
@ Decay: ik heb hem twee dingen meer dan dikwijls genoeg gezegd:
1) Ik kan uw problemen niet oplossen, dat kunt ge zelf ook
2) Uw problemen oplossen wordt niet eenvoudig, dus koester geen realistische verwachtingen
Ik heb hem altijd gesteund in de zin van naar zijn gezaag geluisterd, maar ik heb altijd zo'n beetje laten zien dat ik emotioneel de sterkste was en dat ik er in principe nog altijd niet van wakker ligt. Ik vind alleen wel dat ik niet afstandelijk moet gaan doen of hem gaan negeren juist omdat hij in de problemen zit en er langdradig over mekkert.
Het is zeker niet alsof ik heb gezegd: "val een paar kilo af, dan valt ze gelijk nen blok voor u".
Ben geen idioot é, valse hoop geven is nergens goed voor.

Dennoman, je laad je nogal wat op de hals. Als ik iemand kende die zo irrationeel deed zou ik hem zeker niet helpen.

Ik bedoel, kvind het al vrij scheef dat die gast nog steeds op dat meisje verliefd is, als ze zo'n karaktertje is en ze hem al meerdere malen heeft afgewezen. Is hij echt verliefd, of is het eerder "fysiek" van aard?

@ viewer: in de moderne tijd ondenkbare, eigenlijk belachelijke "Romeo and Juliet" liefde die niet mag zijn, of tot die proportie had hij het opgeblazen. Maar kijk, ik zeg het nog eens, dat was allemaal maar een triggertje voor de drastische verandering die hij doormaakte hé, nu issem gwn alles beu.

Je tekst is knap geschreven, hoedje af.

Is het mogelijk dat je vriend uit een overbeschermd milieu komt? Ik denk dat in de eerste plaats hij een knop gaat moeten leren omdraaien, ook naar later toe. En laat ons wel wezen: een afwijzing is erg maar je moet je daar toch leren overzetten, zeker naar het latere leven toe waar je nog meer te slikken zal krijgen.

Dennoman zei:

Mjah, misschien wel, maar ik verwijt mezelf steeds maar dat ik te laks ben geweest soms, of soms juist te streng, mss beter 1 consistente houding aangenomen zoals: "kom met uw gezever niet bij me af".
Maar dan ontken ik mijn eigen betrokkenheid en yeah... zo ben ik ook weer niet ingesteld, hoewel ik normaal niet echt een gevoelsmens ben.

Klik om te vergroten...

Om eerlijk te zijn: ja, waarschijnlijk ben je soms fout geweest in je reactie, maar dat is perfect normaal.
Hij heeft fouten gemaakt, hij is menselijk, verwacht je nu echt dat jij "goddellijk" bent en hem dus op elk moment op de juiste manier kan helpen?

Dat gaat niet, het is simpel als dat. Je hebt je vriend altijd proberen helpen, en hoewel het misschien niet altijd op de beste manier was, is het dat wat telt. Je hebt je best gedaan & zoals je zelf zegt: je hebt hem uit dat dal gesleept, of het nu op de perfecte manier was of niet, je hebt het gedaan. En meer kan een vriend niet van je verwachten denk ik.

My 0.02€